หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5574

"ท่าน... เฉินผิง ข้ายินดีจนพูดไม่ถูกเมื่อได้เจอเจ้า ข้าคงไม่อาจตอบแทนบุญคุณที่พ่อของเจ้ามอบให้ข้าได้หมด" น้ำเสียงของว่านเจี่ยนซิงตื่นเต้น

เฉินผิงเข้าใจ พ่อของเขาคงช่วยว่านเจี่ยนซิงไว้มาก อีกหนึ่งชีวิตที่ติดหนี้บุญคุณของตำหนักมังกรฟ้า

"อย่างแรกเลย พาผมออกไปจากที่นี่ก่อน" เฉินผิงบอก "ผมต้องรีบไปที่ชั้นแปด ตำหนักทวยเทพอาจตกอยู่ในอันตราย"

ว่านเจี่ยนซิงโน้มตัวเข้ามาด้วยแววตาเป็นประกาย "เฉินผิง" เขาพูดอย่างเคร่งขรึม "เจ้าในตอนนี้ไม่น่าจะรอดชีวิตในชั้นแปด ข้าจะมอบมรดกโบราณให้ เจ้าจะแข็งแกร่งเป็นทวีคูณในพริบตา"

เฉินผิงหูผึ่งทันใดและรีบพยักหน้า "งั้นรออะไรอยู่ล่ะ เอาเลย!"

ที่ชายขอบของชั้นแปด ตรงหน้าประตูมหึมาของตำหนักทวยเทพ ความเงียบแผ่ไปทั่ว

ทุกคนยืนนิ่งไม่กล้าขยับ อากาศหนาแน่นจนหายใจลำบาก

ดวงตาของเจ้าตำหนักซานมองลอดออกมาจากหมวกเกราะขณะที่เขาคิดหาทางรับมือ "หากข้าถอย ก็คงไม่ต่างกับตายไปแล้ว" เขาพูด "แต่ตำหนักวิถีมารก็จะไม่ได้อะไรเช่นกัน ถ้าช่วยข้า ตำหนักทวยเทพจะมอบรางวัลให้ท่านอย่างงาม ทุกสมบัติที่ท่านปรารถนา โปรดเลือกให้ดี"

องค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อมองตากัน ความโลภผุดขึ้นในแววตา เสียนเอ๋อครุ่นคิด หากถอยก็คงเสียเกียรติ อีกอย่างตำหนักวิถีมารเป็นศัตรูกับตำหนักทวยเทพไปแล้ว ถอยตอนนี้คงเสียเปล่า

เสียงแข็งกร้าวของเจ้าตำหนักซื่อดังขึ้น "ท่านเทพพิทักษ์ จัดการพวกมันเลย! คนทรยศจะทำให้ตำหนักทวยเทพด่างพร้อย"

โทสะของเจ้าตำหนักซื่อแทบฉีกกระชากอากาศ เจ้าตำหนักซานบังอาจโลภมากอยากครอบครองสมบัติของวังราชาสวรรค์

"เงียบ!" เทพพิทักษ์จ้องมองเจ้าตำหนักซื่อ แล้วสายตาเย็นชาก็หันไปหาผู้บุกรุก "ไปซะ แล้วข้าจะถือว่าเรื่องนี้ไม่เคยเกิดขึ้น เจ้าตำหนักซานคือเรื่องของเรา ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า"

เสียนเอ๋อเดินมาข้างหน้าพร้อมไม้เท้าสีดำสนิท "แล้วถ้าเราปกป้องเขาล่ะ?"

โจมตีโดยไม่ให้ตั้งตัว ท่าไม่ดีแล้ว

เขาพยายามลุกขึ้น ทว่าความเจ็บปวดจากซี่โครงที่หักฉุดรั้งไว้

ทุกคนที่เห็นจึงได้เข้าใจ เทพพิทักษ์แห่งตำหนักทวยเทพมีไว้แค่ขู่เท่านั้น

ความมั่นใจของเสียนเอ๋อกลับมา ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มเยาะ

"ฮ่า! คุยโวเสียดิบดี ฝีมือแค่นี้ปกป้องตัวเองยังไม่ได้เลย!"

เสียนเอ๋อแหงนหน้าหัวเราะขึ้นฟ้า เสียงดังไปทั่วลานหน้าวังราชาสูงสุด