หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5504

เฉินผิงไม่สนกลุ่มคนที่เริ่มตื่นตระหนก มือขวาของเขายกน้ำเต้าวิญญาณขนาดครึ่งตัวคนขึ้นจากแท่นหิน

ริ้วเพลิงสีขาวดำลุกไหม้ในฝ่ามือเขา มือข้างนั้นสัมผัสผิวที่ทำจากดินเหนียวของน้ำเต้า

เปลวเพลิงดูอ่อนแรงราวเสียงเทียน ทว่าพลังภายในนั้นมหาศาล

อักขระกลืนวิญญาณที่สลักบนน้ำเต้าแตกร้าว วิญญาณสีฟ้าอ่อนลอยออกมา พุ่งขึ้นฟ้าสัมผัสอากาศ จากนั้นแตกกระจายไปทุกทิศทาง

วิญญาณเหล่านี้ที่ถูกดึงจากเจ้าของร่างเป็นพียงเศษเสี้ยว บัดนี้กระจัดกระจาย ต่างตามหาร่างต้นของตัวเอง

"สะ-เสี้ยววิญญาณ..." ผู้อาวุโสผมขาวกระซิบเสียงสั่น

ทันใดนั้นเขาก็รับรู้ความจริงอันน่าหวาดหวั่น คำเตือนของเฉินผิงเป็นเรื่องจริง พิธีเลื่อนระดับแท้จริงแล้วคือการสังเวยวิญญาณ

ความสำนึกผิดผุดขึ้นมา เหตุใดถึงเชื่อคำลวงของนักบวชชุดทองง่ายดายเพียงนั้น

"สหาย ได้โปรดช่วยคืนวิญญาณให้เราด้วย!" ผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนที่ร้องคร่ำครวญคุกเข่าซบหน้าลงพื้น

เลือดไหลจากหน้าของเขา แต่เขาก็โขกศีรษะไม่หยุดจนพื้นเปื้อนสีแดง

จากนั้นเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรก็คุกเข่าลงตามกันพร้อมน้ำตาไหลพราก "เราผิดไปแล้ว! ได้โปรดเอาวิญญาณของเราคืนมา!"

เสียงอันน่าเวทนาประสานกัน อ้อนวอนขอแก้ไขความผิดพลาดของตน

เฉินผิงมองฝูงชนร่ำร้องอย่างไร้ความสงสาร

เพลิงสีขาวดำลุกโชนอีกครั้ง ครั้งนี้ใหญ่จนท่วมน้ำเต้าวิญญาณ เขาหายใจช้าๆ พลางใช้จิตตวิสุทธิ

ในเมื่อเตือนแล้วไม่ฟังฉันก็ไม่จำเป็นต้องช่วย

พวกเขาคงมองออกแต่แรกถ้าไม่ถูกความโลภบังตา กลับหันคมดาบใส่เฉินผิง มาตอนนี้จึงต้องรับกรรม

ความเวทนาผุดขึ้นในใจเขา แต่ความผิดหวังมีมากกว่า

"เจ้าสารเลว! ต่อให้ตายข้าก็ไม่มีวันหายแค้น!" ผู้บำเพ็ญเพียรร่างบึกบึนตะโกน สายตาราวกับอยากเชือดเฉินผิงเป็นชิ้นๆ แต่กลับไม่กล้าขยับ

เฉินผิงหรี่ตา เขาดีดนิ้วสร้างประกายไฟ

ประกายไฟก่อตัวเป็นมังกรเพลิง เข้าโอบล้อมชายคนนั้นในพริบตา ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงร่างที่กลายเป็นเถ้าถ่าน

เสียงพลันเงียบลง ผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือตัวสั่นพูดไม่ออก พกวเขาตระหนักด้วยความกลัว เฉินผิงไม่ใช่นักบุญ แต่เป็นชายผู้ฆ่าคนอย่างไม่สะทกสะท้าน

เฉินผิงหุบฝ่ามือ เพลิงสีขาวดำดับวูบ วิญญาณกว่าครึ่งในน้ำเต้ากลายเป็นของเขาแล้ว