หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5489

รัศมีที่ยากจะหยั่งถึงของผู้มาเยือนแผ่ไปทั่วฟ้า

"นั่นเซียนเมฆา!"

"เซียนเมฆาปรากฎตัวแล้ว!"

"เรารอดแล้ว!"

ผู้บำเพ็ญเพียรมารที่หลบซ่อนในหุบเขามองขึ้นด้านบน เมื่อเห็นร่างนั้นทะยานข้ามฟากฟ้า แววตาที่หมดหวังไปนานก็มีน้ำตาไหลออกมา

ร่างนั้นไม่ใช่แค่ชายคนหนึ่ง แต่เป็นผู้ช่วยให้รอดจากความตาย ตัวตนของเขาขจัดความสิ้นหวัง

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรมารรู้ดีว่ามีเพียงเซียนเมฆาเท่านั้นที่แข็งแกร่งมากพอที่จะช่วยพวกเขาจากฝันร้าย

เซียนเมฆาลอยนิ่งบนฟากฟ้า เสื้อคลุมสะบัดตามสายลม ตาของเขามองไปทั่วอาณาจักรศิลาอย่างเยือกเย็น

เมื่อตาของเขาเห็นเหมืองหินกว้างใหญ่อันว่างเปล่า สีหน้าก็ไม่พอใจ เขาแผ่พลังของเซียนสวรรค์ออกมา

โทสะและความเหลือเชื่อผุดขึ้นในแววตา สายตาสาดส่องมองหาผู้ที่ท้าทายอำนาจของเขา

"ใครบังอาจก่อเรื่องในถิ่นของข้า?"

น้ำเสียงข่มขู่ของเขาดังก้อง สะท้อนไปตามหุบเขาและหมู่เมฆ

เขากำหมัดแน่น รัศมีของเขาพวยพุ่งราวกับร้อนรนที่จะบดขยี้ผู้บุกรุก

เฉินผิงเดินเข้ามาอย่างเงียบงัน โดยมีหลี่ชิงชานและพรรคพวกตามหลัง

เสียงฝีเท้ามั่นคงไม่ร้อนรน เงียบงันทว่าคุกคาม

"แกน่ะเหรอเซียนเมฆา?"

น้ำเสียงของเฉินผิงสงบนิ่ง แววตามีความมั่นใจ ราวกับพลังมหาศาลตรงหน้าแผ่วเบาเท่าหมอกควัน

เซียนเมฆาหันหน้ามาพร้อมสายตาที่จ้องเฉินผิงเขม็ง

ในเสี้ยววินาทีนั้น เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่ลึกสุดหยั่ง

ความตระหนักรู้ผุดขึ้นในแววตา ทำให้เขาลองหยั่งเชิงฝีมือคู่ต่อสู้

"ชื่อของฉันคือเฉินผิง" เฉินผิงกล่าว ราวกับแค่บอกชื่อก็อธิบายทุกอย่างแล้ว

ทันทีที่เซียนเมฆาได้ยินชื่อเฉินผิง เขาก็หน้าถอดสี ทั้งตัวหนาวเหน็บราวกับโดนเทน้ำแข็งราด

ความกลัวถาโถมเข้าใส่ตัวเขา ชื่อนั้นมัน.. ไม่... ไม่มีทาง!

เซียนเมฆาหันหลังและพุ่งออกไป ชายเสื้อของเขาสะบัดขณะพยายามหนีจากปีศาจร้ายที่ตัวเองไม่มีทางชนะ

"อะไรกัน?"

"เซียนเมฆากำลังหนีเหรอ?"

"เขาจะโค่นเจ้าเด็กนั่นไม่ใช่เหรอ?"

ผู้บำเพ็ญเพียรมารหยุดชะงัก ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเขาไม่เคยเห็นเซียนเมฆาผู้ทรงพลังเผ่นหนี แถมคู่ต่อสู้ยังเป็นแค่ชายหนุ่มคนหนึ่ง แววตาของพกวเขาหวาดกลัวและเหลือเพียงความสิ้นหวัง

เฉินผิงแค่นเสียงด้วยความเหยียดหยาม "คิดหนีเหรอ ไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"