หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5591

"ท่านหญิง" นายทหารคนนั้นพูดพร้อมโค้งคำนับ "คนร้ายทั้งสองพยายามฝ่าเข้ามาในเมืองและทำร้ายคนของข้า ข้าจึง เอ่อ มัดพวกมันและนำมาให้ท่านตัดสินโทษ"

ใบหน้าจื่อหยวนบึ้งตึง บรรยากาศรอบๆ เคร่งเครียด

เธอเดินเข้าไปพร้อมซัดไปหนึ่งฝ่ามือ ตามด้วยฝ่ามือที่สองที่หนักหน่วงราวค้อน นายทหารคนนั้นลอยละลิ่ว แก้มของเขามีรอยแดงรูปฝ่ามือ

"โง่เง่า! รู้ไหมว่าเจ้าจับใครมา เขาคือเฉินผิงผู้กอบกู้แคว้นของเรา หากแตะต้องเขาอีกเจ้าจะเสียยศ อาจะเสียชีวิตด้วย"

หน้าของนายทหารซีดเผือด ขาสั่นกระทบเกราะ เขาล้มลง กางเกงมีรอยเปื้อนสีเข้มด้วยความกลัว

"เฉินผิง ท่านหญิง อภัยให้ข้าด้วย ข้ามันตามืดบอด ได้โปรดไว้ชีวิตด้วย!"

ชื่อของเฉินผิงเลื่องลือไปถึงชั้นเจ็ด ไม่ว่าจะที่ใดผู้คนต่างเคยได้ยิน ราชาจินเองยังสั่งให้นักรบทุกคนจดจำชื่อของเขาไว้ เพราะหากไม่มีเฉินผิง แคว้นเฉินคงเหลือแต่ซาก

เมื่อเห็นว่าเขาอ้อนวอนน่าสมเพช เฉินผิงก็นึกสงสาร

เขายกมือขึ้น "พอเถอะ เขาถูกลงโทษด้วยความเขลาของตัวเองแล้ว ไม่จำเป็นต้องหลั่งเลือด ยืนขึ้นและจดจำความอับอายครั้งนี้ไว้ เพราะครั้งหน้าอาจไม่มีความเมตตา"

นายทหารคนนั้นรีบออกไปด้วยความยินดี

จื่อหยวนหันมาหาเฉินผิง ในดวงตาสีม่วงแฝงความพอใจ ความโกรธของเธอหายไปแล้ว "เฉินผิง เจ้ากลับมาแล้ว! ข้าเผ้ารอ นับวันเวลาคอยให้เจ้าเดินเข้าประตูเมืองมาที่นี่"

"จื่อหยวน ผมมีเรื่องอยากให้ช่วย ผมต้องการทุกอย่างที่คุณรู้เกี่ยวกับประมุขชาวสวรรค์คนปัจจุบัน" เฉินผิงพูดด้วยรอยยิ้ม

"ตรงนี้คงเปิดเผยเกินไป เข้าไปข้างในดีกว่า" เธอจับมือเขาและพาเดินไปที่ห้องตัวเอง หูหม่าซือที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรผิวปากเบาๆ ยืนเฝ้าหน้าห้องเหมือนคนคุ้มกัน

เมื่อเข้าไป จื่อหยวนก็ดึงม่านปิดห้องลง ขังทั้งสองให้รอดพ้นสายตาผู้อื่น

เธอมองเฉินผิงท่ามกลางแสงตะเกียง แววตาของเธอเร่าร้อนและโหยหา ราวกับเขาเป็นทั้งเพื่อนที่ไม่ได้พบกันนานและคนที่เธอภาวนาให้กลับมาโดยตลอด

กระแสพลังปลอบประโลม ขัดเกลาเส้นลมปราณ ดึงพลังบำเพ็ญเพียรให้สูงขึ้น

จื่อหยวนก็เช่นกัน แก้มของเธอแดงก่ำ ดวงตาเป็นประกายเหมือนดอกไม้ที่ได้ดื่มด่ำสายฝนบริสุทธิ์

หลังจากนั้น ทั้งสองนอนกอดกันใต้ผ้าห่ม ห้องอบอวลด้วยกลิ่นไม้หอมและความพึงพอใจ

"เฉินผิง" เธอพูดขณะนอนหนุนไหล่เขา "ทำไมเจ้าถามถึงประมุขชาวสวรรค์ เกิดอะไรขึ้นหรือ?"

เขาพยักหน้า ตามองเพดานขณะเล่าทุกอย่างให้ฟัง เรื่องอันตรายในชั้นแปด การเสียสละของว่านเจี่ยนซิง และเหตุผลที่เขาจำเป็นต้องตามหาประมุขชาวสวรรค์

จื่อหยวนขมวดคิ้วกังวล หน้าที่แดงก่ำบัดนี้เคร่งขรึม