หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5606

ราชามู่ฝายืนท่ามกลางฝุ่นควัน เห็นหญิงสาวสวมชุดดำและคนแปลกหน้าอีกหลายคนขวางทาง คิ้วของเขาขมวดเป็นรอยย่น "บอกชื่อของเจ้ามา" เขาสั่ง บรรยากาศคล้ายการต่อสู้ใกล้ปะทุ

ชายผ้าคลุมของก่วนจุนสยายตามหลังเธอ ดวงตาเย็นชากวาดมองคนของมู่ฝาแล้วจับจ้องเขา "เราคือศิษย์สำนักประตูยมโลก ชายคนนี้ครอบครองประตูทองของเรา แปลว่าเขาอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของเรา ถ้าจะแตะต้องเขาก็ต้องข้ามศพเราก่อน"

มู่ฝาเผยรอยยิ้มเยาะ "สำนักประตูยมโลก? หลีกไปซะ นี่คือเรื่องของตำหนักวิถีมาร หากกล้าขัดขวาง เราจะไม่เมตตา"

ก่วนจุนขบกราม ดวงตามีประกายโทสะ "เราหาได้กลัวเกรงตำหนักวิถีมาร หากเจ้ากระหายเลือด เช่นนั้นก็ต้องหลั่งเลือดเราก่อน เมื่อนั้นเจ้าถึงจะได้ตัวเขา"

รอยยิ้มเยาะหายไปจากใบหน้าของมู่ฝา ความเยือกเย็นเข้าแทนที่ เขาไม่นึกว่าอีกฝ่ายจะกล้าท้าทาย

"เช่นนั้นก็จงตายไปกับความโอหังของเจ้า"

เสียงคำรามของเขาดังก้อง สมุนชุดดำทั้งสี่กระโจนไปข้างหน้า ดาบของเขาตวัดเป็นวงโค้งสีเงินใส่ศิษย์สำนักประตูยมโลก

อาวุธปะทะกันเกิดประกายไฟ เกิดการต่อสู้อันอลหม่าน

สำนักประตูยมโลกที่แม้จะฝีมือด้อยกว่าก็ไม่ยอมถอย เพลงดาบของพวกเขาถูกขัดเกลาจนแข็งแกร่ง ท่วงท่าหนักแน่นและเด็ดเดี่ยวขณะประดาบกับเหล่ามือสังหาร

ก่วนจุนสะบัดอาวุธ แส้สีดำกลายเป็นมังกรที่ทะยานเข้าใส่มู่ฝา

มู่ฝาเพียงแค่สะบัดดาบรับ ปัดป้องแส้มังกรจนเกิดประกายไฟ

"ฝีมือมีเท่านี้หรือ?"

คำพูดเย้ยหยันยังไม่ทันจาง เขาก็หายไป ดาบไวราวสายฟ้าเล็งไปยังหัวใจก่วนจุน

ก่วนจุนหายใจเฮือก เธอรู้ว่าเขารวดเร็ว แต่ไม่นึกว่าจะเร็วจนหายไปในเสี้ยววินาที

เธอหลบพร้อมโจมตีลงต่ำ แส้สะบัดรัดข้อมือของมู่ฝา

มู่ฝาพุ่งขึ้นด้านบน ปลายเท้าสะกิดพื้นแผ่วเบาแล้วทะยานขึ้นไป

เขาตวัดดาบกลางอากาศ ปลดปล่อยลำแสงดาบตรงไปยังอกของก่วนจุน

ก่วนจุนฟาดแส้อีกครั้ง มันสะบัดกลางอากาศและทำลายลำแสงดาบก่อนจะถึงตัวเธอ

ฉันจะไม่งอมืองอเท้ารอความตาย

"ไม่!" ก่วนจุนกรีดร้อง ท่ามกลางศึกโกลาหล เธอเห็นศิษย์คนหนึ่งล้มลง เลือดสาดกระเซ็น ความเศร้าจู่โจมเธออย่างรุนแรง

ความเศร้ากลายเป็นความแค้น เธอคำรามดังลั่น แส้ยาวฟาดใส่อากาศราวสายฟ้า วาดเป็นวงกว้างขณะที่เธอกระโจนเข้าใส่มือสังหารของตำหนักวิถีมาร

"ระวัง!" เฉินผิงตะโกนเตือนเสียงดัง

"ก่วนจุน!" ศิษย์หนุ่มคนหนึ่งร้องตะโกนด้วยความกลัว

เขาพุ่งเข้าไปหาเธอ สูญเสียความเยือกเย็นให้ความตื่นตระหนก กระนั้นศัตรูก็ขวางไม่ให้ไปต่อ