หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5542

ด้วยความที่หลินหยู่เอ๋อจัดหาผู้หญิงสองคนมารับใช้หูหม่าซือ

เขาจะได้สำราญต่อถ้ากลับไปที่เขตตงเซียง โชคร้ายที่หญิงรับใช้สองคนนั้นคงถูกหูหม่าซือทรมานจนเดินไม่ไหว

เฉินผิงพยักหน้า "ก็ได้ กลับเขตตงเซียงกันเถอะ"

ที่เฉินผิงเห็นด้วยที่จะกลับเขตตงเซียงก็เพราะเขาอยากรู้ว่าตราประทับของเซี่ยหวู่หยิงจะฟื้นคืนวิญญาณของหลินเจี่ยจู้ได้หรือไม่

แม้เฉินผิงจะรู้ว่าเขาดูดกลืนวิญญาณของหลินเจี่ยจู้ไปแล้ว แต่ตำหนักวิถีมารนั้นเชี่ยวชาญเรื่องวิญญาณ ดังนั้นอาจจะยังมีทางรักษาหลินเจี่ยจู้

เมื่อตัดสินใจแล้ว ทั้งสองก็เดินทางสู่เขตตงเซียง

พายุทรายยังคงพัดรุนแรงเหมือนสัตว์อสูรร้องคำราม

แต่ความรู้สึกของเฉินผิงกับหูหม่าซือต่างจากตอนออกเดินทางมาที่สำนักย่อยของตำหนักวิถีมารอย่างสิ้นเชิง

ตอนนั้นพวกเขากังวลเพราะไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรและร้อนใจอยากรู้ความจริง แต่ตอนนี้ความเยือกเย็นได้กลับมา

ทั้งสองเดินทางผ่านราตรีจนมาถึงประตูทางเข้าเขตตงเซียง

ประตูดูเคร่งขรึมและเก่าแก่ท่ามกลางแสงสลัว ราวกับผู้พิทักษ์ผู้เงียบงันที่คอยปกป้องเขต

เมื่อทหารยามเห็นเฉินผิงกับหูหม่าซือ แววตาพวกเขาก็มีประกายหวั่นเกรง ทุกคนรีบหลีกทาง ไม่มีใครกล้าขวาง

รัศมีทรงพลังที่เฉินผิงปลดปล่อยออกมาครั้งที่แล้วหนักแน่นจนพวกเขาแทบหายใจไม่ออก ภาพนั้นยังคงชัดเจนในความทรงจำ

ความสูงส่งและแข็งแกร่งของพลังเฉินผิง ข่มขวัญพวกเขาลึกถึงก้นบึ้งในจิตใจ

เมื่อหูหม่าซือเห็นท่าทางอ่อนน้อมของทหารยาม มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม "ทหารยามเขตตงเซียงอ่อนไหวดีแท้ ตัวสั่นกันใหญ่ คิดว่าพวกเราเป็นอสูรร้ายหรือไง"

เฉินผิงยิ้มน้อยๆ เมื่อได้รู้อย่างนั้น "พลังคือทุกสิ่งจริงๆ นั่นล่ะกฎของอาณาจักรแดนสรวง ในโลกที่ผู้แข็งแกร่งคือผู้อยู่รอด มีแต่พลังเท่านั้นที่ทำให้คนยำเกรงได้"