หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5482

หลี่ชิงชานและคนอื่นๆ ยืนนิ่งอึ้ง จากนั้นก็รีบตามเฉินผิงที่มุ่งหน้าไปยังสำนักม่อชื่อ

ม่อเทียนเซียงนั่งอยู่ในห้องโถงของสำนัก รู้สึกถึงความกลัวที่คืบคลาน เปลือกตาของเขากระตุกเป็นระยะ

"เปิดวงแหวนอาคมทั้งหมด" ม่อเทียนเซียงตะโกน "อย่าให้ผู้บุกรุกแม้แต่คนเดียวเข้ามาได้!"

เขามองเหล่าศิษย์ที่รีบแยกย้ายไปทำตามสั่ง อักขระส่องแสงเมื่อวงแหวนอาคมปิดทางเข้าหุบเขา

เซียนเมฆาสร้างอาคมป้องกันล้อมรอบสำนักม่อชื่อ อักขระเรืองแสงส่องสว่าง ไม่น่าจะมีใครฝ่าอาคมเข้ามาได้

แต่ทันทีที่อาคมทำงาน เฉินผิงก็เดินมาที่หน้าสำนักพร้อมหลี่ชิงชานและพรรคพวก เสียงเท้าของพวกเขากระทบพื้นหินสีดำดังก้อง

ม่อเทียนเซียงย่นหน้าเมื่อเห็นหลี่ชิงชาน ใบหน้าที่มีรอยแผลเป็นบิดเบี้ยว "หลี่ชิงชาน เจ้าควรจะขุดแร่อยู่ที่เหมืองหมายเลขเจ็ดไม่ใช่หรือ? อยากตายหรือยังไง?" เสียงตะโกนของเขาสะท้อนในตำหนัก

สายตาของเขาหันจากหลี่ชิงชานไปหาเฉินผิง คนแปลกหน้าผู้มีแววตาสงบนิ่ง

ม่อเทียนเซียงพยายามตรวจสอบระดับบำเพ็ญเพียรของเขา ทว่าไม่พบอะไร ราวกับมองเข้าไปในหมอกหนาทึบ

หลี่ชิงชานชี้นิ้วใส่ม่อเทียนเซียงด้วยความแค้น "เจ้าเดรัจฉาน! ร้อยกว่าปีที่เจ้าจับมนุษย์และอสูรเป็นทาส ใช้งานเราหนักจนล้มตาย วันนี้กรรมตามสนองเจ้าแล้ว!"

ม่อเทียนเซียงฉีกยิ้ม "โอหังนัก หลี่ชิงชาน ความเจ็บปวดนับร้อยปีคงยังไม่พอสำหรับเจ้า"

"ยังไม่พอเหรอ?" หลี่ชิงชานหัวเราะ "เจ้านองเลือดผู้คนมามาก ร้อยปีมานี้เหมืองเข่นฆ่าพี่น้องของเรา มีทั้งคนที่พิการและหายสาบสูญ คิดหรือว่าเราจะยอมเป็นทาสตลอดไป?"

ม่อเทียนเซียงพ่นลมหายใจ "ที่ยังมีชีวิตอยู่ก็เพราะเจ้ายังมีประโยชน์เท่านั้น ไม่อย่างนั้นข้าคงเชือดพวกเจ้าทิ้งหมดแล้ว"

หลี่ชิงชานตัวสั่นเทิ้ม "เจ้าปีศาจ!"

หน้าของม่อเทียนเซียงแดงก่ำ "เจ้าหนู รู้ตัวไหมว่าเจ้าอยู่ที่ไหน? ที่นี่คือถิ่นของเรา เซียนเมฆาสร้างอาคมป้องกันด้วยตัวเอง หากเจ้ามาจากอาณาจักรแดนสรวงจริงๆ คงไม่ทะเล่อทะล่าบุกเข้ามา"

ม่อเทียนเซียงยืดตัวตรง "และข้าสั่งให้อาคมทำงานถึงระดับสูงสุดแล้ว หากเข้ามา เจ้าจะไม่มีวันได้ออกไป"

เฉินผิงมองไปรอบๆ สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังที่มองไม่เห็นรอบตัว

สำหรับเขา ของแค่นี้อ่อนหัดราวกับฝีมือเด็กอมมือ

เขายิ้มเยาะ "อาคมป้องกันงั้นเหรอ? ของแบบนี้เอาไว้ขู่เท่านั้น"

"ฮ่า! ปากกล้าเสียจริง!"