พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 169

หลังจากอาไฉ่กับอาหงพึมพำ ก็ได้ยินเสียงคนเร่งจากด้านหลัง

“คนข้างหน้าเดินเร็วหน่อย เดินช้าอย่างกับเต่า ทำไมเดินช้านัก”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กลุ่มคนที่เดินนำหน้าลั่วหลันก็หยุดทันที หญิงสาวที่เดินนำหน้าหันมาเลิกคิ้วถลึงตามองพวกลั่วหลัน

“โหวกเหวกอะไร รีบไปเกิดใหม่หรืออย่างไร”

อีกฝ่ายไม่ถามให้ดีก็กล่าวหาพวกเขา อาไฉ่อดไม่ได้ที่จะตอกกลับไปว่า

“หุบปากซะ คลานอย่างกับหอยทาก เดินกลัวเจ็บเอวหรือไง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ สตรีที่นำหน้าหันหน้ามาแช่มช้า สาวใช้ที่อยู่ข้างหลังรีบหลีกทางให้ สตรีผู้นั้นแต่งกายสง่างาม ใบหน้าแดงเรื่อแวววาว เครื่องประดับศีรษะและเสื้อผ้าไหมทองประดับประดาอย่างประณีต เพียงพอที่จะแสดงว่าสถานะของอีกฝ่ายไม่ธรรมดา

นางมีสาวใช้คอยพยุงมือข้างหนึ่ง เดินย่างกรายไปหาพวกลั่วหลัน พินิจพิจารณาพวกนาง แววตาดูถูกดูแคลน

หญิงสาวข้างนางชี้พวกนางโวยวายว่า

“ช่างกล้านัก ตระกูลไหน กล้าดีอย่างไรถึงไม่เคารพไท่จื่อเฟย”

ไท่จื่อเฟย?

ลั่วหลันได้ยินก็มองนางแววตาแปลกใจ

ใครบ้างไม่รู้ว่าเหลิ่งอวิ่นเจ้าชู้ มีพระชายาและสนมมากมาย

นึกไม่ถึงไท่จื่อเฟยคนนี้สวยมาก ลั่วหลันไม่เข้าใจว่าทำไมเหลิ่งอวิ่นถึงไปเกี้ยวพาราสีคนอื่นข้างนอก ทั้งๆ ที่มีภรรยางามเช่นนี้ที่บ้าน

เมื่อเห็นนางจ้องมองตนเอง ไท่จื่อเฟยก็เลิกคิ้ว ยิ้มอย่างดูแคลนเหยียดหยาม

สาวรับใช้ชี้ลั่วหลันอีกครั้ง ตะคอกอย่างไม่มีมารยาท "มองอะไรอยู่ได้ ตกใจหรือ"

ลั่วหลันมองคนรับใช้เย่อหยิ่ง ฝืนยิ้มส่ายหน้า อาไฉ่จ้องนางกลับ โมโหฮึดฮัด

"สาวใช้ปากคอเราะร้ายนัก ระวังข้าจะถอนฟันเจ้า!"

ไท่จื่อเฟยอู๋หลินหลินหรี่ตามองอาไฉ่ สั่งสาวใช้ว่า

“หมิ่นเอ๋อร์ นางนี่ใครกันไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง ตบหน้ามันให้ข้าที”

หมิ่นเอ๋อร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง รีบเดินไปหาอาไฉ่ ง้างมือและกัดฟันเตรียมจะตบนาง

ขณะที่อาไฉ่กำลังจะหยุดยั้งนาง ลั่วหลันก็เข้ามาจับข้อมือของหมิ่นเอ๋อร์แน่น จ้องมองนาง พูดน้ำเสียงเกลียดชังเย็นชา

“เจ็บหรือเปล่า ให้บ่าวดูหน่อย...”

อู๋หลินหลินพลันหน้าแดงก่ำ ยกมือขึ้นร้องโอดโอย

“อย่า...อย่าขยับ เอว...เอวข้า...ยอกแล้ว”

บรรดาสาวใช้ต่างตกใจทันที หมิ่นเอ๋อร์ถึงกับตะโกนออกมาว่า "มาเร็วเข้า! เรียกหมอหลวง เรียกหมอหลวง"

เมื่อมองดูท่าทางที่เกินจริงของสาวใช้ ลั่วหลัน อาไฉ่ และอาหงก็สบตายิ้มให้กัน จากนั้นก็ขยับเท้าจะไป

"หยุด…"

เสียงของอู๋หลินหลินดังขึ้นอีกครั้ง พูดอย่างคั่งแค้น "ทำร้ายไท่จื่อเฟยยังคิดจะหลบหนีหรือ"

ลั่วหลันขมวดคิ้ว หันไปมองไท่จื่อเฟยที่ถูกสาวใช้ประคอง ถามสีหน้าประหลาดใจ

“ไท่จื่อเฟยจะข่มขู่กันกลางวันแสกๆ หรือ ท่านไม่ระวังเอวยอกเอง เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าไม่ว่างเถียงกับท่าน”

ขณะที่นางเตรียมจะเดินไป อู๋หลินหลินกัดฟันกรอด มองนางอย่างชิงชัง ย้อนถาม

“เจ้ากล้าบอกไท่จื่อเฟยหรือไม่ว่าเจ้าเป็นใคร”