พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 155

รัชทายาทสุนัขนั่นไม่ได้มาเพียงครั้งเดียว ทุกครั้งเขาไม่ได้พบเหลิ่งอวี้เลย วันนี้เขาถึงกับพาองครักษ์มาด้วยจำนวนหนึ่ง ถ้าหากว่าไม่ได้อยู่ในจวนอ๋องอวี้เจ้าจะต้องลงมือแน่

ดังนั้นจู่ๆ นางก็เกิดสงสัยขึ้นมาว่านักฆ่าหรือว่าจะเป็นเขาที่ส่งมา

ดูเหมือว่านางจะต้องป้องกันไว้ล่วงหน้าถึงจะดี

นึกถึงตรงนี้ นางจึงรีบเร่งฝีเท้าไปยังเรือนด้านหลัง

เหลิ่งอวี้เพิ่งจะฝึกวิชาหมัดกับเสี่ยวหลิงจื่อกลับมา ที่จริงแล้วเขาก็ค่อนข้างร้อนใจ ดังนั้นเขาเขาจึงฝึกวิชาทุกวันไม่หยุด

เมื่อพวกเขาพบกันลั่วหลานก็อดไม่ได้ที่จะตำหนิเขา

“ข้าให้เจ้าฝึกให้น้อยลงหน่อย ทำไมถึงไม่ฟัง”

เหลิ่งอวี้ยกมือขึ้นดึงผมที่หลุดร่วงบนหน้าผากของนางและพูดอย่างสบายๆ ว่า

“ข้าใจร้อน ตอนนี้ข้าสามารถยืนได้ ย่อมต้องอยากจะฟื้นฟูกำลังร่างกายของตัวเองให้เร็ว เช่นนี้แล้วจึงจะสามารถทำเรื่องที่ข้าอยากจะทำได้”

ลั่วหลานมองเขาอย่างปวดใจ นางตำหนิเขาอย่างลังเล

“แต่แบบนี้แล้วจะให้ท่านเหนื่อยเอา”

พูดถึงตรงนี้นางก็หันไปพูดกับเสี่ยวหลิงจื่อว่า

“รัชทายาทสุนัขเพิ่งมา ข้าคิดว่าพวกเราควรจะเตรียมป้องกันเอาไว้”

ได้ยินว่ารัชทายาทสุนัขมา สีหน้าของเสี่ยงหลิงจื่อก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที เขาขมวดคิ้วเหลือบมองเหลิ่งอวี้แวบหนึ่งจากนั้นพูดขึ้นว่า

“จะทำเช่นไรดีพ่ะย่ะค่ะ เช่นนี้ให้ข้าออกไปจากที่นี่เถอะ จะได้ไม่ทำให้ท่านอ๋องและพระชายาลำบาก”

ลั่วหลานกลับส่ายหน้า “จุดประสงค์ที่เขามาไม่ได้มาหาเจ้า แต่มาหาท่านอ๋อง ดังนั้นข้าก็เลยสงสัยว่านักฆ่าครั้งก่อนจะเป็นเขาที่ส่งมาสืบข่าว”

ได้ยินลั่วหลานพูดเช่นนี้ เสี่ยวหลิงจื่อก็กำหมัดขึ้นอย่างกะทันหัน

“เจ้ารัชทายาทสุนัขนี่ ชั่วร้ายจริงๆ เอาเช่นนี้ดีกว่า คืนนี้ข้าจะไปที่จวนรัชทายาทแล้วไปเด็ดหัวเขามาเสีย”

“อย่าได้ผลีผลาม”

จู่ๆ เหลิ่งอวี้ก็ตะคอกใส่เขา “เจ้าฆ่าเขาแล้วมีประโยชน์หรือไง นอกจากจะสร้างปัญหาให้ข้าแล้วยังสร้างเรื่องอะไรอื่นอีก”

ได้ยินเจ้านายถามกลับ เสี่ยวหลิงจื่อก็ก้มหน้าลง “เสี่ยงหลิงจื่อผิดไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ...”

ลั่วหลานรีบพยักหน้าปลอบเขาพร้อมพูดว่า

“ท่านอ๋องกล่าวได้ถูกต้องแล้ว ตอนนี้เป้าหมายไม่ใช่การฆ่ารัชทายาทสุนัขนั่น แต่จะต้องสืบหาหลักฐานที่เขาทำร้ายท่านอ๋อง ดังนั้นข้าคิดว่าเดี๋ยวจะให้ทุกคนเตรียมตัวตามที่ข้าบอก เพื่อไม่ให้มีนักฆ่าบุกเข้ามาตอนกลางคืนแล้วพวกเราจะตั้งตัวไม่ทัน”

ถึงแม้ว่าเหลิ่งอวี้จะเข้าใจคำพูดของนางแค่ครึ่งเดียวแต่เขาก็ยกมือขึ้นแล้วลูบลงบนหน้าของนางอย่างแผ่วเบา เขาพูดกับนางอย่างรักใคร่ว่า

“หลานเอ๋อร์ เจ้าทำอะไรก็ได้ขอแค่อย่าให้ตัวเองบาดเจ็บเข้าใจหรือไม่”

นางยิ้มออกมาจางๆ แล้วกุมมือที่แนบกับใบหน้าของนางพร้อมกับยิ้มและพยักหน้า

“วางใจเถอะ！ เพื่อเจ้าแล้ว ข้าเองก็จะดูแลตัวเองให้ดี”

ภาพนี้ทำให้เสี่ยวหลิงจื่อหันหลังเดินออกมาอย่าประดักประเดิด เขาแกล้งทำเป็นไม่เห็นแล้วเดินออกมา

เมื่อเห็นลั่วหลานวิ่งเข้ามา หลิ่วเหมยก็รีบเข้ามาต้อนรับ

“พระชายาเพคะ ไม่รู้ว่าทำไมอยู่ๆ ต้าจื้อก็ไม่ไหวแล้ว ท่านรีบไปดูเถอะเพคะ！”

ได้ยินว่านางมา ฮูหยินจางก็รีบลุกขึ้นยืนและมองนางทั้งน้ำตา ไม่รอให้ลั่วหลานได้พูดอะไร จู่ๆ นางก็คุกเข่าลง

“พระชายาเพคะ ขอร้องล่ะ ช่วยถงเอ๋อร์ด้วยเถอะเพคะ เขาเป็นอะไรไปแล้ว ทำไมอยู่ๆ ถึงได้แย่ลง”

ลั่วหลานขมวดคิ้ว นางหันไปพูดกับบอาไฉ่ด้วยใบหน้าเคร่งเครียด

“ให้ทุกคนออกไป แล้วเฝ้าประตูให้ดี”

อาไฉ่กับหลิ่วเหมยเอ๋อร์รีบจูงฮูหยินจางออกไป แต่นางกลับจับขอบเตียงไว้แน่นไม่ยอมไปไหน

“ไม่ ข้าจะอยู่กับถงเอ๋อร์ ข้าจะอยู่กับถงเอ๋อร์ เขาอยู่คนเดียวจะเหงาเอา”

จู่ๆ ลั่วหลานก็ตะโกนออกมาว่า “ออกไปให้หมด”

เสียงของนางดังกึกก้อง ทำให้ทุกคนที่ได้ยินไม่กล้า

สีหน้าของฮูหยินจางเคร่งเครียด ในที่สุดนางก็ปล่อยมืออก หลิ่วเหมยกับอาไฉ่อาศัยจังหวะนี้เขาไปหานางและพานางออกไปจากห้อง

เมื่อเห็นว่าทุกคนออกไปหมดแล้ว ลั่วหลานก็รีบเปิดห้องผ่าตัด และใส่เครื่องช่วยหายใจให้กับต้าจื้อและเครื่องวัดหัวใจ

นางเห็นอัตราการเต้นของหัวใจที่ผันผวนและอัตราการหายใจที่หายไปเป็นบางครั้ง คิ้วของลั่วหลานก็ขมวดขึ้น