หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5487

"พอได้แล้ว!"

หัวหน้าผู้บำเพ็ญเพียรมารตะโกนดังราวเสียงปืนใหญ่ ความโกรธเกรี้ยวแผ่ไปทั่วใบหน้าของเขา

"ไม่ได้ยินหรือไง? นี่คือพื้นที่ของปราการเขาคู่ ถ้ากล้าหาเรื่องเราเจ้าไม่ตายดีแน่!"

เขาชูดาบที่เต็มไปด้วยอักขระมารขึ้นมา ควันสีม่วงส่งกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาจากดาบ

ผู้บำเพ็ญเพียรมารเข้ามายืนล้อมพร้อมแสยะยิ้ม

ตะบองหนามในมือพวกเขาสะท้อนแสง บางคนถือค้อนมารขนาดใหญ่

"ไปไกลๆ เจ้าหนู ไม่งั้นโดนเชือดแน่!" ผู้บำเพ็ญเพียรมารคนหนึ่งขู่ด้วยแววตากระหายเลือด

"เราเตือนเจ้าแล้ว" อีกคนพูดเสริม

"ไม่อย่างนั้นเจ้าจะได้ลิ้มรสโทสะของปราการเขาคู่!"

เสียงอันเหี้ยมเกรียมประสานกัน น่าสะพรึงกลัวจนฝูงนกบินหนี

เฉินผิงเพียงแค่ยิ้มอย่างเฉยเมย

เทียบกับสำนักม่อชื่อที่เขาเพิ่งทำลาย ผู้บำเพ็ญเพียรมารเหล่านี้อยู่ที่ขั้นเซียนระดับเจ็ด

สำหรับเขา มารพวกนี้ก็แค่แมลงตัวน้อย

เสื้อสีขาวของเฉินผิงปลิวตามลม เขาดูไม่เหมือนชายหนุ่มทั่วไป แต่เหมือนเซียนผู้ปรากฎตัวยามราตรี

"ถ้าอยากตายนัก ข้าจะสงเคราะห์เอง"

น้ำเสียงของเขาหนักหน่วงยิ่งกว่าค้อนในมือ

เขาพูดยังไม่ทันขาดคำ เฉินผิงก็หายไป เห็นแค่เพียงภาพติดตาเลือนราง

"อะไรกัน?"

หลี่ชิงชานและคนอื่นๆ พุ่งเข้าไปด้วยสีหน้ายินดี กระตือรือร้นที่จะบอกข่าว

"ไม่ต้องกลัว! คนผู้นี้คือเทพสวรรค์เฉินผิง ท่านมาเพื่อปลดปล่อยเรา พวกเราเป็นอิสระแล้ว!"

เสียงประกาศของหลี่ชิงชานดังก้อง ทำเอาหัวใจของผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนพองโต

น้ำตาไหลลงมาจากดวงตาของพวกเขาหลังจากที่ต้องทุกข์ทนนับร้อยปี

บางคนคุกเข่าลงพร้อมพนมมือ กล่าวขอบคุณเฉินผิงเสียงสั่น

บางคนก็กอดกันด้วยความยินดี ความเจ็บปวดยาวนานสิ้นสุดลงเสียที

"ขอบคุณท่านเทพสวรรค์!"

"เทพสวรรค์จงเจริญ!"

เสียงโห่ร้องยินดีและคำขอบคุณดังพร้อมกัน ทำเอาปราการเขาคู่สั่นสะเทือน