หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5598

เฉินผิงตกลงไปที่หุบเขาลับ ใช้เครื่องรางสร้างอาคมป้องกัน จากนั้นก็ทิ้งโลกภายนอกเข้าสู่หอสะกดมาร

ด้านในคือถุงใส่ของนับหมื่นที่อัดแน่นด้วยทรัพยากร ตอนนี้เขาร่ำรวยกว่าสำนักทั่วไปเสียอีก

เวลาผ่านไปไม่รู้ว่านานเท่าใด จนกระทั่งถุงสุดท้ายถูกเปิด เขารู้สึกได้ถึงระดับพลังที่ก้าวหน้าไปอีกขั้น ไม่ใช่เซียนโลกาอีกแล้ว แต่เป็นเซียนปุถุชนระดับหนึ่ง

ทรัพยากรกองโตพาเขามาได้เท่านี้ "ถ้าฝึกนานกว่านี้สักหน่อย" เขาพึมพำ "ก็คงไปถึงระดับสองแล้ว"

ที่เมืองเจี่ยนเชิง หลิงเสวี่ยใช้เวลาแต่ละวันไปกับการปกครองและออกคำสั่ง แต่เธอก็ยังหาเวลามาที่หุบเขา เพื่อดูว่าเฉินผิงออกมาจากหอคอยสีดำนั่นหรือยัง

แต่ละวันของเธอดำเนินไปอย่างซ้ำๆ ทำงาน แล้วก็แวะมาดูเขา

โดยไม่มีใครทันตั้งตัว ท้องฟ้าเหนือเมืองเจี่ยนเชิงเปิดออก มิติสั่นคลอนเผยให้เห็นความมืดภายใน

รัศมีหลายจุดแผ่ออกมาจากรอยแยกมิติ เก่าแก่และกว้างขวางจนบดบังแสงตะวัน

ทั่วเมืองเจี่ยนเชิง และอาจจะทั่วทั้งชั้นห้าต่างสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัว

รัศมีแผ่ลงมาจากเบื้องบน แข็งแกร่งและมหาศาลราวกับมาจากเซียนของอาณาจักรที่สูงกว่า

ไม่มีใครรู้ว่าเทพเจ้าที่ไหนมาเยือนชั้นห้า และความไม่รู้นำมาซึ่งความกลัว

หลิงเสวี่ยเรียกศิษย์ทุกคนมารวมตัวที่ลานหน้าสำนัก แววตาของเธอกังวล จับจ้องช่องว่างมิติที่ปั่นป่วนเหนือเมือง

หูหม่าซือที่อยู่ในที่พักไกลจากสำนักสะดุ้งตื่น เขารีบแต่งตัวในขณะที่หญิงสาวข้างกายตกใจ หยิบผ้าคลุมมาสวมและวิ่งออกไปที่ถนน หัวใจเต้นแรงไม่แพ้เสียงระฆังของเมือง

เขาวิ่งหน้าตั้งมาหาหลิงเสวี่ย พยายามฝืนยิ้ม "หลิงเสวี่ย อย่าเพิ่งแตกตื่นดีกว่า ไม่แน่สิ่งที่กำลังมาอาจไม่ใช่อันตรายก็ได้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง

แต่ตัวเขาเองก็เคร่งเครียดเช่นกัน แม้จะแสร้งพูดปลอบใจก็ไม่ช่วยมากนัก

หูหม่าซือรู้ว่าเฉินผิงมีศัตรูจากอาณาจักรเบื้องบนมากมาย

ถ้าพวกนั้นมาหาเฉินผิงถึงที่นี่ เมืองเจี่ยนเชิงก็บอบบางไม่ต่างกับกำแพงกระดาษ ไม่มีใครปกป้องเขาได้

รัศมีนั้นเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ โผล่ออกมาจากประตูมิติช้าๆ พร้อมแรงกดดันหนักหน่วง

"เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่า เจ้าตำหนักซื่อ?" หูหม่าซือถามด้วยน้ำเสียงกังวล

"ถ้าออกมาแล้ว บอกให้เขาไปที่วังราชาสูงสุดในชั้นแปดทันที ข้าจะรอ" น้ำเสียงของเธอเร่งรีบ

"เข้าใจแล้ว ทันทีที่เฉินผิงออกมา ข้าจะบอกให้ไปหาท่าน" หูหม่าซือรับปาก

เจ้าตำหนักซื่อมองผู้หญิงคนนั้นครู่หนึ่ง แล้วก็ถามช้าๆ "เจ้าคือผู้หญิงของเฉินผิงหรือ?"

หลิงเสวี่ยพยักหน้าเบาๆ แต่แล้วก็ส่ายหน้าเหมือนยังไม่แน่ใจ

ข้าเป็นอะไรกับเขา? ศิษย์พี่เหรอ? หรือว่าคนรัก? เป็นคนรักอย่างลับๆ ของเขา? เธอคิดไปต่างๆ นาๆ

"เจ้าโชคดี จงเทิดทูนเขาให้มาก" เจ้าตำหนักซื่อถอนหายใจเบาๆ ที่แฝงทั้งความอิจฉาและยินดี