พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 156

จากการติดตามด้วยเครื่องมือ พบว่าอาการของต้าจื้อในตอนนี้ย่ำแย่มาก และเขามีความเสี่ยงที่จะเกิดภาวะหยุดหายใจได้ทุกเมื่อ

เป็นไปไม่ได้ ตามความจริงแล้วสิ่งนี้ไม่ควรเกิดขึ้น ทำไมจู่ๆ เขาถึงได้ป่วยกระทันหัน

คราวนี้นางใช้สองนิ้วงัดเปลือกตาของต้าจื้อให้เปิดออกและมองดู ดวงตาของเขาเป็นสีเหลืองและไร้ชีวิตชีวา

ทันใดนั้น นางสังเกตเห็นว่าริมฝีปากของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำและม่วง นางรีบเปิดปากของเขาและเห็นว่าฟันของเขาก็เป็นสีดำเช่นกัน

“แย่แล้ว เขาโดนพิษ”

หลังจากนางบ่นพึมพำกับตัวเอง นางก็ไม่มีเวลาคิดว่าพิษมาจากไหน นางรีบสอดท่อเข้าไปในกระเพาะของเขาและเริ่มล้าง น้ำจำนวนมากถูกเทเข้าไปในกระเพาะของต้าจื้อผ่านท่อก่อนจะไหลย้อนกลับมา แบบนี้ซ้ำไปซ้ำมา...

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เหงื่อผุดขึ้นมาบนหน้าผากของลั่วหลาน หลังจากทำการส่องกล้องตรวจพบว่าไม่มีพิษเหลืออยู่ในกระเพาะของต้าจื้อ ลั่วหลานจึงรู้สึกโล่งใจ

จากนั้นเครื่องตรวจวัดจึงแสดงให้เห็นว่าความดันโลหิต อัตราการเต้นของหัวใจ และอัตราออกซิเจนในเลือดของต้าจื้อกลับมาเป็นปกติแล้ว นางจึงถอนหายใจด้วยความโล่งใจและฉีดสารอาหารและยาต้านการอักเสบเข้าเส้นเลือดให้เขา

เมื่อนางออกมาจากห้องผ่าตัดก็เป็นเวลาบ่ายแล้ว ทันทีที่เปิดประตู ฮูหยินจางซึ่งกำลังรออยู่ที่ประตูด้วยความกังวลก็เข้ามาหานาง

“เป็นยังไงบ้าง ถงเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง”

ลั่วหลานหันกลับมาและปิดประตู จากนั้นกระซิบกับฮูหยินจาง

“ตอนนี้ต้าจื้อปลอดภัยแล้ว แต่ท่านยังเข้าไปเยี่ยมเขาไม่ได้ ท่านจะสามารถพบเขาได้หลังจากสามวัน”

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็พูดกับอากังที่ยืนอยู่ที่ประตู

“ให้คนสองคนที่น่าเชื่อถือมาเฝ้าที่นี่ ห้ามใครเข้าห้องนี้นอกจากข้า”

อากังพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง

จากนั้นนางจึงกล่าวกับหลิวเหมย

“ช่วงนี้เจ้าอยู่กับฮูหยินจาง เรื่องต้าจื้อข้าจะดูแลเอง”

ฮูหยินจางมองดูนางด้วยความสับสน “หวังเฟย ทำไมเรื่องนี้ถึงเกิดขึ้น ทำไมข้าเข้าไปพบถงเอ๋อร์ไม่ได้ ข้าอยากพบเขา”：

ลั่วหลานปลอบใจนางอย่างอ่อนโยน

“อย่ากังวล ข้าจะดูแลเขาเป็นอย่างดี”

หลังจากที่นางพูดจบ นางก็พูดกับอากังด้วยท่าทีจริงจัง

“เรียกทุกคนที่เข้าออกห้องของต้าจื้อในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามาที่ห้องโถงหลัก โรงยาหุยชุนจะปิดในช่วงบ่าย ให้คนไข้มาพรุ่งนี้แทน”

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของนาง ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นก็รู้สึกสับสน แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามคำถามเพิ่มเติม

หลังจากนั้นไม่นาน ฮูหยินจาง หลิวเหม่ยเอ๋อร์ อาไฉ่ คนรับใช้สองคนและสาวใช้สองคนก็มายืนอยู่ตรงหน้าลั่วหลาน

อากังเอ่ยกับลั่วหลาน

“หวังเฟย มีคนเพียงไม่กี่คนที่มักจะเข้าไปในห้องของต้าจื้อ ไฉเฟิงและหรูอวี้เป็นผู้รับผิดชอบทำความสะอาดและงานอื่นๆ ของต้าจื้อ ส่วนสองคนนี้คือเสี่ยวหม่าและเสี่ยวหลิว พวกเขามีหน้าที่นำอาหารและตักน้ำมาให้ต้าจื้อ”

ลั่วหลานเหลือบมองไปที่คนทั้งสี่คน จากนั้นจึงมองไปที่ฮูหยินจาง

“ตอนเช้าต้าจื้อกินอะไร?”

ฮูหยินจางกล่าวอย่างรีบร้อน

“ตอนเช้า ข้าป้อนโจ๊กให้เขากินเพียงไม่กี่คำ ตั้งแต่เขาไร้สติ ก็กินได้แค่โจ๊กไม่กี่คำ”

หลังจากนั้นไม่นาน หญิงสองคนก็มาหาลั่วหลาน

ลั่วหลานมองดูพวกเขาทั้งสองแล้วถามอย่างเข้มงวด

“ใครทำโจ๊กให้ต้าจื้อเมื่อเช้านี้”

ป้าจางตอบอย่างรีบร้อน

“ข้า...ข้าเองเจ้าค่ะ”

“ใส่อะไรลงไปบ้าง”

“ข้าใส่...ลูกเดือยและน้ำ น้ำตาลกรวดเล็กน้อย ตามที่หวังเฟยสั่ง ไม่มีอะไรเพิ่มเติม”

ลั่วหลานมีสีหน้าเคร่งเครียดและถามอีกครั้ง

“หลังจากต้มโจ๊กเสร็จแล้วเจ้าเอาไปให้ใคร”

“ข้าให้เสี่ยวหม่าเจ้าค่ะ เขาจะเป็นคนนำอาหารไปให้ต้าจื้อ”

เสี่ยวหม่า?

เป็นเสี่ยวหม่าที่นำโจ๊กมาส่งและหยิบชามโจ๊กไป

ดูเหมือนเขาจะน่าสงสัยที่สุด

แม้ว่าแม่ครัวทั้งสองคนนี้จะเป็นคนเก่าแก่ของจวนอวี้อ๋อง แต่พวกนางก็ไม่ได้ทำอะไรผิดปกติในช่วงเวลาดังกล่าว แม้ว่าลั่วหลานจะมีข้อสงสัยเกี่ยวกับพวกนางบ้าง แต่พวกนางก็ไม่ได้ดูเหมือนทำอะไรผิด