หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5569

"เจ้าตำหนักซื่อ อย่ามาใส่ความข้า" เจ้าตำหนักซานพยายามใส่ความมั่นใจในน้ำเสียง "เราต่างรู้ดีว่าเจ้านั่นแหละที่เรียกพวกเขามา"

เขาไม่ยอมรับและพยายามปฏิเสธ

องค์ชายหวู่ทำท่าปัดฝุ่นจากแขนเสื้อ "เจ้าตำหนักซื่อ ทำตัวมีเหตุผลหน่อย ให้เจ้าตำหนักซานเข้าวังได้แล้ว"

เขาพูดอย่างเย่อหยิ่ง ทำเอาเจ้าตำหนักซานเหงื่อตก คำพูดขององค์ชายลากเขาเข้าไปเกี่ยวอย่างช่วยไม่ได้

"หากยุ่งเกี่ยวกับเรื่องภายในของเรา เท่ากับว่าเจ้าก่อสงครามระหว่างสองฝ่าย" เจ้าตำหนักซื่อเตือน เธอรู้ว่าองค์ชายไม่ได้แค่มาขู่

ผู้อาวุโสสูงสุดเดินเข้าไปช้าๆ พลังที่แผ่ออกมาจากเขาหนักแน่นราวภูผา องครักษ์สวรรค์ข้างหลังเจ้าตำหนักซื่อทรุดลงคุกเข่าและหายใจอย่างยากลำบาก

"สาวน้อย" เขาคำราม "หากยังอยากมีชีวิตก็อย่าหาเรื่อง เราจะเข้าวังให้ได้ ถ้าไม่หลีกก็ต้องรับผลที่ตามมา"

คำพูดของเขาไม่เปิดโอกาสให้ต่อรอง

เจ้าตำหนักซื่อขบกรามแน่นจนปวด แรงกดดันทำเอาเธอตัวสั่น แต่สายตายังแน่วแน่ "งั้นก็ต้องข้ามศพข้าไปก่อน"

เธอคิดในใจ ศึกนี้คือเรื่องของเกียรติและอนาคตของตำหนัก ข้าจะถอยไม่ได้

ผู้อาวุโสสูงสุดเผยรอยยิ้ม "อย่างนั้นเราก็จำเป็นต้องลงมือ"

จิตสังหารมืดดำส่องประกายในดวงตาของเขา

"เดี๋ยว" องค์ชายหวู่ยกมือขึ้น "ผู้อาวุโสสูงสุด ข้าจัดการเจ้าตำหนักลำดับสี่เอง แค่ประลองรอบเดียวก็พอ หลังนางพ่ายแพ้ ข้าจะยึดทั้งหมดเป็นของข้า"

สายตาเจ้าเล่ห์ของเขามองเจ้าตำหนักซาน "เจ้าคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม? ข้ายังไม่เคยประลองกับหญิงชาวสวรรค์มาก่อน"

หน้าของเจ้าตำหนักซานกระตุก เขาฝืนใจผงกหัว "หากองค์ชายประสงค์เช่นนั้นก็ตามสบาย"

เขาไม่มีทางเลือก หากแย้ง เจ้าตำหนักซานจะทำตัวเองเดือดร้อนเปล่าๆ

เจ้าตำหนักซื่อชูดาบยาวขึ้น คมดาบส่องประกายราวดูดกลืนความมืดของราตรีเข้าไป แววตาคมกริบจับจ้ององค์ชายหวู่

องค์ชายหวู่กำหมัดทั้งสองข้าง รัศมีมารอันเย็นยะเยือกลอยรอบหมัด

"เจ้าตำหนักซื่อ ชื่อของเจ้าต้องจบสิ้นลงวันนี้" เขาตะโกนเสียงดังก้อง

เขาพุ่งเร็วราวดาวหางทมิฬ หมัดเล็งไปที่ชายโครงของเธอ

เจ้าตำหนักซื่อแค่นเสียงพร้อมหลบอย่างฉิวเฉียด ฟันโต้ตอบกลับไป ลำแสงดาบรูปพระจันทร์เสี้ยวตวัดใส่อกขององค์ชายหวู่

ปราณดาบเฉียบคมราวกับจะผ่าท้องฟ้าเป็นสองเสี่ยง

องค์ชายหวู่ตอบโต้ในจังหวะสุดท้าย ละอองพลังสีขาวราวหิมะปกคลุมร่างของเขา

เขาสัมผัสถึงอันตรายและคิดในใจ นางผู้หญิงนี่แกร่งกว่าที่คาดไว้