หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5480

"ฉันเป็นใครไม่สำคัญหรอก ที่แน่ๆ คือตอนนี้ทุกคนเป็นอิสระแล้ว" เฉินผิงตอบ

"สามหาว!" ผู้อาวุโสม่อตะโกน "รู้ไหมว่าที่นี่เป็นถิ่นของใคร? สำนักม่อชื่อปกครองหุบเขานี้ เจ้ากำลังรนหาที่ตาย!"

"รนหาที่เหรอ?" เฉินผิงตอบด้วยเสียงหัวเราะเหยียดหยาม "คิดเหรอว่าพวกอ่อนหัดที่แกพามาจะขู่ฉันได้?"

ศิษย์คนหนึ่งตวาดด้วยความโกรธเคือง "เจ้าคนโอหัง!"

ผู้อาวุโสม่อแสยะยิ้ม "ในเมื่อคุยกันไม่รู้เรื่อง ก็ต้องใช้กำลังสั่งสอน"

ผู้อาวุโสม่อเหยียบพื้นหินกรวดเดินมาข้างหน้า ทุกย่างก้าวมีท่าทีคุกคาม

เฉินผิงยกมือขึ้น "เดี๋ยวก่อน"

เขาจ้องตาผู้อาวุโสม่อ "ก่อนสู้กันฉันมีเรื่องจะถาม ถึงแกจะไม่อยากตอบก็ช่าง"

ผู้อาวุโสม่อเชิดหน้า "คิดว่าตัวเองเป็นใครถึงมีสิทธิมาถามข้า?"

เฉินผิงตอบเสียงเบาทว่าเยือกเย็น "เพราะฉันฆ่าพวกแกทุกคนได้ แกรู้ดี"

เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากของผู้อาวุโสม่อ รัศมีที่เฉินผิงแผ่ออกมากดดันราวกับดาบจ่อคอเขา

ผู้อาวุโสม่อกลืนน้ำลาย "จะ-เจ้าเป็นใครกันแน่?" ความโอหังในน้ำเสียงหายไป

"ฉันชื่อเฉินผิง" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง "บอกมาว่าเซียนสวรรค์ที่มาจากอาณาจักรแดนสรวงเป็นใคร และทำไมถึงสั่งให้พวกแกหลอมศิลาวิญญาณให้เป็นมณีสวรรค์?"

ผู้อาวุโสม่อหน้าขาวซีด "จะ-เจ้ารู้จักเซียนสวรรค์ได้ยังไง?"

เฉินผิงยิ้มน้อยๆ "แปลว่าฉันคิดถูก ตอบคำถามมาได้แล้ว"

ผู้อาวุโสม่อตื่นตระหนกขณะใช้ความคิด ถึงจะหวาดกลัวเซียนสวรรค์ แต่ตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตราย

รอยยิ้มของเฉินผิงหายไป "เป็นอะไร พูดไม่ออกเหรอ? หรือแกกลัวว่าถ้าปากโป้ง เซียนสวรรค์จะเล่นงานแก"

"ขั้นไหนไม่สำคัญหรอก" เฉินผิงหันมาช้าๆ แสงไฟคบเพลิงกระทบใบหน้าของเขา "แกมีสองทางเลือก จะตอบหรือจะตาย"

สีหน้าของผู้อาวุโสม่อเคร่งเครียด เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกไร้ทางชนะคู่ต่อสู้ตรงหน้า "ได้ ข้าจะบอก เขาเรียกตัวเองว่าเซียนเมฆา เขาสั่งให้เราหลอมศิลาวิญญาณธรรมดาให้เป็นมณีสวรรค์ เขาไม่เคยบอกเหตุผล แค่สั่งอย่างเดียว เขาโผล่มาเอามณีเป็นครั้งคราวแล้วก็หายไป"

เฉินผิงขมวดคิ้วด้วยความที่ไม่รู้จักชื่อนั้น "เซียนเมฆา?" เขาพูดซ้ำ แน่ใจว่าไม่เคยได้ยินชื่อนั้นในอาณาจักรไหน

เขารู้ว่าผู้บำเพ็ญเพียรจากอาณาจักรแดนสรวงมักจะลงมาสำแดงพลังที่อาณาจักรชั้นล่างพร้อมชื่อฉายายิ่งใหญ่ ทั้งเซียนสวรรค์ จักรพรรดิมาร ทั้งที่ไม่ได้แข็งแกร่งสมกับชื่อ

ระหว่างที่ความคิดล่องลอยไป เสียงหัวเราะของเขาดังขึ้นเบาๆ ในใจ

"เจ้าหนู นี่เจ้าล้อเลียนข้าเหรอ?" เสียงของจ้าวมารสีชาดโพล่งขึ้นในหัวของเฉินผิงด้วยความไม่พอใจ

เฉินผิงสะดุ้งและรีบขอโทษ "ท่านจ้าวมาร ผมแค่คิดไปเรื่อยเปื่อย ไม่ได้ตั้งใจจะล้อ"

จ้าวมารสีชาดแค่นเสียง "ฮึ! หากแกร่งจริงย่อมคู่ควรที่จะมีชื่อฉายา อีกอย่างมันมีประโยชน์ต่อเจ้าเมื่ออยู่ในอาณาจักรชั้นล่าง"