หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5509

"ไปกันเถอะ" หูหม่าซือพึมพำท่ามกลางเสียงลม

เฉินผิงพยักหน้าตอบ พวกเขาเดินต้านสายลมเหนือแผ่นดินรกร้างไปด้วยกัน

พายุในทุ่งราบแห่งนี้รุนแรงราวสัตว์ร้าย

ทรายเม็ดเล็กแหลมคมปะทะหน้าทั้งสอง จนเจ็บไปทั้งใบหน้าและริมฝีปากมีเลือดซึม

พอออกมาจากมืองเฮยฟิงได้ห้าร้อยกิโลเมตรเสียงก็ลอยแว่วมา เสียงอาวุธ เสียงสบถ โห่ร้องต่อสู้

"มีคนสู้กันข้างหน้า" หูหม่าซือหรี่ตามองเหมือนสัตว์นักล่า

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นแอ่งแห่งหนึ่งบนยอดเขาเบื้องหน้า

ผู้บำเพ็ญเพียรสองฝ่ายห้ำหั่นกันบนนั้นอย่างดุเดือด

นักรบในชุดคลุมยาวสีฟ้าคนหนึ่งกวัดแกว่งดาบยาว ทุกดาบหมายจะพรากชีวิต

ฝ่ายตรงข้ามคือผู้บำเพ็ญเพียรเสื้อดำโต้กลับด้วยหมัดเหล็กหนักหน่วง

ตรงกลางทั้งสองฝ่ายคือน้ำพุที่มีไอขาวๆ ลอยด้านบน ดวงตาของแต่ละคนมีแววกระหาย

น้ำพุกว้างแค่ไม่กี่ฟุต ทว่าแสงที่เปล่งออกมานั้นราวกับดวงดาวในขวดแก้ว ปราณเซียนบริสุทธิ์โชยในอากาศ เย้ายวนจนไม่มีผู้บำเพ็ญเพียรคนใดทนได้

"เยี่ยมเลย" เฉินผิงพูดกับตัวเอง "ต้องการปราณเซียนพอดี"

ใยหน้าของเขามีรอยยิ้มมั่นใจ ราวกับโชคชะตาพาเขามาที่นี่

"ระดับบำเพ็ญเพียรแค่นั้น กลับกล้าเข้ามาท้าทายเราหรือ?" เขาถากถาง "ไปซะ ก่อนที่เนื้อตัวพวกเจ้าจะมีแต่เลือด"

ชายชุดดำร่างใหญ่ส่งสายตาเหยียดหยาม ราวกับเฉินผิงและหูหม่าซือเป็นแค่แมลงสองตัวใต้ฝ่าเท้าพวกเขา

เฉินผิงหยุดที่ทางเข้า สายตามองไปยังบ่อน้ำพุเปล่งประกาย

บ่อน้ำพุนั้นเป็นแค่หย่อมเล็กๆ บนพื้นหิน ควันสีเงินลอยละล่องอย่างไร้น้ำหนัก ลอยช้าๆ ชวนต้องมนต์

ถ้าได้ซึมซับบ่อน้ำพุพลังขั้นเซียนโลการะดับห้าของฉันจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจเขา

"เข่นฆ่ากันเพื่อแย่งชิงบ่อน้ำพุปราณเซียนเล็กๆ แบบนี้ฟังดูไม่ฉลาดเลย ยกให้ผมดีกว่า จะได้ไม่ต้องมีใครเจ็บตัวอีก ตกลงไหม?"

เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าก็หนักแน่นและแฝงพลังอำนาจ