หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5488

เฉินผิงยกมือขึ้น เสียงที่ดังระงมด้วยความยินดีเงียบลงทันใด

ท่าทางของเขาสงบเยือกเย็น ราวกับทุกคนในที่แห่งนี้อยู่ใต้คำบัญชาของเขา

"ไม่จำเป็นต้องขอบคุณ" เขาพูดเสียงแผ่วเบา "ผมแค่ทำสิ่งที่ควรทำ"

ว่าแล้วเขาก็เดินเข้าไปในปราการเขาคู่

ทุกย่างก้าวของเขาสะท้อนเข้าไปในใจผู้พบเห็น

เขารู้ดีว่ามณีสวรรค์จำนวนมหาศาลรออยู่ข้างใน และเขาต้องการมณีทุกเม็ด

เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออกก็เผยให้เห็นกองมณีสวรรค์ระยิบระยับที่สูงจนเอื้อมไม่ถึง ปราณเซียนที่แผ่ออกมาบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดที่เขาเคยเห็นในอาณาจักรแดนสรวง

มณีสวรรค์แต่ละเม็ดเปล่งปลั่ง แฝงพลังที่จะยกระดับเขาขึ้นไปอีกขั้น

เฉินผิงพูดอย่างตื่นเต้น "ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมที่สุด! มณีสวรรค์เหล่านี้จะช่วยให้ฉันข้ามระดับบำเพ็ญเพียรได้!"

เขารู้ดีว่าในโลกที่ความแข็งแกร่งเป็นที่สุดแห่งนี้ ต้องอย่าหยุดพัฒนาเพื่อตัวเองและเพื่อปกป้องคนที่อยู่ข้างกาย มีแต่พลังที่จะช่วยบรรลุเป้าหมายของเขาให้ลุล่วง

เขากวาดเอามณีสวรรค์ทุกเม็ดเข้าไปในแหวนเก็บของโดยไม่ลังเล

มือของเขาขยับอย่างว่องไว ราวกับฝึกซ้อมมาแล้วนับพันครั้ง

"ไปกันได้แล้ว" เฉินผิงหันไปหาหลี่ชิงชานแล้วพูด "ไปเหมืองต่อไปกันเลย"

แววตาของเขาแน่วแน่ แววตาที่ไม่มีสิ่งใดหยุดยั้งได้

หลายวันหลังจากนั้น เฉินผิงก็พาพวกหลี่ชิงชานออกล่า ไล่เก็บกวาดทุกเหมืองที่พวกมารยึดครองในอาณาจักรศิลา

ผู้คนต่างเล่าขานถึงเทพสวรรค์ผู้ลงมาจากอาณาจักรแดนสรวงเพื่อปลดปล่อยพวกเขา

เหล่าทาสที่เป็นอิสระกระจายเรื่องราวของเขาไปทั่ว

ผู้บำเพ็ญเพียรมารที่ได้ยินชื่อเฉินผิงต่างอกสั่นขวัญแขวน

เหล่านายทาสแห่งอาณาจักรศิลาพากันหลบหนีเข้าป่า ล้วนหวาดกลัวกระบี่ของเขา

ผ่านไปหลายสัปดาห์ เหมืองนับพันในอาณาจักรศิลาถูกทิ้งร้าง

เหล่าคนงานเหมืองเข้าร่วมกับเฉินผิงมากขึ้นเรื่อยๆ จนจำนวนถึงหลักพัน กลายเป็นกองทัพที่ยากจะหยุดยั้ง

ในขณะที่ผู้บำเพ็ญเพียรมารเสียขวัญ ร่างหนึ่งก็ปรากฎขึ้นเหนืออาณาจักร แผ่รัศมีกดดันหนักหน่วงราวขุนเขา