หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5602

ปราณสัมผัสของเฉินผิงแผ่ไปทั่วสนามรบอันยุ่งเหยิง แม้กระทั่งในที่ซึ่งมิติและเวลาปั่นป่วน เขาก็ยังพบพลังอันเป็นเอกลักษณ์ของมัน

ไม่ว่าเงามืดจะอยู่ตรงไหน กระบี่ของเขาจะหาพบ เฉินผิงตั้งรับและปัดป้อง โจมตีใส่จุดที่เงามืดนึกว่าตัวมันจะปลอดภัย

ลำแสงกระบี่และพลังดำมืดอัดใส่กัน ระเบิดแสงหลากสีท่ามกลางห้วงแห่งความเงียบราวพลุไฟ

การต่อสู้ดูเหมือนจะสูสี ทว่าเฉินผิงรู้สึกว่าเงามืดเริ่มเลือนราง ช้าลงจนเกือบหยุดนิ่ง

เรี่ยวแรงของเขาหมดลงเรื่อยๆ แต่พลังขั้นเซียนปุถุชนช่วยพยุงไว้ ยิ่งสู้เฉินผิงยิ่งดุเดือด

เขาแหงนหน้ากู่ร้องตะโกนดังลั่น กระบี่พิฆาตมังกรฟาดฟัน ปลดปล่อยวงดาบสีทองยาวหลายร้อยหลา ดาบที่ตัดดวงดาวขาดสะบั้นและทำลายได้กระทั่งกฎธรรมชาติ

เขาเหวี่ยงแขนทั้งสองข้าง ตวัดดาบใส่ร่างเงามืด ดาบนี้สูบพลังของเขาไปหนึ่งในสาม เป็นท่าที่รุนแรงที่สุดนับตั้งแต่ขึ้นมาถึงขั้นเซียนปุถุชนระดับสอง

แม้ดาบจะยังมาไม่ถึง แรงกดดันของมันก็สะกดห้วงมิติให้หยุดนิ่ง ร่างเงามืดไม่มีทางหลบได้

ดวงตาสีแดงคู่ของมันตื่นตระหนกเมื่อสัมผัสได้ถึงความตาย มันไม่หลบ ความมืดรอบตัวอัดแน่นเป็นทรงกลมขนาดเท่ากำปั้น มันกรีดร้องแสบหู ซัดลูกพลังใส่รัศมีดาบ แรงระเบิดที่ตามมานั้นไร้ปราณี

ตูม!

พลังสีดำและทองพัวพัน ต่อต้านกันและกันพร้อมระเบิดออกเป็นวงกว้างที่กลืนกินคู่ต่อสู้ทั้งสองฝ่าย

แสงระเบิดเจิดจ้ายิ่งกว่าดวงดาว คลื่นกระแทกบดขยี้อุกกาบาตที่โคจรโดยรอบ

ใครส่งมันมา? ตำหนักวิถีมารเหรอ? หรือจะเป็นคนที่ฉันไปทำให้ไม่พอใจโดยไม่รู้ตัว?

เขารู้สึกแปลกๆ ไม่แน่ใจว่าหนทางข้างหน้าจะเจออะไรอีกบ้าง

เขาไม่กล้าชักช้า ไม่แน่ว่าการโจมตีระลอกสองอาจกำลังมา

เฉินผิงพยายามสงบจิตใจ ยกกระบี่พิฆาตมังกรขึ้นผ่าห้วงมิติให้ฉีกขาด เขาเข้าไปในรอยแยกแคบๆ สู่เส้นทางที่พาไปยังชั้นแปด

เบื้องหลังเขาคือสนามรบที่พังทลาย และคลื่นกระแทกจากการต่อสู้อันรุนแรงที่เพิ่งจางหายไป