หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5610

"ก่วนจุน สำนักประตูยมโลกคงเรียกได้ว่าเป็นที่หนึ่งในชั้นเก้า" เฉินผิงกล่าวชื่นชม

ก่วนจุนหัวเราะอีกครั้ง "ทุกวันนี้คงไม่ใช่ที่หนึ่ง" เธอพูดต่อ "แต่เราก็ยังติดสามอันดับแรก ย้อนกลับไปเมื่อก่อน เราเคยยิ่งใหญ่เหนือใคร"

"ตอนนั้นศิษย์สำนักเราไปได้ทุกที่ในชั้นเก้าอย่างอิสระ" เธอพูดด้วยแววตาภาคภูมิ "สำนักอื่นเป็นต้องถอยเมื่อเห็นพวกเรา"

เธอพูดอย่างผ่าเผย เหล่าศิษย์สำนักประตูยมโลกที่อยู่ข้างหลังพากันยืดอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"วิเศษ" เฉินผิงพูดพร้อมยิ้ม "ถ้ามีสำนักประตูยมโลกคอยช่วย ผมก็ไม่มีอะไรต้องกลัว ทั้งมารกลืนวิญญาณ ทั้งจ้าวมารอัคคี รวมถึงตำหนักวิถีมารด้วย"

เสียงหัวเราะของก่วนจุนชะงัก ความภาคภูมิก่อนหน้าหดหาย

"เดี๋ยวก่อน มารกลืนวิญญาณ? จ้าวมารอัคคี?" เธอถามพร้อมขมวดคิ้ว "ข้านึกว่าเจ้ามีเรื่องกับตำหนักวิถีมารแค่ฝ่ายเดียว มารกลืนวิญญาณหายตัวไปเป็นพันปีแล้ว ส่วนจ้าวมารอัคคีคือมารระดับตำนาน เจ้าจะไปรู้จักได้ยังไง?"

เท่าที่เธอรู้ มารทั้งสองมีชีวิตในประวัติศาสตร์ยุคเก่าแก่ มารกลืนวิญญาณถูกผนึกเมื่อหลายพันปีที่แล้ว ส่วนจ้าวมารอัคคีมาจากยุคก่อนหน้านั้นอีก

เฉินผิงเลิกคิ้ว เอามือปัดแขนเสื้อและพูดอย่างราบเรียบ "ผมคงไม่กล้าบอกว่ารู้จัก แต่สำหรับมารกลืนวิญญาณกับจ้าวมารอัคคี จะบอกว่าเคยสู้กันก็คงได้"

"เป็นไปไม่ได้ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว" ก่วนจุนตำหนิเหมือนไม่เชื่อ "ทั้งสองเป็นยอดฝีมือแห่งชั้นเก้ามานานก่อนเราสองคนจะเกิด และหายสาบสูญไปนานแล้ว เซียนปุถุชนระดับสองอย่างเจ้าคงไม่อยู่ในสายตาพวกเขาด้วยซ้ำ"

เธอกวาดตามองเขาหัวจรดเท้า และแน่ใจว่าเฉินผิงก็แค่โกหกคำโต

เฉินผิงหัวเราะ "มารกลืนวิญญาณเกือบตายด้วยน้ำมือผม เจ้ามารแก่นั่นโดนขังในชั้นหกนานหลายพันปีจนกลายเป็นแค่เสี้ยววิญญาณ และต่อให้ได้ร่างกายกลับคืนมาก็ยังคนละชั้นกับผมอยู่ดี แค่ลงมือทีเดียวมันก็กลายเป็นผุยผง หากจ้าวมารอัคคีไม่มาช่วยได้ทันท่วงทีและพามันหนีไป ป่านนี้มารกลืนวิญญาณคงไม่เหลือซาก"

"ก่วนจุน มีอะไร? คุณหยุดทำไม?" เฉินผิงถามพร้อมหันไปมอง

เธออ้าปากจะพูดแต่ก็เงียบ คำพูดไม่ทันได้ออกจากปาก

"อย่าบอกนะว่าสำนักประตูยมโลกผู้ยิ่งใหญ่หวาดกลัวมารกลืนวิญญาณกับจ้าวมารอัคคี" เขาพูดกึ่งหยอกล้อกึ่งหยั่งเชิง

ก่วนจุนไม่พูดอะไร แต่แววตาและปากที่เม้มแน่นของเธอตอบแทนแล้ว เธอกำลังกลัว