หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5599

ได้เป็นผู้หญิงของเฉินผิง เจ้าตำหนักซื่อมองว่านั่นคือโชคดี

เธอเคยแทบไม่ชายตามองเขา เมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ เธอก็แค่ส่งหยุนเสี่ยวไป เพื่อขจัดปัญหาที่เธอคร้านจะลงมือแก้ด้วยตัวเอง

แต่ตอนนี้เฉินผิงอยู่ในความคิดเธอทุกเวลา เธอนึกอยากให้เขาทำกับเธอเหมือนผู้หญิงคนอื่นบ้างสักครั้ง

แต่เธอไม่กล้าร้องขอ ความอายเหนี่ยวรั้งเธอไว้ เฉินผิงมีผู้หญิงมากมาย เธอได้แต่มองหลิงเสวี่ยด้วยสายตาปรารถนา

"ท่านเองก็อยากเป็นผู้หญิงของเฉินผิงเหรอ?" รอยยิ้มของหลิงเสวี่ยอ่อนโยน "อย่างนั้นข้าจะบอกเขาให้ ข้ารู้ว่าท่านอยากพูดออกมา แต่ศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่"

ผู้หญิงด้วยกันย่อมมองออกอย่างง่ายดาย

ต่อให้อยู่ไกลๆ หลิงเสวี่ยก็ยังรู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่ปั่นป่วนในใจเจ้าตำหนักซื่อทุกครั้งที่เธอได้ยินชื่อเฉินผิง เธอจำครั้งแรกที่เห็นเขาได้ จำได้ว่าร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความต้องการ เธอไม่อาจโทษเจ้าตำหนักซื่อ ผู้หญิงล้วนมีความปรารถนาไม่ต่างกัน

เจ้าตำหนักซื่อหลุบตาลง แก้มแดงก่ำ เธอไม่พูดอะไรอีกพร้อมโบกมือ เปิดประตูมิติและเดินเข้าไปโดยที่หน้ายังไม่ทันหายแดง

หูหม่าซือที่ยืนอยู่อีกด้านผิวปากเบาๆ รอยยิ้มประดับใบหน้าแก่ชรา

ผู้หญิงของเฉินผิงช่างใจกว้างดีแท้

แถมยังหาผู้หญิงมาให้เขาเพิ่มโดยไม่คิดหึงหวงด้วย

หลายวันต่อมา ประตูหินของหอสะกดมารก็เปิดออก เฉินผิงเดินออกมา

เขามาถึงขั้นเซียนปุถุชนระดับสองแล้ว ทรัพยากรทั้งหมดที่สะสมไว้ถูกใช้จนหมด

หลิงเสวี่ยกับหูหม่าซือตาเป็นประกายเมื่อเห็นว่าเขาเพิ่มระดับแล้ว สีหน้าของทั้งสองยินดี

"ระหว่างที่เจ้าเก็บตัวฝึกวิชา เจ้าตำหนักซื่อมาหาเจ้า" หูหม่าซือบอก "นางบอกว่าเป็นเรื่องด่วน ทันทีที่ออกมา ให้เจ้าไปพบนางที่วังราชาสูงสุด"

เฉินผิงขมวดคิ้วทันที เจ้าตำหนักซื่อไม่เคยเดินทางจากชั้นแปดลงมาชั้นห้าโดยไม่มีเหตุผล ต้องมีปัญหาเกิดขึ้นแน่

เมื่อเฉินผิงไปแล้ว เธอกลัวว่าเขาคงรู้สึกว่างเปล่าหากขาดผู้หญิงข้างกาย เธอจึงแนะนำตรงๆ

เฉินผิงกระพริบตาเหมือนตั้งตัวไม่ทัน แล้วก็หัวเราะ "คุณล้อผมเล่นแล้ว หลิงเสวี่ย เอาเถอะ ผมต้องไปแล้ว..."

หลังจากบอกลากัน ร่างของเขาก็สลายเป็นลำแสงสีทองแล้วหายไป ราวกับจักรวาลส่งเขาออกเดินทาง

ไม่นานจากนั้น เขาก็ทะยานจากชั้นห้าสู่ทะเลแห่งดวงดาว แต่ละดวงกระพริบท่ามกลางความมืดมิด

เสียงของจ้าวมารดังก้องในหัวเฉินผิงราวกับเสียงระฆัง