หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5572

เทพพิทักษ์ยืนนิ่ง เกราะของเขาเจิดจ้าราวดวงตะวัน ดวงตาที่ส่องทะลุหมวกเกราะราวกับเพลิงสองดวงที่แผดเผา

ดาบยาวในมือเขาส่องประกายเยือกเย็น พร้อมที่จะหลั่งเลือด

เจ้าตำหนักซานเหงื่อท่วมหัว เทพพิทักษ์มีอยู่จริง และเราได้ปลุกคนหนึ่งให้ตื่นขึ้นมา

เขาเหลือบมององค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อ ทั้งสองก็หน้าเครียดไม่ต่างกัน ไม่แน่ใจว่าควรลงมือหรือไม่

ควันดำลอยออกมาจากแขนเสื้อขององค์ชายหวู่ เลื้อยรอบตัวเขาราวกับงู เขาคือทายาทแห่งตำหนักวิถีมาร ทว่าเทพพิทักษ์คนเดียวทำให้เขาไม่กล้าลงมือ ศัตรูที่น่าเกรงขามระดับนี้ไม่ควรวู่วาม เขากำหมัดแน่นพร้อมจ้องตาเทพพิทักษ์เขม็ง

เสียนเอ๋อหรี่ตามอง สมองขบคิดแผนไม่หยุด หากมีอะไรผิดพลาด ศึกระหว่างสองฝ่ายคงลุกลามไปทั่วอาณาจักร

เทพพิทักษ์ไม่เผยจุดอ่อนแม้แต่น้อย เสียนเอ๋อมองไม่เห็นช่องโหว่

เจ้าตำหนักซื่อยืนข้างหลังนักรบเกราะทอง ไหล่ของเธอคลายลงด้วยความโล่งใจ คงไม่มีใครกล้าลองดีอีกเมื่อเทพพิทักษ์อยู่ที่นี่

เธอสบตาเจ้าตำหนักซานอย่างเยือกเย็น แผนของเจ้าคงมาได้เท่านี้

หยุนเสี่ยวและองครักษ์สวรรค์รอบๆ จับด้ามดาบและหอกแน่นพร้อมหรี่ตาลง เตรียมพร้อมเผชิญการปะทะที่อาจเกิดได้ทุกเมื่อ

นาทียาวนานราวชั่วโมง หัวใจเต้นระรัวภายใต้แรงกดดัน

องค์ชายหวู่รู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่แล่นเข้ามาในกาย แม้จะหลบแล้ว ปราณดาบก็ยังเกาะติดเขา ไม่ยอมหนีไปไหนราวปรสิต

เขาไม่มีทางเลือก รัศมีมารในร่างพุ่งพล่าน สร้างกำแพงคลื่นพลังที่กันไม่ให้เขาถูกฟันขาดครึ่งได้อย่างหวุดหวิด

"หากกล้าท้าทายอีก ข้าจะไม่ปราณี" เทพพิทักษ์พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เสียนเอ๋อที่มองสถานการณ์ตระหนักว่าคงยากที่ทุกอย่างจะจบลงด้วยดี