หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5597

ขณะที่หลิงเสวี่ยฟัง แววตาที่สงบนิ่งก็คุกรุ่นด้วยโทสะ ไอเย็นยะเยือกแผ่ออกมาจากร่างของเธอ

"พวกปรสิต" เธอเหยียดหยาม สายตากวาดมองพวกที่คุกเข่าบนพื้น "ทำให้ตำหนักเสื่อมเสีย อย่าหวังว่าจะรอดไปได้!"

ดาบของเธอตวัดออกมา ประกายสีเงินของมันราวกับดาวตก

เธอเคลื่อนไหว จากที่ยืนข้างเฉินผิง วินาทีต่อมาร่างเลือนรางราวภูตผี ดาบของเธอไร้ปราณีและเด็ดขาด

จ้าวเต่อ หวังหูและคนอื่นๆ ถูกรัศมีของเธอกดจนไม่อาจขยับได้ ร่างกายหวาดกลัวจนลืมหนี

พวกเขานอนเรียงรายบนพื้นในชั่วพริบตา เลือดกระเซ็นไปทั่วพื้นหินราวดอกไม้แดงเบ่งบาน

ศิษย์ที่มองต่างนิ่งอึ้ง กลัวจนแทบไม่กล้าหายใจดังเกินไป

เด็ดขาดไร้ที่ติ เฉินผิงนึกชมเชยหลิงเสวี่ยในใจ ดาบของเธอไม่เปื้อนเลือดแม้แต่หยดเดียว

จากนั้นเขาก็เดินมาข้างหน้า "หลิงเสวี่ย นี่มันไม่ใช่สำนักดาบแล้ว ตอนที่ผมจากมา แม้จะลำบากแต่เราก็เป็นอันหนึ่งอันเดียว"

สีหน้าของเธอดูละอายใจ "เฉินผิง ตั้งแต่ที่ท่านอาจารย์เก็บตัวฝึกวิชา ข้าก็ต้องจัดการทุกอย่างคนเดียว"

"ตอนแรกๆ" น้ำเสียงหลิงเสวี่ยมั่นคง "ข้ายังดูแลสำนักดาบได้ แต่ยิ่งเวลาผ่านไป ภาระก็ยิ่งมากขึ้น พลังของข้าควบคุมทุกอย่างไม่ได้อีกแล้ว พวกใฝ่สูงทะเยอทะยานหลุดเข้ามาในสำนัก สุมหัวกันเล่นพรรคเล่นพวก แพร่ความเสื่อมโทรมไปทั่วสำนัก ข้าพยายามกวาดล้างอยู่หลายครั้ง แต่ทุกครั้งที่ยกดาบหมายสั่งสอน หน้าที่อื่นก็เหนี่ยวรั้งข้าไว้ มันถึงได้เป็นอย่างที่เจ้าเห็นวันนี้"

"หลิงเสวี่ย อย่าโทษตัวเองเลย" เฉินผิงตอบพร้อมพยักหน้า "ผมกลับมาแล้ว ผมจะช่วยคุณเต็มที่เพื่อให้สำนักดาบกลับมาเข้าที่เข้าทาง"

"หลังจากนี้" เฉินผิงพูดกับหลิงเสวี่ยหลังว่างเว้นจากหน้าที่ "ผมคิดว่าจะเก็บตัวบำเพ็ญเพียร เมื่อแข็งแกร่งมากพอ ผมจะขึ้นไปยังชั้นเก้า"

หลิงเสวี่ยชะงัก "ชั้นเก้า?" เธอถามซ้ำ

สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรที่ยังอยู่ในชั้นห้า ชั้นเก้าฟังดูห่างไกลเหลือเกิน ราวกับอยู่บนดวงดาวไกลโพ้น

"ความทะเยอทะยานของเจ้าช่างไม่สิ้นสุด" หลิงเสวี่ยพูด "ที่ชั้นห้าแห่งนี้ สำนักดาบของเราไม่มีใครเทียบได้ หากฝึกอยู่ที่นี่จะไม่มีใครกล้ารบกวนเจ้า"

"ไปที่หุบเขาหลังเมืองเจี่ยนเชิงสิ" เธอแนะนำ "ข้าจะให้คนไปคุ้มกันระหว่างที่เจ้าบำเพ็ญเพียร"

หลิงเสวี่ยรู้ดีว่าเฉินผิงไม่ควรติดอยู่ชั้นห้ากับเธอ เส้นทางของเขาไกลเกินกว่าที่เธอจะตามทัน