หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5588

นามของว่านเจี่ยนซิงได้ยินกันไปทั่ว ทุกคนยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง

กระทั่งเสาหินยังเหมือนจะสั่นเมื่อได้ยินชื่อของเขา เจ้าตำหนักซานตาค้าง ไม่อยากเชื่อว่าชายวัยกลางคนที่ดูธรรมดาตรงหน้าเขาจะเป็นถึงผู้ก่อตั้งตำหนักทวยเทพ

เสียนเอ๋อที่ยืนท่ามกลางพื้นโชกเลือดแทบหยุดหายใจ ฝ่ายตรงข้ามอาจเป็นใครก็ได้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นผู้ปกครองตำหนักทวยเทพคนแรก

ตำหนักทวยเทพตั้งอยู่มานานหลายหมื่นปี เป็นธรรมดาที่จะมีผู้สร้าง

ผุ้อาวุโสกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดๆ ขาของเขาสั่น สัญชาตญาณสั่งให้ทำอย่างเดียว หนี

ทันใดนั้น เสียงนกหวีดแหลมสูงก็ดังก้องในอากาศ

เสียนเอ๋อหันหลังวิ่ง พุ่งไปเร็วราวสายฟ้า

"มันกำลังหนี! หยุดเอาไว้!" เจ้าตำหนักซื่อตะโกน

เฉินผิงพุ่งไปตามสัญชาตญาณ เตรียมที่จะไล่ตาม

ว่านเจี่ยนซิงไม่ขยับ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองชายชราที่กำลังหนี

เสียงกรีดร้องดังมาจากด้านหน้า เสียงของเสียนเอ๋อที่เงียบลงในทันใด

ไม่มีใครเห็นว่าอะไรฆ่าเขา คงมีแต่ว่านเจี่ยนซิงที่รู้

ความกลัวผุดขึ้นในใจของเจ้าตำหนักซานจนเนื้อตัวสั่นเทา

"ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าเถอะ!" เขาสะอึกสะอื้นและโขกหัวลงกับพื้น ว่านเจี่ยนซิงไม่ได้หันมามอง

ใบหน้าของว่านเจี่ยนซิงจางลง ร่างของเขาเลือนรางและเริ่มโปร่งแสง

"อะไรกัน?" เจ้าตำหนักซื่ออุทาน "เกิดอะไรขึ้นกับท่าน?"

"ร่างของเขากำลังหายไป!" เฉินผิงตะโกนด้วยความตื่นตระหนก

"เฉินผิง การออกมาจากช่องว่างมิติมีราคาที่ต้องจ่าย" ว่านเจี่ยนซิงยิ้มเหมือนรู้ชะตากรรม "ข้ารู้สึกว่าเจ้าตกอยู่ในอันตราย จะไม่ให้มาช่วยได้อย่างไร?"

เจ้าตำหนักซานที่อีกด้านเห็นว่านเจี่ยนซิงหายไป หัวใจของเขาเต้นระรัว

ในขณะที่พวกเฉินผิงไม่ทันมอง เจ้าตำหนักซานรีบฉวยจังหวะนั้นหลบหนี

ทันใดนั้นเสียงเฉินผิงก็ดังขึ้น "จะไปไหนเหรอ?"

โทสะของเขายังไม่จางลง เฉินผิงยกกระบี่พิฆาตมังกร ตวัดฟันอากาศหนึ่งครั้ง

ลำแสงกระบี่นับพันพุ่งไปข้างหน้า ผ่าทั้งอากาศและห้วงมิติ

คนของเขาทรุดลงพร้อมกัน พวกเขาคุกเข่าแนบพื้นพลางร้องขอชีวิต

เฉินผิงมองพวกเขาที่หมอบกราบและเข้าใจว่าคนพวกนี้ก็แค่ลูกสมุน เป็นหุ่นเชิดของคนที่ตายไปแล้ว