หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5573

"เจ้าตำหนักซานสมคบคิดกับตำหนักวิถีมาร คนทรยศมีโทษถึงตาย แต่เห็นแก่ตำหนักทวยเทพ ข้าจะให้โอกาส เขาต้องทำลายพลังบำเพ็ญเพียรของตัวเอง ส่วนเจ้าสองคนต้องไปจากวังราชาสูงสุด หากกลับมาที่นี่อีก เจ้าจะได้เผชิญกับดาบทุกเล่มของเรา"

เจ้าตำหนักซานหน้าซีด พลังบำเพ็ญเพียรถูกทำลายนั้นยิ่งกว่าตาย เขากำหมัดแน่น เล็บจิกเนื้อแต่ไม่รู้สึกเจ็บปวดเมื่อนึกถึงอนาคตอันมืดมน

องค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อมองหน้ากัน รู้ดีว่าหากปฏิเสธจะไม่มีใครรอดชีวิต

ความเงียบปกคลุม ทุกคนแทบกลั้นหายใจ รอฟังคำตอบในขณะที่พายุใกล้ปะทุ

ขณะเดียวกันที่ด้านในช่องว่างมิติ เฉินผิงยกกระบี่พิฆาตมังกรขึ้น ลืมไปแล้วว่าผ่านไปนานแค่ไหน

อุกกาบาตเพลิงพุ่งเข้ามาหาไม่หยุด ทุกครั้งที่ตวัดกระบี่ อุกกาบาตนับพันจะแตกสลาย ราวดอกไม้ไฟท่ามกลางความมืด

ชายคนนั้นมองเฉินผิงใช้กระบี่ทำลายอุกกาบาตด้วยความเกรงขาม

ในที่สุดเมื่อเพลิงมอดดับ เฉินผิงก็ลอยกลับมาหาเขา ผิวหนังอาบด้วยแสงสีทอง เปี่ยมล้นด้วยพลังที่เพิ่มขึ้น

"ผมออกไปจากที่นี่ได้หรือยัง?" เฉินผิงถาม น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ริมฝีปากของชายคนนั้นยิ้มน้อยๆ "ได้สิ"

เฉินผิงคารวะด้วยการประกบมือสองข้าง "ขอบคุณท่านมาก"

แววตาของเขาเป็นประกายเจิดจ้าไม่แพ้อุกกาบาตเพลิง

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย เขามองเฉินผิงไม่วางตาราวกับสังหรณ์ถึงบางอย่าง

เฉินผิงที่สับสนลดมือลง ไม่แน่ใจว่าชายคนนั้นเห็นอะไร

ว่านเจี่ยนซิงพยักหน้าแรงจนผมสีดำปรกหน้าผาก "ใช่ ข้ารับใช้ตำหนัก"

เฉินผิงที่ประหลาดใจพยุงเขาให้ลุกขึ้น "หมายความว่าทุกคนในตำหนักทวยเทพก็อยู่ใต้บัญชาของผมด้วยเหรอ?"

ว่านเจี่ยนซิงยิ้ม แววตายังคงเกรงขาม "ข้าสร้างตำหนักทวยเทพขึ้นมา แน่นอนว่ามันตอบรับคำสั่งท่าน"

เฉินผิงที่รู้อย่างนั้นแทบจะยืนไม่อยู่ เขาถอนหายใจยาว

ว่านเจี่ยนซิงขมวดคิ้ว "ท่านถอนหายใจทำไม?"