หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5571

หยุนเสี่ยวผุดลุกขึ้นจนชายผมสะบัด "เจ้าตำหนักซื่อ ท่านเก่งที่สุด! จัดการมันเลย!" เธอตะโกน

องค์ชายหวู่ชักอ่อนแรง ลมหายใจเริ่มหอบ ในที่สุดเสียนเอ๋อก็ทนดูไม่ไหวอีกต่อไป

เขาพุ่งขึ้นไปหมายจะยื่นมือเข้าช่วย แต่แล้วเสียงดังลั่นก็ลอยมาจากขอบฟ้า "ตำหนักวิถีมาร กล้าดียังไงถึงมาอาละวาดที่ตำหนักทวยเทพ!"

ทันใดนั้นเอง รัศมีทรงพลังก็พุ่งออกมาจากราชวัง ทำเอาอากาศสั่นคลอนด้วยพลังอำนาจ

พลังนั้นมหาศาล ใหญ่โตและไม่มีที่สิ้นสุด บีบบังคับให้ผู้ได้สัมผัสยำเกรง

ฝูงชนหายใจเฮือก หันไปมองส่วนมืดด้านในราชวัง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดหวั่น

"ระ-รัศมีนั่น ข้าอาจจะคิดผิดแต่...หรือว่าจะเป็นสี่เทพพิทักษ์แห่งวังราชาสูงสุด?"

เจ้าตำหนักซานหน้าซีด เขารู้สึกหนาวเหน็บด้วยความกลัว

เขาวางแผนและสืบข่าวมาเป็นอย่างดี เชื่อว่าไม่มียอดฝีมือลับซ่อนอยู่ในวังราชาสูงสุด ทว่าแผนของเขาใกล้พังทลายทีละเล็กละน้อย

แต่เดิมสี่เทพพิทักษ์เป็นเพียงตำนาน คนที่มีชีวิตอยู่ล้วนไม่เคยพบ จนกระทั่งตอนนี้

เสียนเอ๋อขมวดคิ้ว "วังราชาสูงสุดซ่อนของแบบนี้ไว้ด้วยหรือ" เขาพึมพำ กระทั่งในแววตาเขายังมีความเกรงขาม ทั้งที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก สถานการณ์ตอนนี้บานปลายยิ่งกว่าทุกครั้งจนยากรับมือ

เจ้าตำหนักซื่อรู้สึกถึงหัวใจที่เต้นแรงเมื่อเธอนึกขึ้นได้

มีแต่สี่เทพพิทักษ์เท่านั้นที่ปลดปล่อยรัศมีน่าสะพรึงเท่านี้ได้ กระทั่งอากาศยังบิดเบี้ยว

ทั้งสี่พิทักษ์วังราชาสูงสุดตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม พลังของพวกเขาลึกสุดหยั่ง จนกระทั่งวันนี้ การกระทำของเจ้าตำหนักซานและพรรคพวกได้ปลุกพวกเขาจากการหลับไหลนานนับร้อยปี

สายลมพัดพาขณะที่ร่างหนึ่งเดินออกมาจากความมืดในวัง ก้าวช้าๆ อย่างหนักแน่น

เขาสวมชุดเกราะสีทองขัดเงาที่ใสราวกระจก เกราะสะท้อนแสงเป็นประกาย ใบหน้าวัยกลางคนของเขาเคร่งขรึม แผ่พลังอันทรงอำนาจยากต่อกร

คำพิพากษาของเขาเปี่ยมด้วยโทสะ

เสียนเอ๋อเดินมาช้าๆ "ตัวจริงตามตำนานสินะ" เขาแสร้งยิ้ม "แต่ต่อให้เป็นตำนานทั้งสี่ก็หยุดเราไม่ได้หรอก"

คำพูดโอ้อวดขาดความน่าเชื่อถือ เพราะมีความกลัวแฝงอยู่

"อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นก็เข้ามา" เทพพิทักษ์ตอบ เผยรอยยิ้มเหยียดหยามพร้อมเดินหน้า

รัศมีของเขาพุ่งพล่านราวกับคลื่นที่ซัดไปทั่วในชั่วลมหายใจเดียว

คลื่นกระแทกเจ้าตำหนักซาน องค์ชายหวู่และเสียนเอ๋อเข้าที่อก ไล่อากาศออกจากปอดและความกล้าออกจากใจ