หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5577

เจ้าตำหนักซานสะดุ้ง รีบไขว้มือป้องกัน

ตูม!

เกิดเสียงดังสนั่นทั่วลาน ซัดเขากระเด็นอีกครั้ง พลังสะเทือนเกราะและกระดูก ฝุ่นควันพวยพุ่งไปตามทางเมื่อเฉินผิงพุ่งตามมาไม่หยุด

เจ้าตำหนักซานกระเด็นไปไกลกว่าสามร้อยเมตรก่อนที่จะตั้งตัวได้ แม้ไม่มีบาดแผลแต่ก็ปวดไปทั้งแขนหลังรับการโจมตีของเฉินผิง

"ฝีมือแค่นี้เอง ยังกล้าเรียกตัวเองว่าเจ้าตำหนักลำดับสามอีกเหรอ?" เสียงของเฉินผิงลอยมาตามสายลม "วันนี้ฉันจะถอดยศแกซะ"

"อย่างเจ้าไม่มีปัญญาหรอก!" เจ้าตำหนักซานคำราม พยายามปลุกพลังในร่างที่บอบช้ำ รัศมีปะทุรอบตัวเป็นคลื่น แววตาซ่อนความตื่นตระหนกไม่มิด

เฉินผิงยิ้มด้วยความเวทนา จากนั้นเขาก็หายไป กระบี่ของเขาร่ายรำ คมสีเงินของมันผ่ามิติฉีกขาด

เจ้าตำหนักซานถอยกลับ เหวี่ยงหมัดใส่ตำแหน่งที่เฉินผิงอยู่อย่างหนักกน่วง

ข้าจะแพ้ไม่ได้ องค์ชายหวู่กับผู้อาวุโสสูงสุดเสียนเอ๋อดูอยู่ถ้าแพ้ให้เซียนโลกาพวกเขาคงยุติเป็นพันธมิตรกับตำหนักลำดับสาม และจะไม่มีใครฟังคำสั่งของข้าอีก

ตูม!

จิตดาบปะทะหมัดสายลม คลื่นกระแทกแผ่ไปทั่วฟากฟ้า ทุกคนที่อยู่รอบๆ รีบใช้พลังวิญญาณสร้างโล่ปกป้อง เฉินผิงกับเจ้าตำหนักซานที่อยู่ตรงกลางห้ำหั่นกันต่อไป เปลวไฟร้อนแรงแผดเผาอากาศ

ศิษย์ตำหนักลำดับสามเริ่มวิตก หากเจ้าตำหนักจัดการเฉินผิงไม่ได้ อย่างพวกเขาคงไม่ต้องพูดถึง ทั้งที่ชายหนุ่มคนนั้นเป็นแค่เซียนโลกา แล้วทำไมถึงระเบิดพลังทำลายระดับนี้ได้

ตูม!

"ทำไมเจ้าหมอนี่ถึงแข็งแกร่งขนาดนี้?"

เจ้าตำหนักซานเริ่มสูญเสียความเยือกเย็น เหงื่อไหลลงมาสัมผัสหน้าผากและแก้ม เปื้อนคอเสื้อของเขาจนชุ่ม

ลมหายใจของเขาขาดห้วง ทุกหมัดต้องออกแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ราวกับเหวี่ยงกำปั้นผ่านน้ำมันดินข้นๆ

ฝูงชนรอบๆ มองดูด้วยความตื่นตะลึง ชั่วขณะนั้นราวกับทั้งโลกมีแค่สองคน สองนักล่าที่เชือดเฉือนกันบนท้องฟ้า