หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5578

เจ้าตำหนักซื่อตาค้างด้วยความอัศจรรย์ใจ เธอนึกว่าเฉินผิงยังไม่อาจเทียบเจ้าตำหนักได้แม้ว่าฝีมือเขาจะรุดหน้าไวมากก็ตาม แต่ก็ต้องเปลี่ยนความคิดเมื่อได้เห็น ไม่เพียงแต่จะปะทะกับเจ้าตำหนักซานตรงๆ ได้เท่านั้น เขายังเริ่มได้เปรียบมากขึ้นทีละน้อยด้วย

"เฉินผิง สุดยอดมาก!" เจ้าตำหนักซื่อตะโกนด้วยความชื่นชม

เธอกำมือแน่นจนข้อนิ้วขาว ความตื่นเต้นผุดขึ้นในใจ และความรู้สึกที่มีต่อเฉินผิงมากเกินกว่าจะปิดบัง

องค์ชายหวู่กับเสียนเอ๋อมองดูเงียบๆ ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เดิมทีคิดจะให้เจ้าตำหนักซานกำจัดเฉินผิง จากนั้นรายต่อไปก็เทพพิทักษ์แห่งตำหนักทวยเทพ ทว่าแผนนั้นกลับพังทลาย

"เฉินผิงไปทำอะไรมาถึงแข็งแกร่งเร็วขึ้นขนาดนี้?" เสียนเอ๋อหรี่ตาพลางครุ่นคิด เฉินผิงตวัดจิตดาบราวร่ายรำ จนเสียนเอ๋อนึกอยากได้ความสามารถนั้นมาเป็นของตัวเอง

องค์ชายหวู่ขบฟันแน่น เขาไม่เคยถูกหยามหน้าถึงเพียงนี้ ขณะที่เฉินผิงตวัดดาบ องค์ชายหวู่สาบานในใจว่าจะกำจัดเฉินผิงให้ได้หากว่ามีโอกาส

เจ้าตำหนักซานตื่นตระหนก พวกเขามาที่ตำหนักทวยเทพโดยหวังว่าจะชนะโดยง่าย ทว่าเขากลับใกล้เพลี่ยงพล้ำ เลือดกลบปาก คนของเขากระซิบคุยกันอย่างไม่วางใจ

"เฉินผิงมันปีศาจชัดๆ ถ้ามันหันมาเล่นเราล่ะ?" ศิษย์คนหนึ่งพึมพำเสียงสั่น

"ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ ข้าคงไม่ตามเจ้าตำหนักมาที่นี่ ตอนนี้ถอยกลับไม่ได้แล้ว" อีกคนกระซิบอย่างหมดหนทาง

การโจมตีของเฉินผิงรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จิตดาบคมขึ้น เร็วขึ้น ไม่มีอะไรหยุดยั้งเขาได้

เฉินผิงเร่งความเร็วพุ่งไปข้างหน้า เขาอยู่ห่างออกไปสิบห้าก้าว และมาถึงตรงหน้าเจ้าตำหนักซานในพริบตา

เขาเงื้อดาบในมือขึ้นสูง ฟาดฟันลงมาราวดาบพิพากษา

ปราณดาบขนาดยักษ์ปรากฎขึ้น ฟันลงมาใส่เจ้าตำหนักซานด้วยโทสะ เจ้าตำหนักสะดุ้งถอยไปด้านหลัง รีบประสานมือสร้างโล่แสงป้องกัน

กระนั้นรอยเฉือนสีแดงก็ปรากฎขึ้นบนน่องของเขา

เจ้าตำหนักซานตะโกนด่า "บัดซบ!"

เขารู้ว่าจะตั้งรับอย่างเดียวไม่ได้ เจ้าตำหนักซานพยายามตั้งสติและหายใจเข้าลึกๆ

พลังสีทองปะทุออกจากร่าง โอบล้อมตัวเขากลายเป็นเกราะอันแข็งแกร่ง

"เฉินผิง" เสียงของเขาดังก้องไปทั่ว "อย่าได้คิดว่าเจ้าจะเป็นฝ่ายชนะ!"

เขาชกหมัดที่ห่อหุ้มด้วยแสงสีทอง ราวกับดาวหางที่พุ่งตรงไปยังอกของเฉินผิง