หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5605

เขาเคยปะมือกับเฉินผิงมาแล้ว จึงรู้ว่าเฉินผิงไม่ได้เหนือไปกว่าราชองครักษ์ รวมทั้งเสียนเอ๋อด้วย

แปลว่ามีใครสักคนที่แข็งแกร่งแอบหนุนหลังเฉินผิง ช่วยมอบพลังให้เขา

หากราชามู่ฝาทำให้คนที่หนุนหลังเฉินผิงไม่พอใจ ก็เท่ากับว่าขุดหลุมฝังตัวเอง

สิ่งที่พวกเขาต้องทำในตอนนี้คือหาข้อมูล ไม่ใช่เปิดศึก ทว่ามู่ฝาไม่ยอมอยู่เฉยและเลือกที่จะออกล่าเฉินผิง สมุนระดับล่างอย่างเขาย่อมไม่อาจห้ามได้

เฉินผิงรออยู่คนเดียวในดินแดนเวิ้งว้าง พื้นที่รกร้างระหว่างห้วงมิติที่แทบไม่มีเสียงใดๆ มีเพียงสายลมเบาๆ พัดใส่เสื้อคลุมของเขา

ในมือของเขาคือกระบี่พิฆาตมังกร สายตากวาดมองความว่างเปล่า รอคอยคนของสำนักประตูยมโลก ทว่าโชคชะตากลับไม่เป็นใจ

แรงกดดันรุนแรงดั่งพายุแผ่มาที่เขา เขารับรู้ถึงลางร้ายในทันทีที่มันสัมผัสตัวเขา ตำหนักวิถีมาร ความเกลียดชังระดับนี้ต้องเป็นพวกมันแน่

มู่ฝาปรากฎตัวก่อน เดินออกมาจากความมืดพร้อมเงาของอีกสี่ร่างที่ตามมา เขาเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน ลำตัวตั้งตรง ดาบที่พาดไหล่เปล่งเสียงสีฟ้าอ่อนที่ราวกับแค่วางไว้เฉยๆ ก็ตัดความมืดให้ขาดได้

ด้านหลังเขาคือชายชุดดำทั้งสี่ที่เห็นเพียงแค่แววตาเย็นชาจับจ้องเฉินผิง ราวกับฝูงเสือมองกวางน้อย

"เจ้าน่ะหรือเฉินผิง?" มู่ฝาถาม เสียงคมกริบลอยมาตามความมืด

เสียงต่ำๆ แฝงความอาฆาตของราชามู่ฝาดังไปทั่ว แค่ได้ยินเสียงก็ทำเอาผิวหนังปวดแสบคล้ายน้ำแข็งกัด

เฉินผิงหัวใจเต้นรัว ทว่าสีหน้ายังคงสงบ เขายืดไหล่ยืนตัวตรงพร้อมพูดโต้ตอบ "ใช่แล้ว ตำหนักวิถีมารชอบมาหาเรื่องอยู่เรื่อย วันนี้พวกแกจะมาไม้ไหนล่ะ?"

มู่ฝายิ้มเยาะ รอยยิ้มที่ปราศจากความอบอุ่นหรืออารมณ์ขัน "ไม้ไหนเหรอ? ก็มาเอาชีวิตเจ้ายังไงล่ะ เพื่อล้างแค้นให้ผู้อาวุโสสูงสุดและลี่หวง"

เขาหวาดหวั่นอยู่ในใจ ฟันแค่หนึ่งครั้งก็ยังหนักหน่วงราวขุนเขา ราชามู่ฝาไม่ใช่ศัตรูทั่วไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน