หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5570

หยุนเสี่ยวที่อยู่ด้านล่างกำหมัดแน่น เธอกระซิบซ้ำๆ "ขอให้เจ้าตำหนักซื่อชนะ"

องครักษ์สวรรค์ที่อยู่ข้างหลังยืนนิ่งเชิดตัวตรง เกราะสะท้อนภาพการต่อสู้เบื้องบน

เจ้าตำหนักซานที่อีกด้านเห็นองค์ชายเริ่มเพลี่ยงพล้ำจนชักใจไม่ดี

คนของเขาสบตากันอย่างไม่สบายใจ คนหนึ่งกระซิบ "องค์ชายหวู่ไหวหรือเปล่า? ถ้าเกิดเขาทำให้เราแพ้ล่ะ?"

เจ้าตำหนักซานส่งสายตาเคร่งขรึม ศิษย์ของเขาเงียบลงทันที

เสียนเอ๋อขมวดคิ้ว ความสามารถของเจ้าตำหนักซื่อเกินกว่าที่ได้ยินมา ผู้อาวุโสมององค์ชายหวู่ด้วยความผิดหวัง

องค์ชายหวู่ที่ด้านบนร้อนรนจนสูญเสียความเยือกเย็น ยิ่งโจมตีพลาดยิ่งหงุดหงิด

เท้าของเขาถีบอากาศสองครั้งและพุ่งทะยานราวกระสุนปืนใหญ่ มือประสานกันสร้างผนึก รัศมีมารพวยพุ่ง กลายเป็นมังกรร้ายที่อ้าปากงับเจ้าตำหนักซื่อ

สีหน้าเจ้าตำหนักซื่อยังเยือกเย็น ดาบของเธอสะท้อนแสงจันทร์ขณะโบกสะบัด ผ่ามังกรมารให้สลายไปทีละตัว ทุกดาบไร้ความปราณี

มังกรกลายเป็นควันดำที่หนาขึ้นเรื่อยๆ ก่อตัวเป็นกระดูก เกล็ดและกรงเล็บของมันอีกครั้งพร้อมพุ่งโจมตีเจ้าตำหนักซื่อ

"หึ ฝีมือเจ้ามีแค่นี้เหรอ?" เจ้าตำหนักซื่อเย้ยหยัน

เธอหลบออกด้านข้างและหายไปในอากาศ ปรากฏตัวอีกครั้งหลังองค์ชายหวู่ ดาบของเธอแทงไปข้างหน้า ตรงใส่แผ่นหลังของเขา

องค์ชายหวู่รู้สึกหนาวสันหลังและรีบพุ่งหนี ดาบพลาดหัวใจ ทว่ารัศมีบนคมดาบก็ยังสร้างรอยแผลยาวบนไหล่

"บัดซบ!" เขาตะโกนขณะที่เลือดชุ่มเสื้อ

ยิ่งสู้เขายิ่งอ่อนแรง เชื่องช้าเหมือนสัตว์ถูกล่ามโซ่เมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าตำหนักซื่อ ได้แต่ตั้งรับฝ่ายเดียว

ความตื่นตระหนกเริ่มผุดขึ้นในใจ หากไม่รีบพลิกสถานการณ์ ที่นี่จะกลายเป็นหลุมศพของเขา

แผลเพิ่มขึ้นหลายแห่ง เลือดซึมเข้าไปในชุดขององค์ชายหวู่จนกลายเป็นสีแดงเข้ม

"เป็นไปไม่ได้! ข้าจะแพ้เจ้าได้ยังไง?" เขาตะโกนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

ไม่! ข้าจะแพ้ไม่ได้! ในใจเขาทั้งโมโหและไม่ยอมรับ

เขาระดมโจมตีอีกครั้ง แต่ก็โดนเพียงอากาศและดาบของเจ้าตำหนักซื่อ

เขากำหมัดแน่นจนเล็บจิกมือ ไม่สนแม้เลือดจะซึมออกมา