หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5581

"แล้วใครบอกว่าข้าเรียกกำลังเสริมจากสำนักย่อยไม่ได้?" เสียนเอ๋อตอบด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น

เสียงหัวเราะของผู้อาวุโสดังเบาๆ แววตาเป็นประกายเจ้าเล่ห์

หลายร่างเดินออกมาจากประตูเรื่อยๆ ทุกคนเป็นผู้บำเพ็ญเพียรมาร ทุกครั้งที่ออกมา ควันดำทมิฬจะโชยตามหลัง

คนแรกที่ปรากฎคือชายร่างยักษ์ เขาถือขวานเล่มหึมาที่ใหญ่จนผ่ากำแพงเมืองได้ หมอกดำลอยรอบตัวเขา ทำให้ร่างเลือนรางราวกับเงา

เฉินผิงหรี่ตามอง "เจ้ายักษ์นั่นไม่ได้มาจากตำหนักวิถีมารเหรอ?"

"ใช่" เจ้าตำหนักซื่อตอบขณะเดินมาหาเขา "เราอยู่ที่ชั้นแปด เฉินผิง พวกมันคือสำนักจู่ม่อ คนที่ใช้ขวานคือยักษ์ทมิฬ เป็นเจ้าสำนัก เราเคยปะทะมาแล้ว"

เฉินผิงพยักหน้า "งั้นก่อนที่พวกมันจะออกมาหมด เราจะลงมือ"

ยิ่งประตูส่งนักรบมามากเท่าไหร่ โอกาสชนะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

เขาชูกระบี่พิฆาตมังกร ตวัดครั้งหนึ่งผ่ามิติ แสงกระบี่แดงฉาน ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนของตำหนักลำดับสามไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำเมื่อหัวของพวกเขาหลุดจากบ่า

"ฆ่ามัน!" เจ้าตำหนักซื่อตอบรับ นำองครักษ์สวรรค์บุกโจมตี อาวุธฟาดฟันท่ามกลางเสียงกรีดร้อง ไม่นานเลือดและประกายไฟก็กระจายไปทั่ว

หลังเฉินผิงสังหารศัตรูได้สี่คน เสียนเอ๋อก็พุ่งเข้ามาตรงหน้าเขาอย่างรวดเร็ว ฝ่ามือข้างหนึ่งทำลายแสงกระบี่ของเฉินผิงอย่างง่ายดาย บีบให้เขาต้องถอยไป

"เฉินผิง!" เจ้าตำหนักซื่อตะโกนด้วยความเป็นห่วง

เธอรีบพุ่งมาหาเขา พลังเอ่อล้นในเกราะของเธอ เธอรู้ว่าเฉินผิงตัวคนเดียวไม่อาจรับมือพลังของผู้อาวุโสสูงสุดได้

ทั้งสองสู้เคียงข้างกัน ดวงตาจับจ้องเสียนเอ๋อ รัศมีของผู้อาวุโสกว้างใหญ่ราวมหาสมุทร

ดาบของเสียนเอ๋อตวัดว่องไว พลังฝ่ามือของเสียนเอ๋อหนักหน่วงราวภูเขา กระทั่งอากาศยังไม่อาจทนทาน

เฉินผิงอัดพลังทั้งหมดลงในกระบี่พิฆาตมังกร เพลิงสีแดงลุกไหม้ตามคม จิตดาบร้อนระอุขณะที่เขาตวัดใส่พลังฝ่ามือ

เปรี้ยง!

"ผมไม่เป็นไร" เฉินผิงกัดฟันพูด "จับตาดูเจ้าแก่นั่นไว้!"

เขาไม่สนความเจ็บปวดที่ไหล่ มือสองข้างกำกระบี่พิฆาตมังกรแน่นพร้อมตั้งท่าป้องกัน

เสียนเอ๋อไม่ปล่อยให้พักหายใจ เคลื่อนไหวรวดเร็วราวสายฟ้าสีดำ สะบัดมือซัดคลื่นพลังใส่เป็นระยะ

เฉินผิงและเจ้าตำหนักซื่อรีบขยับเท้าหลบ ใช้อาวุธปัดป้องการโจมตีที่ดังสนั่นพัลวัน

แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ฝ่ายปกป้องวังราชาสูงสุดเริ่มน้อยลง

เสียงกรีดร้องดังขึ้น องครักษ์คนหนึ่งตกเป็นเหยื่อของขวานยักษ์ คมขวานสับจากไหล่ลงไปถึงเอว เลือดกระเซ็นทั่วพื้นหินสีขาว

องครักษ์ที่เหลือล้วนเดือดดาล แต่ถึงอย่างนั้น ฝ่ายพวกเขาก็ล้มตายไปทีละคน