อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1601

"ท่านพ่อในเมื่อให้องค์จักรพรรดิแต่งตั้งข้าเป็นท่านหญิง นั่นก็คือ แน่นอนว่าให้สถานะกับแม่ข้าด้วย องค์หญิงเจ็ด หลังากนี้คำพูดอย่างลูกสาวบ้านน้อย ได้โปรดอย่าเอ่ยขึ้นอีกเลย" เฉินฮ่าวปิงเอ่ยขึ้นอย่างอย่างอดกลั้น

เกินพอแล้ว!

นางเป็นท่านหญิงแล้ว แล้วทำไมตัวตนลูกสาวบ้านน้อยถึงยังมากดอยู่บนตัวนางอีก?

เดิมทีนางยังคิดจะแสดงออกถึงความสูงส่งความหยิ่งยโสสักหน่อย ถึงอย่างไรนางก็เป็นท่านหญิงแล้ว แต่ถูกองค์หญิงเจ็ดพูดเช่นนี้ เกียรติของนางก็หล่นร่วงมาบนพื้นจนหมด

ชั่วขณะหนึ่ง เฉินฮ่าวปิงรู้สึกว่าสายตาคนทั้งหมดที่มองนางผิดปกติไป

"ชิ"

องค์หญิงเจ็ดไม่ใส่ใจ

ถ้าไม่เห็นแก่หน้าพระชายาเยว่ นางไม่มีทางมาหรอก

ชิวอวิ๋นเดิมทีเป็นคนของพระชายาเยว่ ตอนนี้พอเห็นจึงรีบเข้ามาไกล่เกลี่ย

"องค์หญิงเจ็ด องค์จักรพรรดิกับพระชายาเยว่ล้วนชื่นชอบงานปักของท่านหญิงมาก ท่านหญิงของพวกเราเองก็เตรียมของขวัญให้กับองค์หญิงเจ็ดและคุณหนูทุกท่านด้วย เป็นงานปักด้วยมือทั้งหมด หวังว่าทุกท่านจะชอบ"

นางรีบไปนำของขวัญออกมา

ทุกคนล้วนได้รับผ้าไหมผืนหนึ่ง

"ผ้าไหมประกายหิมะ?"

มีแม่นางรับผ้าไหมไปแล้วจำได้ขึ้นมา

ผ้าไหมประกายหิมะยอดเยี่ยมกว่าผ้าไหมวาวระยับอีกนะ! ผ้าไหมวาวระยับไมค่อยเหมาะมาเป็นผ้าเช็ดหน้า เพราะสัมผัสไม่นิ่มพอ แต่ว่าผ้าไหมประกายหิมะอ่อนนุ่มซับน้ำ ไม่ทำร้ายผิวหนังที่อ่อนนุ่มของเหล่าสตรี

ยิ่งไปกว่านั้นผ้าไหมประกายหิมะยังเปล่งแสงประกายหิมะเหมอืนแสงจันทร์ชั้นหนึ่งด้วย มองดูเรียบง่าย แต่อันที่จริงดูมีความหรูหราแบบเรียบง่ายอยู่

บนผ้าไหมประกายหิมะนี้มีลายดอกไม้ที่ไม่เหมือนกันปักด้วยด้ายทอง ดูหรูหรามาก

ส่วนบนผ้าเช็ดมือองค์หญิงเจ็ดปักดอกบัวทองไว้ บนกลีบบัวยังมีผีเสื้อทองเกาะอยู่ พอเขย่างานปักดอกบัวก็เหมือนจะส่องแสงระยิบระยับ ส่วนผีเสื้อก็เหมือนกำลังกระพือปีกเบาๆ

องค์หญิงเจ็ดกระทั่งเหมือนได้กลิ่นหอมดอกบัวขึ้นมาด้วย กลิ่นหอมหรูหราลึกลับจางๆ

นางตกตะลึงไปแล้ว

"ทำไม ทำไมผ้าเช็ดหน้าจี้จึงมีกลิ่นหอม" ยิ่งไปกว่านั้นปักดอกบัวไว้ เลยมีกลิ่นดอกบัวหรือ?

แม่นางคนอื่นก็ได้ไปแตกต่างกัน

มีคนได้งานปักดอกกล้วยไม้ ก็เเหมือนมีกลิ่นหอมดอกกล้วยไม้

มีคนปักเป็นจันทร์เสี้ยว ที่ยอดเยี่ยมกว่า คือไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ประกายบนผ้าไหมประกายหิมะเหล่านั้น มองแล้วเหมือนกับเป็นแสงที่ส่องลงมาจากจันทร์เสี้ยวเลยทีเดียว

ถ้าให้ฟู่จาวหนิงเห็นกับตา คนเหล่านี้ยอมรับในงานปักของนาง ตอนนี้ฟู่จาวหนิงยังไม่ถึง คนเหล่านี้ก็ชมไม่ขาดปากกันแล้ว นางจึงไม่ได้ยิน

หวังว่าพวกนางจะชมให้เยอะๆ หน่อย ยืดไปสักนิด ให้ฟู่จาวหนิงได้ยิน

"สิ่งเหล่านี้เป็นงานที่ท่านหญิงปิงอวี้ปักเองหรือ?"

หญิงสาวเรียบร้อยคนหนึ่งถามออกมา

คนนี้คือคุณหนูสามเมิ่ง

เฉินฮ่าวปิงรู้สึกผิดขึ้นมาในพริบตา แต่ก็ยังพยักหน้า "แน่นอน ข้าตั้งใจจะมาทำความรู้จักกับทุกท่าน ดังนั้นผ้าไหมเหล่านี้จึงล้วนเป็นงานที่ข้าปักออกมาทีละชิ้น"

"นี่มันวิชาปักแบบไหนกัน? พวกเราเหมือนจะไม่เคยเห็นมาก่อนเลย"

"ดูเหมือนจะเป็นการปักสองด้านนะ"

"การปักสองด้านไม่เท่าไรหรอก" เฉินฮ่าวปิงเชิดคางขึ้น "นี่ยังมีของที่มากกว่าการปักสองด้านอีก..."

"การปักสองด้านไม่เท่าไรหรือ? ข้าว่าการปักสองด้นนี่ยอดเยี่ยมมากนะ"

พวกของฟู่จาวหนิงเดินเข้ามาแล้ว