หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5582

เฉินผิงกับเจ้าตำหนักซื่อมองฝ่ายเดียวกันที่ทยอยล้มตาย รู้สึกโกรธที่ทำอะไรไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ฝ่ายปกป้องวังจะพ่ายแพ้

"เราต้องจัดการวงแหวนอาคม!"

สายตาของเขาจ้องมองวงอักขระที่เปิดทางให้เหล่ามารเข้ามา ประตูที่ส่งศัตรูลงสนามรบไม่หยุดหย่อน

"งั้นลงมือพร้อมกัน!"

เจ้าตำหนักซื่อสร้างผนึกมือ พลังวิญญาณของเธอส่องแสงตรงไปยังประตูมิติ

เฉินผิงที่บาดเจ็บหอบหายใจ อัดพลังทั้งหมดที่เหลือลงในกระบี่พิฆาตมังกรแล้วฟันออกไป

ตูม!

กระบี่และเวทย์มนต์โจมตีประตูพร้อมกัน แรงระเบิดสั่นสะเทือนไปทั่ว

อาคมสั่นและกระพริบ แต่ยังไม่ยอมพังทลาย

"คิดหรือว่าแค่พวกเจ้าสองคนจะทำอะไรอาคมเคลื่อนย้ายได้ โง่เขลา"

เสียนเอ๋อพุ่งมาที่ประตู ปลดปล่อยลำแสงสีดำที่ก่อตัวเป็นโล่ ปกป้องประตูเอาไว้

"โจมตีไปเรื่อยๆ!"

เสียงตะโกนของเฉินผิงดังก้อง เขากับเจ้าตำหนักซื่อระดมโจมตีไม่หยุด ทุกกระบี่ที่ฟาดฟันแฝงด้วยความแน่วแน่

แต่ไม่ว่าจะรุนแรงเพียงใด เกราะสีดำสนิทของเสียนเอ๋อก็ยังตั้งตระหง่าน ราวกับมันกลืนกินทุกการโจมตีเข้าไป

เวลาผ่านไป คนของวังราชาสูงสุดถูกผลักให้ถอยร่นไปเรื่อยๆ จนไปถึงหน้าประตูหลัก

พวกเขาจนมุม มองดูความมืดคืบคลานเข้ามาอย่างสิ้นหวัง ไร้ทางสู้

เฉินผิงมองรอยยิ้มเย่อหยิ่งและสาบานในใจ ฉันจะต้องสั่งสอนมันให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร

สายตาของเขามองสำรวจสมรภูมิ เสียนเอ๋อกำลังตั้งสมาธิกับอาคมและพวกเขาสองคน ไม่ทันระวังด้านอื่น

เจ้าตำหนักซื่อพยักหน้าหนักแน่น "ได้ ระวังตัวด้วย"

เฉินผิงสูดลมหายใจตั้งสติ จากนั้นก็พุ่งไปข้างหน้า กลายเป็นประกายสีเงินที่ตรงไปยังเสียนเอ๋อ

กระบี่พิฆาตมังกรถูกชักออกจากฝักอย่างรวดเร็ว ตวัดจิตดาบเป็นวงโค้งที่ลอยไปหาเสียนเอ๋อ

เสียนเอ๋อยิ้มเยาะ มือขยับสร้างผนึกอย่างว่องไวจนมองไม่ทัน แสงสีดำแผ่ออกไป ปะทะพายุดาบของเฉินผิงอย่างรุนแรงจนราชวังสะเทือน