หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5539

เฉินผิงกับหูหม่าซือล้มลงพื้นหอบใจแรง ยกมือไม่ขึ้นด้วยซ้ำ

เมื่อเห็นทั้งสองหมดแรงขัดขืน โซ่สีแดงก็หยุดโจมตี มันพันรอบตัวพวกเขาไว้ กลายเป็นรังไหมสีแดงสองอัน

"หมดท่าแล้วสินะ" เสียงเซี่ยหวู่หยิงดังขึ้นอีกครั้ง น้ำเสียงเย้ยหยันและโหดเหี้ยม

จากนั้นร่างสีแดงก็ผุดขึ้นในอาคม

เซี่ยหวู่หยิงปรากฎตัว

เขามองเฉินผิงกับหูหม่าซือที่ถูกโซ่แดงห่อหุ้ม และเผยรอยยิ้มสะใจ

“เฉินผิง นึกว่าเจ้าจะไร้เทียมทานเสียอีก ไม่เห็นเก่งสมคำคุย" สีหน้าของเซี่ยหวู่หยิงเยาะเย้ย

เฉินผิงพยายามลุก แต่โซ่เหล่านั้นสูบพลังของเขาไปหมด อย่างมากก็ทำได้แค่กระดิกนิ้ว

เซี่ยหวู่หยิงเดินไปหาเฉินผิงช้าๆ วางมือลงบนโซ่แดงที่พันรอบตัวเขา

เขาพูด "ความสามารถของเจ้าน่าประทับใจ โชคร้ายที่เจ้าหาเรื่องผิดคน วางใจเถอะว่าข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าตายง่ายๆ ข้าจะดูดกลืนวิญญาณของเจ้าทีละน้อย เพื่อให้เจ้าทรมานอย่างถึงที่สุด!"

พูดจบเซี่ยหวู่หยิงก็หลับตาลง มือขยับประสานอินอย่างว่องไว

อักขระสีแดงลอยออกมาจากมือของเขา จมหายเข้าไปในโซ่ที่พันรอบเฉินผิง

"เทพโลหิตกลืนวิญญาณ!" เซี่ยหวู่หยิงตะโกน

ทันใดนั้นรังไหมที่ห่อหุ้มเฉินผิงก็เริ่มเรืองแสงสีแดงน่าขนลุก

เฉินผิงรู้สึกถึงวิญญาณของเขาที่ลอยออกไปราวกับถูกกระชากจากร่าง

เขากรีดร้องอย่างเจ็บปวด ความรู้สึกเมื่อวิญญาณถูกดึงออกจากร่างนั้นยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย

"เฉินผิง..." หูหม่าซือเรียกเขา

เขาอยากช่วยเฉินผิง แต่ตัวเขาที่ถูกโซ่แดงห่อหุ้มขยับไม่ได้แม้แต่น้อย

ทุกอย่างสับสนวุ่นวาย มีแสงสีทองล้อมรอบ อากาศอัดแน่นด้วยพลังมหาศาล

"ที่นี่มัน... ทะเลจิตสำนึกเหรอ?" เซี่ยหวู่หยิงอุทาน

เขาไม่นึกว่าจะถูกดึงเข้ามาในทะเลจิตสำนึกของเฉินผิง

ทันใดนั้นเสียงอันน่าเกรงขามก็ดังขึ้น "บังอาจบุกรุกถิ่นของข้าหรือ"

เซี่ยหวู่หยิงมองตามเสียงนั้นไป เห็นร่างในชุดคลุมสีแดงเริ่มปรากฎ

สีหน้าเซี่ยหวู่หยิงเปลี่ยนไป เขาสัมผัสได้ว่าร่างในชุดคลุมแดงมีพลังเหนือกว่าเขามาก

"เจ้าเป็นใคร?" เซี่ยหวู่หยิงถามอย่างสับสน