พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 158

ตอนนี้ไม่เพียงแต่มีคนต้องการทำร้ายเหลิ่งอวี้เท่านั้น แต่ยังมีคนอื่นที่ต้องการทำร้ายต้าจื้อด้วย

นางรู้สึกว่าจวนอวี้อ๋องถูกรายล้อมไปด้วยอันตราย

เมื่อพลบค่ำ นางขอให้อากังรวบรวมคนรับใช้ทั้งหมดในจวนมาที่ลานหน้าบ้าน

ตอนนี้มีคนรับใช้ในจวนมากขึ้นเรื่อยๆ และในจำนวนนั้น มีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคยอยู่ไม่กี่คน

ลั่วหลานมองไปที่คนรับใช้เหล่านี้และพูดกับอากัง

“ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป ผู้ที่ทำงานได้ดีจะได้รับเงินเดือนเพิ่มขึ้นหนึ่งร้อยเหวินต่อเดือน ส่วนผู้ที่ทำงานได้ไม่ดีจะโดนไล่ออกจากจวนทันที จวนอวี้อ๋องไมต้องการคนเกียจคร้านไม่ทำอะไร”

หลังจากได้ยินนางพูดเช่นนี้ทุกคนก็ก้มหัวและไม่กล้าพูดอะไรสักคำ

นางเอ่ยอีกครั้ง

“พวกเจ้าทุกคนจงจำไว้ จวนอวี้อ๋องแตกต่างจากจวนอื่น ผู้คนภายนอกมีความคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับจวนอวี้อ๋อง และมีคนจำนวนมากที่คิดร้าย ดังนั้นข้าแนะนำให้พวกเจ้าทุกคน อย่าได้คิดทำสิ่งชั่วร้ายเพียงเพราะเงินเล็กๆ น้อยๆ เรื่องที่เสี่ยวเฟิงทำผิดและหลบหนีออกจากจวนทุกคนคงรู้เรื่องแล้ว แต่ข้ารับรองว่าเขาจะหนีไปได้ไม่ไกล ข้าจะตามตัวเขากลับมารับโทษให้ได้ภายในสามวัน”

หลังจากพูดจบนางก็หันไปมองทุกคนแล้วพูด

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผู้ที่ต้องการอยู่ในจนเพื่อทำงานจะไม่ได้รับอนุญาตให้บอกใครนอกจวนเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น หากใครไม่เชื่อฟังและข้ารู้ ข้าจะไล่ออกทันที ให้รู้ไว้ว่าข้า สุ่ยลั่วหลาน ไม่ใช่คนที่ควรค่าแก่การล้อเล่น”

นางพูดขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน และไม่มีใครกล้าละเลยนาง ท้ายที่สุดแล้วตั้งแต่พวกเขาเข้ามาที่จวนอวี้อ๋อง ทุกคนก็ได้รับการเคารพนับถืออย่างที่ควรจะเป็น อาหารและเสื้อผ้าดีกว่าจวนอื่นๆ ไม่ต้องคุกเข่า ไม่โดนทุบตี เจ้านายเช่นนี้จะไปหาได้จากที่ไหน

ดังนั้นทุกคนจึงรีบพยักหน้า “พวกเรารับคำสั่งของหวังเฟย”

ลั่วหลานพยักหน้าให้พวกเขา ก่อนจะหันไปเอ่ยกับอากัง

“พาทุกคนไป เรื่องภายในและภายนอกจวนจัดการตามคำสั่งข้า นอกจากนี้ห้ามให้ใครเข้าออกตามอำเภอใจ หากมีเรื่องจำเป็นให้ขอลากับผู้ดูแลอากัง และบอกเหตุผลให้ชัดเจน มิเช่นนั้น ใครก็ตามที่ออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจะไม่สามารถกลับเข้ามาได้อีก”

สิ่งที่เกิดขึ้นกับต้าจื้อเป็นเรื่องแปลกและนางรู้สึกว่านางควรจะระมัดระวังมากกว่านี้

หลังจากที่ทุกคนเห็นด้วยแล้ว พวกเขาก็ติดตามอากังไป

นางไม่สามารถนั่งรอความตายอยู่เฉยๆ ได้ นางต้องดูแลความปลอดภัยของทุกคนในจวน และนางต้องดูแลความปลอดภัยของเหลิ่งอวี้ด้วย

นางรู้ดีว่าหากข่าวเรื่องที่เหลิ่งอวี้สามารถยืนได้แพร่กระจายออกไป ย่อมมีคนคิดร้ายกับเขาแน่ๆ

“พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เขาต้องพักผ่อน เจ้ายังเข้าไปพบเขาไม่ได้”

“ทำไม ข้าเป็นแม่ของเขา ข้าดูแลเขาได้ ทำไมข้าเข้าไปพบเขาไม่ได้ ข้าไม่สนใจว่าตอนนี้เขาจะเป็นอย่างไร ข้าแค่อยากอยู่กับเขา ข้ากังวลมากเวลาไม่เห็นเขา”

ขณะที่ฮูหยินจางพูด นางก็ยกผ้าเช็ดหน้าในมือขึ้นเพื่อเช็ดน้ำตาจากใบหน้า เสียงของนางแหบและโศกเศร้า

เมื่อเห็นว่าฮูหยินจางรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย ลั่วหลานก็ไม่อยากอธิบายกับนางมากเกินไปและพูดตรงๆ

“หากเจ้าต้องการช่วยชีวิตต้าจื้อ ก็จงทำตามที่ข้าบอก หากไม่เชื่อฟัง ข้าก็ทำอะไรไม่ได้”

แม้ว่าคำพูดของนางจะดูรุนแรงไปสักหน่อย แต่ฮูหยินจางก็ไม่กล้าพูดอะไรอีก นางถามด้วยเสียงต่ำ

“แล้ว...ข้ารอที่ประตูได้หรือไม่”

เมื่อมองดูดวงตาสีแดงของนาง ลั่วหลานก็รู้สึกถึงความรักอันยิ่งใหญ่ของแม่ทันที เมื่อไม่สามารถเห็นลูกของตัวเองได้ นางยังยอมทนอยู่ข้างนอกในวันที่อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้มากกว่า

ลั่วหลานกล่าวเพื่อให้นางสบายใจ “ถ้าเจ้าต้องการพบเขาจริงๆ สามารถพบเขาได้ในเช้าวันมะรืนนี้ การที่เจ้ารออยู่ที่นี่ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ อากาศตอนนี้หนาวมาก ถ้าเจ้าป่วยเพราะอากาศหนาว เจ้าจะไปอยู่กับเขาได้อยากไรหากเขาฟื้นขึ้นมา”