หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5601

เฉินผิงไม่รอช้า ไม่ปล่อยให้เงามืดนั้นตั้งตัว

ทันทีที่มันปรากฎ เขาก็ใช้วิชาท่าเท้าหลบออกมา ร่างของเขาเลือนหายไปจากตรงหน้าสิ่งนั้น

กระบี่พิฆาตมังกรฟันลงไปอย่างไม่มีอะไรขัดขวาง

ท่าฟันดูธรรมดา แต่แฝงด้วยพลังทุกอย่างที่เขามี คมดาบผ่าอากาศเป็นรอยฉีกขาดสีดำ

เงามืดคล้ายสัมผัสได้ถึงอันตราย มันไม่ยอมรับกระบี่ตรงๆ มันส่งเสียงกรีดร้องประหลาดและยื่นแขนสองข้างมาข้างหน้า ห้วงมิติบิดเบี้ยว ความมืดก่อตัวเป็นกำแพง สร้างโล่ที่ดำยิ่งกว่าราตรี

ตูม!

เสียงกระบี่ปะทะโล่ดังสนั่นหวั่นไหวราวภูเขาถล่ม

แรงระเบิดกระจายเป็นวงกลม เศษซากของห้วงมิติเวลาปลิวว่อน จนกระทั่งรอบๆ ทั้งสองไม่มีสิ่งใดขวางกั้น โล่สีดำสั่นสะเทือน พื้นผิวของมันมีรอยแตก ทว่าก็ยังป้องกันการโจมตีสุดแรงของเฉินผิงได้

เขาหรี่ตาลง พลังป้องกันของมันเกินกว่าที่เขาคาดไว้ แต่ประสบการณ์ต่อสู้หลายปีสอนให้เขารู้จักพลิกแพลง

เขาอาศัยแรงสะท้อนก้าวถอยออกมา เฉินผิงพลิกข้อมือพร้อมสะบัดกระบี่แทง ปลายกระบี่สั่นไหวด้วยความเร็วสูง ชั่วพริบตาแทงออกไปนับร้อยนับพันครั้ง ทุกครั้งเล็งไปยังจุดเดียวซึ่งก็คือรอยแตกร้าวที่ใจกลางโล่

ฉึก! ฉึก! ฉึก!

ไม่มีเลือด ไม่มีเสียงแทงทะลุเนื้อ มีเพียงควันโชยออกมาจากจุดที่ถูกโจมตี ร่างเงาเริ่มเลือนราง จุดสีแดงสองจุดแทนตาของมันกระพริบ มันบาดเจ็บได้

บางครั้งกระบี่ตวัดเป็นวงโค้ง หนักแน่นราวกับผ่าปฐพีได้

บางครั้งกระบี่บางเบาราวหมอก ไหลลื่นยากจะเดาทาง คมกระบี่วูบไหวราววิญญาณ ไม่อาจรู้ว่ากระบี่เล่มไหนคือของจริง

เงามืดที่เผชิญพายุกระบี่จำต้องถอย มันถนัดเรื่องซ่อนตัวและลอบโจมตี ย่อมเสียเปรียบเมื่อถูกบีบให้ปะทะตรงๆ