หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5587

แรงกดดันที่รุนแรงเกินกว่าอาณาจักรชั้นนี้จะรับได้แผ่ออกมาเป็นระลอกคลื่น

ความมืดปกคุลม จันทร์ตะวันหายไปจากท้องฟ้า เหลือเพียงอาคมดำขนาดใหญ่ที่แผ่พลังทำลายล้าง

ตูม!

รองเท้าที่ทำจากหนังสัตว์อสูรก้าวออกมาจากความมืด มีอักขระประทับบนแผ่นหนัง

เพียงก้าวเดียวก็ทำให้พื้นแตกร้าวเป็นหลุมลึก หากไม่มีรัศมีของว่านเจี่ยนซิงปกป้อง เฉินผิงกับคนอื่นๆ คงสลายเป็นฝุ่นไปแล้ว

ร่างในชุดเกราะดำดุจเงาที่ประดับอักขระลายมังกรลอยออกมา สูงใหญ่ราวยอดขุนพล

แม้จะไม่ถึงกับใหญ่ยักษ์ แต่ก็ราวกับจักรวาลคำนับให้เขา ประกายดวงดาวโคจรรอบตัวเขา

เขาไม่ได้ปลดปล่อยจิตสังหาร แค่ไม่ทำอะไรมิติยังบิดเบี้ยว บีบให้ผู้ได้เห็นจำต้องยอมคุกเข่า

"คารวะราชองครักษ์!"

เสียนเอ๋อพาเหล่าผู้บำเพ็ญเพียรคำนับพร้อมกันราวกับยืนอยู่ต่อหน้าเทพ

ราชองครักษ์ลี่หวงกวาดสายตาเย็นชามองพวกเขา สายตาราวกับมองแมลง

เสียงต่ำๆ ดังเข้าไปถึงวิญญาณเอ่ยขึ้น "ใครกันที่กล้าลบหลู่ตำหนักวิถีมาร?"

เสียงไร้อารมณ์นั้นทำเอาเจ้าตำหนักซื่อ เฉินผิงและคนอื่นๆ สะดุ้ง ราวกับแค่เสียงนั้นก็ทำให้เจ็บปวดได้

เสียนเอ๋อฝืนความกลัวชี้นิ้วสั่นๆ ไปยังว่านเจี่ยนซิง "ราชองครักษ์ เขาคนนั้น! เขาสังหารศิษย์และหยามเกียรติเรา สมควรตายเป็นพันครั้ง!"

สายตาลี่หวงหยุดที่ว่านเจี่ยนซิง แววตานั้นราวกับหยุดทั้งโลกได้

ว่านเจี่ยนซิงยังคงยืนนิ่ง ทำเหมือนไม่รู้จักราชองครักษ์และพึมพำ "หนวกหูจริง"

เสียงยังไม่ทันจางลง ดาบก็พุ่งออกมา ไม่มีแสงเจิดจ้าหรือเสียงดังสนั่นสะท้านสวรรค์ เป็นการฟันที่ฉับไวจนไม่เห็นร่องรอย เร็วจนแทบไม่มีจริง

ชั่วขณะนั้นราวเวลาหยุดนิ่ง ห้วงมิติเต็มไปด้วยความเงียบงัน

เสียนเอ๋ออ้าปากพงาบๆ แต่ไม่มีเสียงหลุดออกมา

ว่านเจี่ยนซิงแข็งแกร่ง แข็งแกร่งเกินไปมาก

เขาไม่รู้ว่าว่านเจี่ยนซิงเป็นใคร รู้แค่ว่านักดาบผู้นี้อยู่ฝ่ายเฉินผิง

ว่านเจี่ยนซิงยิ้ม "ถ้าจะอ้อนวอนอย่างน้อยก็ช่วยเรียกให้ถูก เจ้าต้องเรียกข้าว่าบรรพบุรุษ"

เจ้าตำหนักซานชะงัก หลิงซื่อดูสับสนเหมือนไม่แน่ใจสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

เฉินผิงตอบ "ขอแนะนำให้รู้จักกับผู้ก่อตั้งตำหนักทวยเทพ คนแรกที่ได้นั่งบัลลังก์ราชาสูงสุด"