หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5579

เฉินผิงเข้าเผชิญหน้าอย่างไม่หวั่นไหว ดาบจิตในมือสะบัดออกเป็นคมนับไม่ถ้วน กลายเป็นพายุอันคมกริบเบื้องหน้าเขา

หมัดปะทะพายุดาบ แรงปะทะทำลายความเงียบ เสียงดังสนั่นสะเทือนทั้งพื้นและอากาศ

ทั้งคู่ถูกซัดกระเด็นไปด้านหลัง เฉินผิงไถลไปสามก้าวแล้วหยุด เจ้าตำหนักซานขาทรุด เลือดทะลักออกมาจากบาดแผล หน้าของเขาขาวซีด

ฝูงชนอุทาน "เจ้าตำหนักลำดับสามบาดเจ็บแล้ว!"

อีกเสียงพูดขึ้นอย่างสั่นเครือ "เฉินผิงเหลือเชื่อมาก! ขนาดเจ้าตำหนักซานยังเทียบไม่ได้!"

เสียงเหล่านั้นทำลายศักดิ์ศรีของเจ้าตำหนักซาน ยิ่งเห็นเฉินผิงไร้บาดแผล โทสะและความริษยาของเขายิ่งทวีคูณ

เจ้าตำหนักซานคำราม "เฉินผิง วันนี้ต้องฆ่าเจ้าให้ได้!" เขาพุ่งเข้าไปอีกครั้ง แต่ความอ่อนล้าทำให้ช้าลง ทั้งความเร็วและพลังถดถอย

เขาล้วงมือเข้าไปในเสื้อคลุม หยิบถ้วยสีดำใบหนึ่งออกมา

เมื่อสัมผัสอากาศ คลื่นพลังดำมืดชวนสยดสยองก็แผ่ออกจากถ้วย เฉินผิงถอยไปด้านหลัง เท้าขูดพื้นเป็นรอยขณะที่ถอยไปไกลหลายร้อยเมตร

เจ้าตำหนักซื่อที่ดูอยู่ขมวดคิ้วเมื่อเห็นของวิเศษในมือเจ้าตำหนักซาน

องค์ชายหวู่หรี่ตามอง "เจ้าโง่นั่น คิดจะใช้ถ้วยหลอมวิญญาณที่เรายกให้เหรอ?"

เสียนเอ๋อถอนหายใจ "ถ้าไม่ใช้คงแพ้แน่"

เฉินผิงหยุดมองถ้วยสีดำนั้น "เป็นถึงเจ้าตำหนักลำดับสาม แต่กลับลดตัวไปใช้ของแบบนั้นเหรอ?"

เจ้าตำหนักซานแค่นเสียง "ไม่ต้องพูดมาก เตรียมตัวตาย"

เสียงกรีดร้องดังออกมาจากละอองเหล่านั้น วิญญาณทุกข์ทรมานนับพันลอยล่อง พวยพุ่งมาข้างหน้าด้วยความบ้าคลั่ง

"อย่าให้วิญญาณเหล่านั้นหนีไปได้!" องค์ชายหวู่ตะโกนดังก้องราวเสียงกลองศึก

เสียนเอ๋อยกถุงใบหนึ่งขึ้นมา เมื่อสะบัดมือ ถุงก็ราวกับหลุมดำที่ดึงดูดทุกสิ่ง วิญญาณที่กำลังแตกหนีถูกดึงเข้าไปในหลุมดำและหายไปในพริบตา

"เลิกดูเฉยๆ แล้วมาช่วยกันสู้ ฆ่ามัน!" เขาตะโกน รู้ว่าตัวเขาคนเดียวไม่มีโอกาสชนะเฉินผิง