หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5589

"วันนี้จะไว้ชีวิต" เสียงของเฉินผิงได้ยินไปทั่ว "แต่ฉันจะไม่ปล่อยไปเฉยๆ พวกแกต้องปกป้องวังราชาสูงสุดจนกว่าชีวิตจะหาไม่"

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่คุกเข่าผงกหัว สีหน้าทั้งโล่งใจและหวาดกลัว

คนของวังบาดเจ็บล้มตายไปมาก จึงต้องมีคนปกป้องจนกว่าความมืดระลอกต่อไปจะมาเยือน

เฉินผิงกวาดตามองสมรภูมิ เขายกมือขึ้นช้าๆ ข้าวของนับพันก็ลอยออกมาจากร่างของผู้บำเพ็ญเพียรมารที่ตาย ทุกชิ้นล้วนลอยมาหาเขา

ปากของเขายิ้มน้อยๆ ของมากเท่านี้คงใช้บำเพ็ญเพียรได้หลายเดือน

ปราณอัคคีผุดขึ้นบนนิ้วของเขา พริบตานั้นทุกศพในสมรภูมิก็กลายเป็นขี้เถ้าที่ถูกควันพัดพาไป

เฉินผิงมอบถุงใส่ของนับพันให้เจ้าตำหนักซื่อ "หลิงซื่อ ใช้ของพวกนี้รักษาคนของคุณ รีบฟื้นฟูให้กลับมาแกร่งเหมือนเดิม"

เจ้าตำหนักซื่อรับมาโดยไม่ทักท้วง เงยหน้ามองเขา "แล้วเจ้าล่ะ? จะเอายังไงต่อ?"

"ผมจะแข็งแกร่งขึ้น" น้ำเสียงของเขามั่นใจ พร้อมที่จะรับมือพายุที่ต้องเผชิญในอนาคต

เฉินผิงยิ้มอย่างอ่อนใจ เขาพัฒนาเร็ว ทว่ายิ่งขึ้นมาสูง ศัตรูก็ยิ่งแกร่งขึ้น ร้ายกาจขึ้น หากว่านเจี่ยนซิงไม่ยอมเสี่ยงเข้ามาช่วย เฉินผิงคงไม่เหลือซาก

ต้องแข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด กระทั่งความโอหังอวดดียังต้องอาศัยพลัง

ก่อนหน้านี้เขาตั้งใจว่าถ้าชั้นแปดไม่มีเบาะแสของวิญญาณตระกูลหูหม่า เขาก็จะขึ้นไปยังชั้นเก้า

ทว่าแผนนั้นคงเสี่ยงเกินไป เขาต้องลับฝีมือตัวเองเสียก่อน

ไม่ใช่แค่ตำหนักวิถีมารที่ต้องเผชิญ แต่ยังมีประมุขชาวสวรรค์อีกด้วยถ้าเขาคิดจะคืนชีพให้ว่านเจี่ยนซิง

ถ้าคุณชี่อยู่ที่นี่...ต่อให้เป็นประมุขชาวสวรรค์ก็คงต้องร้องขอความเมตตา

เขาเดินเข้าไป ประตูปิดตามหลังพร้อมสายลมวูบหนึ่ง

ที่แรกคือชั้นเจ็ดเพื่อไปพบหูหม่าซือ อธิบายกับเขาว่าการตามหาวิญญาณของตระกูลต้องพักไว้ก่อน

ถ้าไม่แกร่งไปกว่านี้ พวกเขาคงเหยียบเข้าไปในตำหนักวิถีมารไม่ได้ด้วยซ้ำ ยังไม่ต้องพูดถึงการช่วยวิญญาณตระกูลหูหม่า

ไม่นานประตูก็พาเขามาที่เขตตงเซียง มองเห็นแสงจันทร์กระทบหลังคาบ้านเรือนเป็นสีเงิน