หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5594

"ไม่ใช่แบบนั้นเสมอไป" เขาลดเสียงลงเหมือนกลัวใครได้ยิน "สำนักเคยรับคนโดยวัดจากฝีมือและความสามารถ แต่พอเริ่มมีระบบอุปถัมภ์ ก็เลยเริ่มมีการจ่ายเงินเพื่อรับประกันว่าจะได้เป็นศิษย์"

เขาถอนหายใจ "ทุกวันนี้คนที่ถูกเลือกเข้าหน่วยดาบพิทักษ์มีแต่พวกใช้สินบนทั้งนั้น"

เขามองชุดคลุมนักเดินทางของเฉินผิง "เจ้าคงมาใหม่สินะ ถ้าไม่รู้จักใครเลย ก็อย่าเสียเวลาหาทางเข้าสำนักดีกว่า"

เฉินผิงทำหน้าผิดหวัง "ดูเหมือนผมคงต้องหาเส้นสายก่อนจะได้ฝึกดาบเสียอีก"

เขาตบไหล่เฉินผิง "อย่าท้อแท้ เจ้ามาถึงเมืองเจี่ยนเชิงแล้ว ต่อให้เข้าสำนักไม่ได้ เจ้าก็ยังเข้าร่วมประลองได้ ลองแลกเปลี่ยนฝีมือกับคนอื่น ซึมซับวิชาดาบไปเรื่อยๆ"

เฉินผิงพยักหน้า "ก็ยังดี ว่าแต่สหาย ผมยังไม่รู้ชื่อคุณเลย"

"ฟางเซียง" เขาตอบพร้อมยื่นมือให้

เฉินผิงเกือบเผลอพูดชื่อจริง "ผมเฉิน...เฉินหลง"

ฟางเซียงหัวเราะพร้อมเขย่ามือ "ชื่อน่าเกรงขามดี เจ้าต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ"

ทันใดนั้น ชายวัยกลางคนร่างเตี้ยล่ำสวมเสื้อแขนสั้นก็ก้าวเข้ามา ตาหรี่ลงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ได้ยินพวกเจ้าสองคนคุยกัน" ผู้มาเยือนพูด "อยากเข้าสำนักดาบเหรอ?"

ฟางเซียงพยักหน้า "ใช่แล้ว แต่ถ้าไม่มีคนช่วย อย่างเราคงไม่มีสิทธิ"

"ข้าช่วยได้นะ ขอแค่มณีสวรรค์เล็กๆ น้อยๆ เป็นของตอบแทน" ชายคนนั้นกระซิบ ตามองซ้ายขวาราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน

เฉินผิงกระพริบตาเมื่อเขาเข้าใจ พวกนายหน้า ขายฝันแลกกับส่วนแบ่งสินะ

ฟางเซียงเงยหน้าขึ้นทันที อ้าปากค้างขณะมองเฉินผิง รู้สึกขอบคุณจนพูดอะไรไม่ออก

ความโลภผุดขึ้นในแววตาชายวัยกลางคน "ใจป้ำดีนี่! งั้นข้าจะพาไปเดี๋ยวนี้เลย"

เขารีบพาทั้งสองออกไปข้างนอก เดินไปตามตรอกซอกซอยจนกระทั่งถึงบ้านหลังหนึ่งที่มีตะไคร่ขึ้นเต็มกำแพง

ภายในคือศิษย์สำนักดาบคนหนึ่ง นั่งไขว่ห้างบนม้านั่งหินด้วยท่าทางโอหังราวราชา

นายหน้าพูดจานอบน้อม "สหาย สองคนนี้อยากเข้าสำนักดาบ เตรียมค่าธรรมเนียมมาเรียบร้อยแล้ว"