หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5575

เจ้าตำหนักซานถอนหายใจโล่งอก เขานึกว่าเทพพิทักษ์ในตำนานจะไร้คู่ต่อกร เมื่อได้เห็นนักรบเกราะทองเพลี่ยงพล้ำ จึงได้รู้ว่าตำนานนั้นเกินจริงเพียงใด

หลิงซื่อ ผู้ปกครองตำหนักลำดับสี่ใจหายวาบ เธอตะโกน "เทพพิทักษ์ เรียกอีกสามคนออกมา พวกท่านรวมมือกันปราบเสียนเอ๋อได้ ไม่ว่าเขาจะร้ายกาจแค่ไหนก็ตาม!"

เทพพิทักษ์ไม่เคลื่อนไหว เสียงเกราะขยับดังขึ้นเมื่อเขาพยายามลุก "เทพพิทักษ์ทั้งสี่คน มีข้าคนเดียวที่ตื่นขึ้นมา"

ความเงียบปกคลุมไปทั่ว หลายอ้าปากค้าง บรรยากาศของวังหม่นหมองลง

แววตาเจ้าตำหนักซานมีประกายชั่วร้าย องค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อพลันโล่งอก หากศัตรูไม่มีกำลังเสริมก็ไม่มีอะไรต้องกลัว

"ที่แท้เทพพิทักษ์ก็ไร้ความสามารถ" เสียนเอ๋อเย้ยหยัน "วันนี้ข้าจะหลั่งเลือดตำหนักทวยเทพ"

เขากระโดดจนผ้าคลุมสะบัด พลังสีดำพุ่งใส่เทพพิทักษ์ ขอแค่โจมตีโดนครั้งเดียวก็เกินพอ

"หยุด!" เสียงนั้นดังพร้อมกระบี่ที่ชูขึ้น ประกายสีเงินกระพริบ ชายสวมชุดดำขาดๆ เดินออกมาจากรอยแยกมิติ บนหลังของเขาคือกระบี่สีเงิน จากนั้นฝูงชนจึงเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร เฉินผิง

"เฉินผิง?" หลายคนอุทานพร้อมกันอย่างคาดไม่ถึง

เจ้าตำหนักซื่อตาค้าง เธอรู้ว่าเจ้าตำหนักซานใช้วิชาต้องห้ามขังเฉินผิงไว้ ท่ามกลางคลื่นพลังโกลาหลไร้ที่สิ้นสุดที่ไม่เคยปล่อยให้ใครรอดกลับมาได้ แต่เฉินผิงตัวเป็นๆ ปรากฏตัวแล้ว ราวกับได้เห็นอาทิตย์โผล่พ้นขอบฟ้า

รอยยิ้มของเจ้าตำหนักซานหายไป แววตาตื่นตระหนก

"จะ-เจ้าออกมาจากช่องว่างมิติได้ยังไง?" เจ้าตำหนักซานถามเสียงสั่น

องค์ชายหวู่โน้มตัวเข้ามาถามด้วยความสงสัย "นั่นใคร?"

"เฉินผิง" เจ้าตำหนักซานตอบ "คนที่พังแผนของเราและสังหารผู้อาวุโสเซี่ย"

แววตาองค์ชายหวู่เต็มไปด้วยจิตสังหาร "เจ้าหมอนี่เอง"

เฉินผิงไม่สนใจ เขาหันไปหาเจ้าตำหนักซื่อ "หลิงซื่อ บาดเจ็บหรือเปล่า?"

"ข้าปลอดภัยดี" เธอตอบ สีหน้ายังไม่หายประหลาดใจ "ว่าแต่เจ้าออกมาได้ยังไง?"

เฉินผิงยิ้มอย่างใจเย็น "ไว้จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ผมจะเล่าให้ฟัง"

รอยยิ้มหายไปเมื่อเขาหันไปเผชิญเจ้าตำหนักซาน "เป็นหนึ่งในเจ้าตำหนักทวยเทพ กลับไปสมคบคิดกับตำหนักวิถีมารและป้ายความผิดให้ฉัน แกทำพลาดมหันต์"

เวลาเพียงไม่นานก็ไปถึงขั้นเซียนโลการะดับสูงสุดแล้ว เพิ่มขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เธอสังหรณ์ใจว่าแม้แต่ตัวเธอก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา

"เลิกพล่ามได้แล้ส" เฉินผิงพูด "เข้ามาพร้อมกันทั้งสองคนเลย จะได้ประหยัดเวลา"

เขาเสนอองค์ชายหวู่ด้วยสายตาเหยียดหยาม

สำหรับเฉินผิง องค์ชายที่เอาชนะเจ้าตำหนักซื่อไม่ได้นั้นไม่ควรอยู่ในสายตาเขา

องค์ชายหวู่โมโหขึ้นมา "พล่ามบ้าบออะไรของเจ้า" หมัดของเขากำแน่น

เขากำลังจะลงมือ ทว่าเจ้าตำหนักซานก็ขวางไว้ก่อนจะได้ทำอะไร

"องค์ชาย ข้าจัดการเจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเอง" เจ้าตำหนักซานแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม

ว่าแล้วเจ้าตำหนักซานก็จ้องเฉินผิงเขม็ง "เข้ามา" เขาท้าทาย