หญิงอ้วนทำนา กับสามีบนเขาจอมขี้แกล้ง นิยาย บท 54

ถูซินเยว่ลืมเรื่องนี้ไปนานแล้ว หลังจากที่ภรรยาของหยวนเป่าพูดขึ้น เธอก็จำมันได้ทันที

ครั้งที่แล้ว ดูเหมือนเธอจะช่วยภรรยาของหยวนเป่าที่ริมแม่น้ำไว้ได้จริง ๆ แต่จากเหตุการณ์นี้ ทั้งครอบครัวของพวกเขาก็ได้ซดน้ำแกงงูแสนอร่อย จึงไม่จำเป็นต้องสนใจคำขอบคุณอะไรทั้งนั้น

“ไม่เป็นไรหรอก” ถูซินเยว่พูดด้วยรอยยิ้ม “มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย อย่ากังวลไปเลย”

เมื่อสัมผัสได้ถึงความมีน้ำใจของถูซินเยว่ ภรรยาของหยวนเป่าก็ประหลาดใจอย่างมาก แม้ว่านางจะอยู่เคียงข้างถูซินเยว่ แต่ลึก ๆ แล้วนางก็แอบกลัวว่าถูซินเยว่จะโหดร้ายดังที่เขาว่า

แต่ตอนนี้ ภรรยาของหยวนเป่ารู้แล้วว่าสิ่งที่ตนเข้าใจถูซินเยว่ในตอนแรกนั้นเป็นเพียงแค่อคติ

อันที่จริงถูซินเยว่เป็นเช่นนี้ ไม่เคยทำร้ายใครก่อน ดีมาก็ดีกลับ ร้ายมาก็ร้ายกลับ เธอจะไม่แสดงความเมตตาใด ๆ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคนเลว และจะไม่ดูถูกผู้บริสุทธิ์โดยไม่มีเหตุผล

หลังจากที่ทั้งสองคุยกันเรื่องนี้ ถูซินเยว่ก็พูดคุยมากขึ้น และยังแบ่งผงสบู่ของเธอให้กับกับภรรยาของหยวนเป่าอีกด้วย

"ผงสบู่นี้ไม่กัดมือนะ แถมยังมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ด้วย ลองดูสิ"

ถูซินเยว่หันไปยิ้มให้อีกฝ่าย

ภรรยาของหยวนเป่ารีบพยักหน้าขึ้นลง ในใจก็คิดว่าครอบครัวของถูซินเยว่ตอนนี้ไม่ง่ายนัก หลังจากที่นางซักเสื้อผ้าเสร็จแล้ว นางต้องไปเก็บผักแล้วนำไปให้บ้านของอีกฝ่าย

แม้ว่าครอบครัวของนางไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยและทำได้แค่หาเลี้ยงชีพประทังชีวิตไปวัน ๆ แต่ผักจำนวนเล็กน้อยนั้น นางสามารถแบ่งมาให้ถูซินเยว่ได้อย่างไม่เดือดร้อน และถือเป็นการตอบแทนถูซินเยว่ที่เคยช่วยชีวิตนางไว้

ภรรยาของหยวนเป่าไม่เคยตระหนี่กับผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางไว้

หลังจากที่นางคุยกับถูซินเยว่สักพัก ถูซินเยว่ก็กลับบ้านพร้อมกับเสื้อผ้าของเธอ

หลังจากที่เธอกลับถึงบ้านก็นำเสื้อผ้าออกมาตากไว้ในลานบ้าน เมื่อเห็นว่ายังเช้าอยู่จึงบอกกับนางนางหยูไว้ ก่อนจะเตรียมตัวไปขึ้นภูเขา

เมื่อวานนี้ถูซินเยว่ได้ลูกพลับกลับมาจำนวนมาก แม้ว่าลูกพลับเหล่านี้จะไม่อร่อย แต่เมื่อกลายเป็นลูกพลับแห้งแล้ว ตอนท้องหิวขึ้นมาก็ไม่เลวเหมือนกัน

ตอนนี้นางหยูกำลังยุ่งอยู่ที่ลานบ้านเพื่อทำลูกพลับแห้ง และไม่ได้คิดเลยว่าถูซินเยว่จะกลับขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง

หลังจากเรียนรู้บทเรียนครั้งที่แล้ว ครั้งนี้ถูซินเยว่ไม่ได้ตั้งใจที่จะเข้าไปในภูเขาลึก เธอตั้งใจแค่จะไปดูว่ามีเหยื่อติดอยู่ในกับดักที่เธอวางไว้หรือไม่ ถ้ามีทุกคนก็จะได้กินของดี แต่ถ้าไม่เธอก็จะรอครั้งต่อไปและจะไม่เข้าไปเสี่ยงภัยข้างในนั้นอีกเด็ดขาด

ครั้งที่แล้วเธอโดนเสือตัวนั้นทำเสียขวัญยังไม่หาย

ชาติที่แล้ว ขณะที่ถูซินเยว่ปฎิบัติหน้าที่อยู่นั้นก็เจอเข้ากับเสือตัวหนึ่ง แต่ในเวลานั้นในมือของเธอมีปืนยิงยาสลบอยู่ ทำให้ไม่ต้องเกรงกลัวอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

วันนี้ เสือที่เธอพบไม่เพียงแต่ดุร้ายกว่าเสือตัวก่อน ๆ เท่านั้น แต่ที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือถูซินเยว่ไม่มีอาวุธที่จะมาต่อกรกับคู่ต่อสู้ได้เลย

เนื่องจากครั้งที่แล้วมีน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ช่วยเธอไว้ เธอจึงหนีไปได้ คราวนี้ถูซินเยว่ไม่กล้าเสี่ยงอีกแล้ว

ดีมากเจ้าเสือ ครั้งนี้ตะกร้าไม่พอใส่แล้ว ถูซินเยว่ยกมันขึ้นมา แม้ว่าพลังของเธอจะมากขนาดไหนก็ยากมากที่จะยกมันขึ้น

“เจ้าเสือน้อย ขอบใจเจ้ามากนะ” หลังจากเก็บเหยื่อทั้งหมดลงตะกร้าแล้ว เสือก็ไม่ได้ทำอะไร ถูซินเยว่รู้สึกได้ว่าเธอเดาไม่ผิด เสือเพียงอยากจะมอบสิ่งเหล่านี้ให้กับเธอเท่านั้น

เธอยื่นมือออกมาและเห็นเสือกระดิกหางราวกับหมาปั๊ก เธออดไม่ได้ที่จะพูดว่า "จากนี้ไปข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหวง ดีไหม? เสี่ยวหวง? นั่นเป็นชื่อที่ดีนะ"

พูดจบ เธอก็อยากจะลูบไปที่หัวเสือ

ทันใดนั้นเสือก็เลียไปที่ฝ่ามือของถูซินเยว่ด้วยท่าทางที่เฉลียวฉลาด จากนั้นก็มองไปที่ถูซินเยว่ด้วยสายตาที่รอคอย

ถูซินเยว่มองไปที่แววตาของอีกฝ่าย ตระหนักได้ทันทีว่าเสี่ยวหวงต้องการน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ของเธอนี่เอง

ครั้งที่แล้ว เธอเอาน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ใส่ในฝ่ามือและมอบให้อีกฝ่ายดื่ม

ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันเอาเหยื่อมาให้มากมายขนาดนี้ และคอยเธออยู่ที่นี่อย่างใจจดใจจ่อ เสือตัวนี้เป็นเจ้าตัวเล็กที่ฉลาดจริง ๆ

แม้ว่าถูซินเยว่จะรู้สึกเสียดายเล็กน้อยกับน้ำพุศักดิ์สิทธิ์เธอ ในเมื่อเธอได้บางอย่างมาจากเสี่ยวหวงแล้ว เธอก็ไม่สามารถรับมาโดยไม่ให้สิ่งใดเป็นการตอบแทน ดังนั้นหญิงสาวจึงพลิกข้อมือของเธอขึ้น และน้ำพุศักดิ์สิทธิ์จำนวนหนึ่งก็ปรากฏอยู่บนฝ่ามือของเธอ

ทันทีที่เสือเห็นน้ำพุศักดิ์สิทธิ์ ดวงตาของมันก็เปล่งประกายขึ้น เดินเข้ามาตรงหน้าถูซินเยว่ด้วยความตื่นเต้นดีใจ แลบลิ้นออกมาเลียด้วยความพึงพอใจ