หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5590

ตั้งแต่เหตุการณ์ที่เปลี่ยนแปลงทั้งเขตตงเซียง ทุกคนและบ้านเรือนทุกหลังล้วนอยู่ใต้อำนาจตระกูลหลิน หลายฝักฝ่ายรวมกันเป็นหนึ่งภายใต้ร่มธงเดียว

หลินเจี่ยจู้ผู้เป็นหัวหน้าตระกูลหลินเลี้ยงดูหูหม่าซือเป็นอย่างดี เขาถวายสาวงามให้ทุกคืนไม่ขาด และหูหม่าซือผู้สุขสำราญไม่รีบร้อนที่จะไปไหน

ส่วนหลินหยู่เอ๋อกลับเคร่งขรึม เฉินผิงขึ้นไปที่ชั้นแปดแล้วและไม่ได้ติดต่อกลับมา เธอไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า ไม่รู้ว่าจะได้พบเขาอีกหรือไม่

สามสัปดาห์ต่อมา เฉินผิงกลับมาที่บ้านตระกูลหลินโดยไม่มีใครตั้งตัวทัน หลินหยู่เอ๋อห้ามใจไม่อยู่โดยพลัน เธอพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดเขาราวกับกลัวว่าจะหายไป

ทั้งสองเก็บตัวอยู่ด้วยกันสามวันเต็ม เสียงหัวเราะดังออกมาถึงลานหน้าบ้าน ระหว่างนั้นเฉินผิงยังหาเวลาทำสมาธิทุกค่ำ บำเพ็ญเพียรด้วยการโคจรพลังให้ไหลไปตามเส้นเลือดของเขา

ไม่นานเฉินผิงก็ออกเดินทางกับหูหม่าซือ พวกเขาเดินเข้าไปในประตูมิติขณะที่ภาพของเขตตงเซียงจางหายไป ชั้นหกปรากฎขึ้นตรงหน้าราวตะวันโผล่พ้นขอบฟ้า

หลินหยู่เอ๋อเศร้าที่เฉินผิงต้องไป แต่ก็รู้ว่าเขามีเรื่องสำคัญต้องทำ จึงไม่ได้ห้ามเขา

แคว้นเฉินรอพวกเขาอยู่ แม้ว่าจะยังเสียหายจากศึกครั้งล่าสุด แคว้นเฉินก็ยังเป็นหนึ่งในอาณาจักรที่ทรงอำนาจที่สุดในชั้นหก

เมื่อเฉินผิงกับหูหม่าซือมาถึงนครหลวงแห่งแคว้นเฉินก็เป็นเวลาค่ำแล้ว

ยอดหอคอยหินอ่อนในเมืองตั้งตระหง่าน สองข้างถนนเต็มไปด้วยแผงขายของ เสียงค้อนตีระฆังดังแว่วมา แม้จะยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ นครแห่งนี้ก็ยังมีชีวิตชีวา

ที่ประตูทิศเหนือ นายทหารร่างสูงใหญ่ขวางพวกเขาไว้ ร่างกำยำใต้เกราะเหล็กหนา ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นฉีกยิ้ม สายตาจ้องนักเดินทางชุดซอมซ่อเหมือนเห็นเหยื่อ

"หยุด จ่ายค่าผ่านทางก่อน" เขาตะโกนพลางวางหมัดเท้าเอว

เฉินผิงขมวดคิ้ว เขาเดินทางข้ามมิติฝ่าทะเลทรายมาถึงที่นี่ ไม่นึกว่าจะมีคนมาขวาง

"กล้าดียังไงถึงก่อเรื่องหน้าทางเข้านครหลวง!" เขาตะโกนดังก้อง "จับพวกมัน! ลากตัวไปที่วัง ให้ฝ่าบาทตัดสินโทษ!"

ข้อมือของเฉินผิงและหูหม่าซือถูกมัดด้วยเชือก กองทหารถือหอกต้อนพวกเขาเข้าไปเหมือนฝูงปศุสัตว์

หูหม่าซือบ่นตลอดทาง ทั้งเรื่องที่เจ็บข้อมือ บ่นพวกทหารและเรื่องชุดคลุมของเขาที่ขาด ในขณะที่เฉินผิงเดินไปเงียบๆ อยากรู้ว่าราชาจินจะทำยังไงตอนเห็นเราเข้าไป

เมื่อเข้ามาถึงพื้นหินอ่อนในวังหลวง ร่าบางในชุดคลุมสีม่วงก็เดินออกมา แววตาคมกริบของจื่อหยวนมองเชือกมัดมือก่อนที่ทหารจะบอกนามของนักโทษ

เมื่อเห็นเฉินผิงกับหูหม่าซือถูกมัด เธอก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นแววตาก็โกรธเคือง ร้อนแรงจนแทบละลายหิมะที่ยังตกค้างในลานหน้าวัง