หัตถ์เทวะราชันมังกร นิยาย บท 5611

คำพูดของเฉินผิงเจ็บแสบดั่งหนามทิ่มแทงใจก่วนจุน ความเยือกเย็นของเธอเริ่มหายไป

ก่อนหน้านี้เธอเพิ่งโอ้อวดถึงความยิ่งใหญ่ของสำนักประตูยมโลก

ทว่าความภาคภูมิใจนั้นกลับพังทลาย

เธอไม่นึกว่าเฉินผิงจะกล้าเป็นศัตรูกับจอมมารระดับนั้น

ทันใดนั้นก่วนจุนก็ขมวดคิ้ว ศิษย์ที่ตามหลังต่างหยุดเท้าและสีหน้าซีดเผือด

เฉินผิงเองก็สัมผัสได้ถึงคลื่นรัศมีรอบๆ เขารู้สึกหนาวสันหลัง

"มีคนกำลังมา" ก่วนจุนพึมพำ "ผู้บำเพ็ญเพียรทรงพลังหลายคน...เกือบทุกคนเหนือกว่าเรา"

เฉินผิงมองพันธมิตรของเขา ความตึงเครียดแผ่ไปทั่ว เขาฝืนหัวเราะแห้งๆ เพื่อกลบเกลื่อนแล้วพูด "เอาล่ะทีนี้ เราจะทำยังไง?"

ดวงตาเยือกเย็นของก่วนจุนมองขึ้นฟ้า "ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม พวกเขามาตามหาเจ้า" เธอพูดอย่างร้อนรน "รีบหาที่ซ่อนตัวแล้วไปจากที่นี่ซะ เราก็จะไปเหมือนกัน หากชะตาเป็นใจ เราจะพาเจ้าไปส่งให้ถึงสำนักประตูยมโลก ตอนนี้เจ้าต้องเอาตัวรอดเอง"

พูดจบก่วนจุนก็ตวัดนิ้วสร้างรอยแยกกลางอากาศ เธอก้าวเข้าไปพร้อมศิษย์คนอื่นๆ รอยแยกปิดลงก่อนที่เฉินผิงจะทันใด้หายใจ

เขายืนคนเดียวท่ามกลางความเงียบ ยืนมองจุดที่พันธมิตรของเขาเคยอยู่ ความเงียบยิ่งขับให้ความเหลือเชื่อของเขาเด่นชัด

"เหลือจะเชื่อ" เฉินผิงอุทานพร้อมโวยวาย "ล้อเล่นใช่ไหม? นี่มันอะไรกัน? นี่เหรอสหายของท่าน พอเข้าตาจนก็ทิ้งกัน"

"ข้าก็อึ้งเหมือนเจ้านั่นแหละ" จ้าวมารสีชาดส่งเสียงผ่านจิต "สงสัยหวาดกลัวชื่อของมารกลืนวิญญาณกับจ้าวมารอัคคี แต่ไม่ว่าจะยังไงเจ้าก็ต้องซ่อนตัว และต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ พลังเท่านี้ไม่ช่วยให้เจ้าอยู่รอดได้"

คำเตือนของจ้าวมารดังก้องในหัวเฉินผิง ซึ่งเขาก็เห็นด้วย

เขาพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ดี ที่ชั้นเก้า เขาเป็นแค่แกะในฝูงหมาป่า

หากแค่ศัตรูคนเดียวเขาอาจรับมือได้ แต่ถ้าเป็นกลุ่มยอดฝีมือ เฉินผิงก็เป็นได้แค่เหยื่อที่รอโดนเชือด พอคิดถึงเรื่องนั้นความกลัวก็ผุดขึ้นมา

เฉินผิงถอนหายใจ เขาเรียกหอสะกดมารออกมาตั้งบนพื้น พื้นผิวสีทองเหลืองของมันพร้อมที่จะปกป้องเขาจากภัยอันตราย

จ้าวมารสีชาดในหัวเฉินผิงมองไปรอบๆ ถ้ำที่เคยเป็นบ้านของเขา ความทรงจำเก่าๆ กระแทกใจเขา จ้าวมารผู้โหดเหี้ยมเริ่มหวั่นไหว

"เฉินผิง...ปล่อยข้าออกไปครู่หนึ่ง" เขาร้องขอ น้ำเสียงดีใจปนเศร้า เสียงพูดของเขาดังก้องในถ้ำมืด

"จ้าวมาร ท่านเป็นแค่เสี้ยววิญญาณดวงหนึ่ง ถ้าปล่อยออกมาข้างนอกแล้วมีอะไรผิดพลาด ท่านจะหายไปตลอดกาล" เฉินผิงพูดอย่างแผ่วเบาทว่าหนักแน่น

เสียงเตือนด้วยความเป็นห่วงของเขาดังขึ้นในถ้ำมืดๆ

"ไม่เป็นไรหรอก" จ้าวมารยืนกรานด้วยความดื้อดึง "ที่นี่เคยเป็นที่หลบภัยของข้า จะไม่มีอันตรายเกิดขึ้น ข้าแค่อยากสูดอากาศ"