หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5584

"ดี! หากฉลาดย่อมรู้ว่าควรจำนน!" เสียงหัวเราะของเสียนเอ๋อดังก้อง มือกรงเล็บของเขายื่นออกไปรับกระบี่วิเศษ

ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสด้าม ข้อมือของเฉินผิงก็สะบัด คมส่องประกาย ฟาดฟันวงแสงรูปจันทร์เสี้ยวตรงไปยังลำตัวของผู้อาวุโส

เสียนเอ๋อตกใจทันใด พลังดำมืดของเขาก่อตัวเป็นโล่

ลำแสงกระบี่สีทองเข้าเป้า มันทะลวงโล่เข้าไปถึงตัวเขา

"นี่เจ้า!" เสียงตะโกนดังขึ้นเมื่อคมกระบี่เฉือนลำตัว แผลลึกจนเห็นกระดูก ไอรัศมีมารทะลักออกมาราวเขื่อนพัง

"กล้าดียังไงมาหลอกข้า!" เขากรีดร้อง รีบใช้พลังป้องกันตัว

เจ้าตำหนักซื่อกับคนอื่นๆ ตาค้าง ความตกตะลึงเริ่มเปลี่ยนเป็นความหวัง

เฉินผิงดึงกระบี่กลับในจังหวะเดียว รอยยิ้มดูขบขัน "ตาแก่เอ้ย อย่างแกจะไปคู่ควรกับกระบี่พิฆาตมังกรได้ยังไง"

เสียนเอ๋อกุมแผลไว้ มองมือของเขาที่ชุ่มด้วยเลือด พร้อมเปล่งเสียงหัวเราะแหบแห้ง

"ยอดเยี่ยม...นานแล้วที่ไม่มีใครทำให้ข้าหลั่งเลือด"

พลังที่ดำมืดกว่าเดิมแผ่ออกจากตัวเขา แผลเริ่มสมานกันอย่างรวดเร็วราวกับกาลเวลาถูกบิดเบือน

"น่าเสียดาย เจ้าพลาดโอกาสครั้งเดียวของเจ้า" เขายกมือขึ้น พลังที่ดำราวกับหมึกดูดซับแสงรอบๆ "วันนี้พวกเจ้าทุกคนต้องตายที่นี่"

"ผู้อาวุโสสูงสุด" ยักษ์ทมิฬเรียกพร้อมเดินมาข้างหน้า "ไม่ต้องเปลืองพลังของท่าน ข้าจะจัดการพวกสวะให้เอง"

เจ้าสำนักจู่ม่อประจบสอพลอ ด้วยความหวังว่าผู้อาวุโสจะตบรางวัลให้อย่างงาม ความโลภของเขาปิดไม่มิด

เสียนเอ๋อเหลือบมองเจ้ายักษ์จอมประจบและพยักหน้า

ร่างที่ใหญ่โตบดบังแสงตะวันของยักษ์ทมิฬเดินไปข้างหน้า "เจ้าหนู บังอาจลบหลู่ผู้อาวุโสสูงสุด เจ้าสมควรถูกสับให้เป็นพันชิ้น ฆ่าตัวตายซะ แล้วข้าจะไม่แตะต้องศพของเจ้า"

เฉินผิงหัวเราะเบาๆ ด้วยความถ่อมตัว "แต่ก็ยังอ่อนหัด เห็นไหมว่าผมกำลังจนมุม"

"ที่เหลือข้าจัดการเอง ใครก็ตามที่กล้าทำร้ายเฉินผิง ข้าจะไม่ให้มันได้ผุดได้เกิด"

เสียงของเขาได้ยินถ้วนหน้า สายตาคมกริบของว่านเจี่ยนซิงเบนไปหาเสียนเอ๋อและพรรคพวก

ว่านเจี่ยนซิงเชิดหน้า น้ำเสียงของเขาแฝงความสงสัย "เจ้ากำลังพูดกับข้าเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ!" ยักษ์ทมิฬคำราม "ถ้าไม่ยอมไปก็ต้องลิ้มรสขวานผ่าภูผา!"

เขาสับขวานมหึมาลงพื้น พื้นแตกร้าวและส่งเสียงราวกับแมลงตื่นกลัว