พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 170

ลั่วหลันหันหลังให้นาง ไม่หันมามอง ตอบกลับน้ำเสียงเย็นชา

“ข้าเดินไม่เปลี่ยนชื่อ นั่งไม่เปลี่ยนแซ่ ข้าคืออวี้หวังเฟยแห่งจวนอวี้อ๋อง สุ่ยลั่วหลาน...”

นางทิ้งคำพูดนี้แล้วเดินไปข้างหน้าอย่างงามสง่า สาวใช้หมิ่นเอ๋อร์มองนางจากด้านหลัง ขึ้นเสียงอย่างดูถูก

“นึกว่าใคร ที่แท้สาวบ้านป่าจากชนบท มิน่าถึงได้ไร้มารยาท”

ลั่วหลันชะงักเท้า ไม่หันหน้าไปพูดกับอาไฉ่ว่า

"สาวใช้ปากไม่มีหูรูด ช่วยตบหน้าแทนข้า!"

อาไฉ่กำลังหงุดหงิดที่ไม่มีที่ระบายความโกรธ นางแอบยิ้ม เร่งฝีเท้าเข้าไปหาหมิ่นเอ๋อร์ไวปานลูกธนู ไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบหน้าหมิ่นเอ๋อร์สองฉาด

ตอนที่หมิ่นเอ๋อร์รู้สึกตัว อาไฉ่ก็ไปยืนข้างลั่วหลันแล้ว กำลังมองนางอย่างสะใจ

อาไฉ่เดิมมีวรยุทธ์อยู่แล้ว กอปรกับแค้นหมิ่นเอ๋อร์มาก ทุ่มพละกำลังทั้งหมดตบไปสองฉาด

หมิ่นเอ๋อร์กุมหน้าที่ถูกตบจนแดงก่ำ มองอู๋หลินหลินน้ำตาคลอเบา ร้องไห้ฟ้องนาย

“ไท่จื่อเฟย สาวใช้จวนอวี้อ๋องตบบ่าว เจ็บมาก ฮือๆ ๆ...”

อู๋หลินหลินถลึงตาใส่หมิ่นเอ๋อร์ นางไม่ได้ตาบอด นางย่อมเห็นว่าอาไฉ่ทำอะไร โกรธนางที่โง่เขลา ปล่อยให้สาวใช้ของอีกฝ่ายรังแก

เดิมทีอวี้หวังเฟยทำให้นางเอวเคล็ด นางก็โกรธพอดูแล้ว ตอนนี้สาวใช้ตนเองยังถูกสาวใช้ของนางตบ อวี้หวังเฟยกล้าที่จะทำให้นางไท่จื่อเฟยอับอายต่อหน้าธารกำนัล นางไม่อาจนิ่งดูดายได้

นางจึงยืนตัวตรง ตวาดเรียกคนรับใช้

“ใครก็ได้ มาจับตัวสาวใช้คนนี้”

สีหน้าลั่วหลันเคร่งขรึมขึ้น นางดึงอาไฉ่มาขวางหน้านาง มองอู๋หลินหลินหลิน พูดอย่างไม่เกรงใจ

“ดูสิใครกล้าลงมือ”

เมื่อได้ยินคำพูดของนาง พวกสาวใช้ที่จะออกไปก็มองอู๋หลินหลินหลิน รอรับคำสั่งจากนาง

อู๋หลินหลินเพราะเอวเคล็ด แม้ว่าอยากจะเข้าไปโต้เถียงกับลั่วหลันเอง แต่นางไม่กล้าที่จะขยับตัว

นางชี้หน้าลั่วหลันเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

“ฮึ่ม! ข้าจะไป… ไปทูลฟ้องเสด็จพ่อ”

ดูจากท่าทางยะโสโอหังของนาง ลั่วหลันตอบกลับนางอย่างเย็นชาว่า

ใต้เท้าอวี๋เป็นคนซื่อสัตย์ยุติธรรม บุตรที่เขาอบรมสั่งสอนต้องไม่ใช่คนเลวแน่นอน

นางยิ้มพยักหน้าให้นาง “ใต้เท้าอวี๋เป็นขุนนางน้ำดี ข้าเคยพบกับท่านหลายครั้งแล้ว เชื่อว่าลูกสาวของเขาเป็นคนดีแน่นอน”

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวยิ้มเขินอาย "อวี้หวังเฟยชมเกินไปแล้ว หม่อมฉันเคยได้ยินท่านพ่อพูดถึงท่าน บอกว่าท่านเป็นผู้หญิงที่กล้าหาญ เมื่อครู่เห็นท่านกล้าเผชิญหน้ากับไท่จื่อเฟย รู้สึกว่าท่านพ่อพูดมีเหตุผล ท่านเป็นคนกล้าหาญจริงๆ แต่ท่านน่าจะพบกับไท่จื่อเฟยครั้งแรก หม่อมฉันอยากเตือนท่านให้ระวังตัวมากหน่อยเพคะ"

เมื่อได้ยินนางพูดเช่นนี้ ลั่วหลันก็ยิ้มบางอย่างจนใจ ตอบกลับอย่างนุ่มนวล

“ขอบใจแม่นางอวี๋ที่เตือน ข้าไม่อยากหาเรื่อง เพียงแค่คนอื่นไม่ล่วงเกินข้า ข้าก็ไม่ล่วงเกินใคร ถ้าใครล่วงเกินข้า ข้าสุ่ยลั่วหลานไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ เด็ดขาด”

อวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวพยักหน้านิดหนึ่ง เดินไปพลางกระซิบว่า

“อวี้หวังเฟยเป็นตัวของตัวเอง แต่ไท่จื่อเฟยก็คือว่าที่ฮองเฮา หลายฝ่ายเอาอกเอาใจ ท่านระวังให้มากจะดีกว่า”

นางพูดแล้วก็พยักหน้าให้กับลั่วหลัน จากนั้นก็พาสาวใช้ตนเองเร่งฝีเท้าเดินห่างจากนางไป

ไม่ว่าอย่างไร ลั่วหลันก็มีความรู้สึกดีๆ ต่ออวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวไม่น้อย ในเมื่อนางเพิ่งจะกลายเป็นศัตรูของไท่จื่อเฟย ใกล้ชิดกับนางเวลานี้ย่อมทำให้ไท่จื่อเฟยไม่พอใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ แม้ว่าอวี๋เฉี่ยวเฉี่ยวจะบอกให้นางระมัดระวังไท่จื่อเฟย แต่ท่าทางเหมือนไม่กลัวนางเลย

มิน่าอวี๋ซื่อหมิงเป็นคนเดียวในราชสำนักที่ซื่อสัตย์และกล้าจับทุกคน บุตรสาวของเขาจึงมีนิสัยแบบเดียวกับเขา

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ลั่วหลันก็ยิ้มบาง เร่งฝีเท้าเดินตามทุกคนไปยังตำหนักเต๋อหนิงของฉางกุ้ยเฟย