หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5585

"เจ้าไม่คู่ควรจะสู้กับข้า" เสียงของว่านเจี่ยนซิงเย็นชา "ส่งคนอื่นที่แข็งแกร่งกว่าเจ้ามาดีกว่า"

รอยยิ้มของเขาเย้ยหยัน ราวกับศัตรูเป็นเพียงเด็กน้อย

"ว่ายังไงนะ?" เส้นเลือดของยักษ์ทมิฬปูดโปน "ตายซะเถอะ!"

เขาจับขวานแน่น แผ่รัศมีอันดิบเถื่อนที่ทั้งดำมืดและหนักหน่วง

หลอกดำลอยรอบตัวเขา กลายเป็นเกราะหนาหุ้มเลือดเนื้อและกระดูก

แสงตะวันหรี่ลง เมฆหมุนวนปั่นป่วนบนฟ้า

แม้แต่เจ้าตำหนักซื่อกับพรรคพวกยังขมวดคิ้ว รัศมีนั้นสร้างแรงกดดันมหาศาล

ว่านเจี่ยนซิงถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย "แค่นี้เหรอ? เด็กทารกยังทรงพลังกว่าเจ้าอีก"

สำหรับเขา ยักษ์ทมิฬก็แค่เด็กน้อยถือดาบไม้

เสียงหัวเราะลั่นดังมาจากฝูงชน

เจ้าตำหนักซานขำจนน้ำตาไหล

"ตาบอดหรือเปล่า? ยักษ์ทมิฬคือยอดฝีมือลำดับต้นๆ ในชั้นเจ็ด เขาน่ะหรืออ่อนแอกว่าเด็กทารก" เจ้าตำหนักซานพูดพลางหัวเราะ

สายตาของว่านเจี่ยนซิงมองตรงมา "เจ้ารับใช้ตำหนักทวยเทพเหรอ?"

"ใช่ ข้าคือเจ้าตำหนักลำดับสาม กลัวข้าหรือยัง?"

ว่านเจี่ยนซิงถอนหายใจเหมือนผิดหวัง "ตำหนักทวยเทพตกต่ำถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? กระทั่งสวะยังได้เป็นเจ้าตำหนัก"

ในแววตาเขามีความเสียดายปรากฎ ราวกับเห็นศิษย์คนโปรดล้มเหลว

เจ้าตำหนักซานชะงักแล้วตะโกน "เจ้าเป็นใครถึงบังอาจดูหมิ่นข้าและตำหนักทวยเทพ?"

"เดี๋ยวก็ได้รู้ว่าข้าเป็นใคร" ว่านเจี่ยนซิงพึมพำเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน

ว่านเจี่ยนซิงหันหน้าไปหาเจ้าสำนักจู่ม่อร่างยักษ์ "ข้าจะให้เจ้าโจมตีหนึ่งกระบวนท่า ลงมือได้"

ยักษ์ทมิฬกระพริบตา คิ้วของเขาขมวด "หมายความว่ายังไง?"

"หมายความตามที่พูดนั่นแหละ" ว่านเจี่ยนซิงตอบพร้อมเผยรอยยิ้มเยือกเย็น

เฉินผิงที่อยุ่ด้านหลังมองว่านเจี่ยนซิงผู้กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ต้องเก่งให้มากกว่านี้ ถ้าแข็งแกร่งขึ้น ฉันก็จะได้เฉิดฉายเหมือนกับเขา

ฉับ! เสียงนั้นดังขึ้นและหายไปในพริบตา

หน้าผากของเจ้าตำหนักซานมีเหงื่อผุดขึ้นมา ไหลลงมาถึงคางด้วยความตื่นตระหนก

ว่านเจี่ยนซิงส่ายหน้าอย่างเศร้าๆ

เขาอุตส่าห์ให้โอกาสแล้วแท้ๆ แต่อีกฝ่ายไร้ฝีมือเกินไป

เสียนเอ๋อมองเศษเนื้อกระจัดกระจายด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ทว่าท่าทางเย่อหยิ่งก็ยังไม่หายไป ยังมีตำหนักวิถีมารอันยิ่งใหญ่หนุนหลังเขา

เฉินผิงมองผู้อาวุโสอย่างเฉยชา ไม่รู้ซะแล้วว่าพูดอยู่กับใคร

ว่านเจี่ยนซิงหันไปหาเสียนเอ๋อด้วยรอยยิ้มบางๆ "ตำหนักวิถีมารเหรอ? แค่พวกกระจอก"

เขาคือผู้ก่อตั้งตำหนักทวยเทพ แผ่ขยายอำนาจไปทั่ว แม้จะหายไปหลายปีก็ไม่ได้บั่นทอนความยิ่งใหญ่ของเขา

เสียนเอ๋อขมวดคิ้ว ไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะปากกล้าถึงเพียงนี้