หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5595

เฉินผิงหยิบถุงใส่ของออกมาพร้อมโยนให้ "หกหมื่นเม็ดสำหรับสองคน"

ศิษย์คนนั้นขมวดคิ้ว คนที่จ่ายมณีหกหมื่นเม็ดได้หน้าตาเฉย ถ้าบ้านไม่รวยก็คงทรงอำนาจมาก

"ดีมาก" เขาหัวเราะเบาๆ "แต่พวกเจ้าจะเป็นได้แค่ศิษย์ชั้นล่างก่อน"

"ถ้าอยากเข้าหน่วยดาบพิทักษ์" เขาพูดต่อ "ข้าก็ช่วยได้" จากที่เขาพูดคงต้องจ่ายไม่น้อย

ฟางเซียงโบกมือ "ขอแค่ได้เข้าสำนักก็พอแล้ว"

เฉินผิงอุตส่าห์ช่วยจ่ายให้แล้วสามหมื่น สำหรับหน่วยดาบพิทักษ์คือหนึ่งแสนเม็ด ไกลเกินกว่าที่เขาจะเอื้อมถึง

"ตามใจเจ้า" ศิษย์คนนั้นพูดและหันหลัง "หลังเข้าเป็นศิษย์ได้แล้ว ลองคิดใหม่ก็ยังไม่สาย"

เขาหายเข้าไปในบ้านพร้อมปิดประตูตามหลัง

ชายวัยกลางคนขยิบตาให้เฉินผิงกับฟางเซียง "ไม่ต้องห่วง เขาคือคนคุมสอบพรุ่งนี้ พวกเจ้าได้ผ่านสมใจแน่"

เฉินผิงกับฟางเซียงพยักหน้าตอบ และเดินตามเขาออกไป

ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากมาถึงสนามทดสอบในตอนเช้า พูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น ทุกคนหวังจะได้สวมชุดของสำนักดาบ

ท่ามกลางเหล่าผู้คุมสอบ เฉินผิงเห็นศิษย์คนเมื่อวาน นั่งอยู่ที่โต๊ะลงชื่อในฐานะผู้คุมสอบ เฉินผิงยิ้มเย็นชา อยากรู้นักว่าจะวางมาดใหญ่โตได้อีกนานแค่ไหน

เหล่าศิษย์หน้าใหม่ที่เพิ่งผ่านการทดสอบรวมตัวกันในลานฝึกซ้อม ทุกคนวาดฝันถึงอนาคตสดใส

เหล่าศิษย์อาวุโสวางท่าเย่อหยิ่ง คนที่ยืนกอดอกอยู่หน้าสุดคือหวังหู

"ดูไก่อ่อนพวกนี้สิ" น้ำเสียงของหวังหูเย้ยหยัน "อันดับแรกพวกเจ้าต้องมีของกำนัล จ่ายมณีสวรรค์มาซะ แล้วเจ้าจะได้อยู่ในสำนักโดยไม่เดือดร้อน"

ฟางเซียงขมวดคิ้ว พยายามกล้ำกลืนความไม่พอใจแล้วพูด "เราเพิ่งเข้าสำนัก มีมณีติดตัวไม่มาก ช่วยผ่อนปรนให้เราได้ไหม?"

หวังหูหัวเราะ "ผ่อนปรน? พูดอะไรของเจ้า ไม่มีมณีก็ไม่ต้องเข้าสำนัก"

โทสะของเฉินผิงก่อตัว วันแรกก็รีดไถเลยหรือ หน้าไม่อาย ต้องทำอะไรสักอย่างก่อนจะสายเกินแก้ อาจารย์ม่อ ท่านมัวทำอะไรตอนผมไม่อยู่?