หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5593

เฉินผิงมองชายคนนั้น สูงพอประมาณ แววตาสดใส เหมือนนักดาบนับไม่ถ้วนที่เดินเข้าออกเมืองนี้ทุกวัน

"ผมแค่เห็นศิษย์สำนักดาบเดินขบวน ก็เลยคิดว่าจะเข้าไปทักทายแค่นั้นเอง ทำไมถึงห้ามผมล่ะ?" เฉินผิงทำหน้าสับสน

ท่าทางเย่อหยิ่งและอวดเบ่งของศิษย์สำนักดาบดูสะดุดตาเกินไปสำหรับเฉินผิง เมืองเจี่ยนเชิงภายใต้การปกครองของหลี่ชุนเฟิงอาจจะเป็นที่ปลอดภัยสำหรับสำนักดาบ แต่มันก็ควรมีขอบเขตบ้าง

"คนพวกนั้นคือหน่วยดาบพิทักษ์ ผู้รักษาความสงบของเมืองเจี่ยนเชิง ขืนเข้าไปใกล้เกินไป เจ้าอาจโดนพวกเขา'รักษาความสงบ'ด้วยดาบ" คนแปลกหน้าพูดเสียงเบา

"หน่วยดาบพิทักษ์?" เฉินผิงขมวดคิ้ว "นี่เมืองของหลี่ชุนเฟิงไม่ใช่เหรอ? ศิษย์สำนักดาบกลายเป็นผู้รักษาความสงบตั้งแต่เมื่อไหร่?"

ชายคนนั้นมองเฉินผิงตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มน้อยๆ "เจ้าไม่ได้กลับมาที่เมืองนี้นานแค่ไหนแล้ว?"

"ก็นานอยู่" เฉินผิงยอมรับ

"งั้นเจ้าก็คงไม่รู้" ชายคนนั้นเล่าทุกอย่างให้ฟัง "ตอนนี้เมืองเจี่ยนเชิงเป็นของสำนักดาบ ส่วนเจ้าเมืองคนเก่าออกเดินทางฝึกวิชาไปแล้ว สำนักดาบใหญ่โต มีคนมากมายขอเข้าสำนักทุกวัน เจ้าเองก็อยากเข้าสำนักด้วยงั้นเหรอ?" เขาถามด้วยความสงสัย

เฉินผิงประหลาดใจ ไม่นึกว่าหลี่ชุนเฟิงจะยกเมืองให้สำนัก เฉินผิงเองก็เป็นศิษย์สำนักดาบสำนักดาบ แต่เขานึกไม่ถึงว่าจะเป็นแบบนี้

เมื่อเห็นเฉินผิงเงียบ ชายคนนั้นก็เข้ามาใกล้ "แค่แข็งแกร่งอย่างเดียวไม่พอหรอก ต้องมีเส้นสายด้วยถ้าอยากเติบโต อย่างเช่นหน่วยดาบพิทักษ์พวกนั้น ถ้าอยากเป็นต้องจ่ายมณีสวรรค์อย่างน้อยหนึ่งแสนเหรียญ และต้องมีคนใหญ่คนโตช่วยฝากฝังด้วย" เขากระซิบลับๆ ล่อๆ

เฉินผิงอดไม่ได้จึงหลุดหัวเราะออกมา แม้ว่าสิ่งที่ได้ยินจะเกินจริงสุดกู่ แต่เมื่อได้รู้ว่าตนกลายเป็นตำนานในนิทานเรื่องนี้ก็นับว่าน่ายินดี

"สหาย ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณเคยเห็นเฉินผิงตัวเป็นๆ" เขาพูด "ถ้าอย่างนั้น แปลว่าคุณได้เข้าสำนักดาบแล้วใช่ไหม?"

ชาคนนั้นกระพริบตาเหมือนตั้งตัวไม่ทัน จากนั้นก็เกาคอตัวเองอย่างอายๆ "ไม่หรอก จะเข้าสำนักดาบได้ต้องจ่ายมณีสวรรค์หนึ่งหมื่นเม็ด ซึ่งข้าพอจะหาได้อยู่ แต่ถ้าไม่มีคนช่วยก็ไม่มีสิทธิเข้า"

เฉินผิงขมวดคิ้ว "แปลว่าถึงจะจ่ายไปแล้ว...ก็ยังต้องอาศัยเส้นสายอีกเหรอ?"