หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5600

"ก็ยังดีกว่าติดแหงก" เฉินผิงตอบเสียงเบา "เดินทางโดยไม่รู้ว่าจะเจออะไร ยังดีกว่าโดนขังในความมืดตลอดกาล"

กระบี่พิฆาตมังกรในมือส่องประกายขณะที่เขาใช้มันผ่ามิติ เพราะไม่ใช่เส้นทางตามปกติ ความเร็วจึงลดลงมาก ทุกย่างก้าวเหมือนถูกหน่วงให้ช้าลง

"เจ้าหนู ระวัง!" จ้าวมารสีชาดร้องขึ้น

เสียงร้องเตือนยังไม่ทันเงียบลง เสียงระเบิดก็ดังขึ้น

มิติตรงหน้าเฉินผิงแตกร้าว เศษร่วงกระจายลงมาราวเศษแก้ว

ภายในรอยแตกนั้นคือเงามืดไร้ที่สิ้นสุด มืดยิ่งกว่าความมืดด้านหลัง

เฉินผิงไม่อยากรู้ว่าผู้มาเยือนมาดีหรือเปล่า กระบี่พิฆาตมังกรฟันออกไปเป็นวงสีทอง โจมตีโดยไม่มีความลังเล

เขามีกฎของตัวเอง ลงมือก่อนจะอยู่รอด หากชักช้าจะไม่รอด

เสียงฉีกขาดดังขึ้น กระบี่ฟันผ่านเงาและสลายไปในทันที ราวกับเป็นแค่ภาพลวงตา

ดวงดาวรอบตัวเขาเลือนรางเหมือนกำลังละลาย พลังลึกลับห่อหุ้มตัวเฉินผิง ลากเขาไปสู่ปลายทางที่ไม่รู้ว่าเป็นที่ไหน

เฉินผิงใจหายวาบ มันดึงกระชากอย่างแรงจนบีบรัดซี่โครง เขาไม่นึกว่าจะมีสิ่งที่สะกดความเคลื่อนไหวของเขาได้โดยที่ยังไม่เผยตัวด้วยซ้ำ

"ตายซะ!"

เขาฟันกระบี่ผ่านอากาศ มิติรอบๆ แตกราวกับสายฟ้าบนกระจกร้าวสีดำ

ลำแสงกระบี่แทงทะลุรอยแตกเหล่านั้น ลำแสงสีเงินนับหมื่นเส้นฉีกระชากความมืด ทันใดนั้นพลังลึกลับที่จับตัวเขาไว้ก็เริ่มแผ่วลง ราวกับทนแสงจ้าไม่ไหว

ทุกส่วนในร่างของเขาเกร็ง เส้นเอ็นตึงไปหมด

เขายังไม่รู้ว่าเงานั้นคืออะไรกันแน่ รู้แค่ว่าใครก็ตามที่ตามเขาเข้ามาในกระแสพลังโกลาหลและฉีกมิติลอบโจมตีเขาได้นั้นคงทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว

พลังลึกลับเย็นยะเยือกโอบล้อมตัวเขาโดยไม่ยอมเผยตัวออกมา

เสียงปริแตกหลายครั้งดังซ้อนกัน เกิดรอยแตกร้าวกลางอากาศเหมือนกระจกแตก

พลังที่รัดแขนขาเขาเริ่มแผ่วลงเหมือนใกล้ขาด

เฉินผิงเริ่มใจชื้น เขาระดมโจมตีหนักกว่าเดิม

ลำแสงกระบี่ไขว้กันไปมา บรรยากาศอบอวลด้วยความตาย

เศษเสี้ยวมิติที่แตกปลิวหายเข้าไปในพายุกระบี่ ทุกสิ่งที่ถูกดูดเข้าไปล้วนแหลกสลาย

ขณะที่พายุกำลังก่อตัว เงานั้นก็กลับมาอีกครั้ง

มันไม่ได้เข้ามาจากทิศทางใด มันแค่ผุดขึ้นมาเหมือนหมึกหยดลงผิวน้ำ