พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 221

หลังจากคิดอยู่นาน ลั่วหลานก็ยิ้มขึ้นมาทันใด เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้วด้วยความสับสนและถาม

“หลานเอ๋อร์ ทำไม มีอะไรผิดปกติหรือ?”

“ไม่มี”

ลั่วหลานโบกมือและส่ายหน้า แต่ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอ่ย

“ข้าอยากรู้ว่าท่านเป็นคนตั้งชื่อพวกเขาหรือไม่”

“ใช่”

เหลิ่งอวี้จ้องมองนางอย่างไร้เดียงสา "มีอะไรผิดปกติหรือ?”

“เปล่า...ข้าแค่คิดว่ามันคล้าย... คล้ายชื่อขันทีน้อยนิดหน่อย...”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มทั้งสี่คนก็มองไปที่เหลิ่งอวี้ด้วยความเขินอายเล็กน้อย เหลิ่งอวี้ตกตะลึงในตอนแรก จากนั้นก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

“หลานเอ๋อร์พูดถูก ข้ารู้สึกเสมอมาว่าชื่อของพวกเขาค่อนข้างแปลก ที่แท้ชื่อของพวกเขาก็เหมือนคนในวัง”

เสี่ยวหลิงจื่อเป็นคนแรกที่ยิ้มและหัวเราะ “ท่านอ๋อง ข้าจำได้ว่าครั้งหนึ่งมีคนบอกว่าชื่อของเราฟังดูเหมือนขันทีน้อย แล้วท่านก็โบยคนผู้นั้นยี่สิบที..."

เมื่อถึงจุดนี้ เขาแอบมองไปที่ลั่วหลาน

เสี่ยวซงจื่อที่ยืนอยู่ข้างๆ ส่งเสียง "โอ้" เหมือนกับว่าพวกเขาเพิ่งตระหนักถึงบางสิ่ง และพูดต่อ

“คำพูดของคนอื่นจะเหมือนกับที่หวังเฟยพูดได้อย่างไร คนที่พูดเมื่อครั้งก่อนเป็นพ่อครัวในค่ายทหารของเรา เขาสมควรโดนตี แต่คำพูดเหล่านี้ที่ออกมาจากปากของหวังเฟยฟังดูดีและเป็นความจริง”

เสี่ยวอวิ๋นจื่อถลึงตาใส่เขา

“สอพลอ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกมา เสี่ยวหลิงจื่อก็รีบเอาหลังมือปิดปากทันทีและอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ “เขาเป็นแบบนี้มาตลอด เจ้าก็รู้ดี ทำไมไม่เรียกเขาว่าลูกม้าตัวน้อยล่ะ ต่อไปนี้จะประจบสอพลออีกแล้ว!”

“เจ้า...”

เสี่ยวซวงจื่อเหยียดหยามเขาอย่างโกรธเคือง

คนเหล่านี้กำลังพูดคุยกัน มีเพียงเสี่ยวหนิงจื่อเท่านั้นที่เฝ้าดูอย่างเงียบๆ โดยไม่พูดอะไร เขาจริงจังเสมอ และชอบดูคนเหล่านี้ทะเลาะกัน

เมื่อเห็นคนเหล่านี้หัวเราะและพูดเล่นกัน ลั่วหลานก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากทันที เมื่อนึกถึงว่าคนหนุ่มสาวเหล่านี้ทำงานหนักในหอหนิงกู่มาสามปีและต้องทนทุกข์ทรมานจากการปฏิบัติที่ไร้มนุษยธรรม แต่พวกเขาก็ยังชอบพูดคุย ลั่วหลานเองก็ดีใจ

เหลิ่งอวี้ขมวดคิ้ว กระแอมในลำคอ และกล่าวอย่างเข้มงวดกับคนอื่นๆ

แต่นางไม่ได้บอกเหลิ่งอวี้โดยตรงเกี่ยวกับหลิวเวย เพราะเขาจะกลับเมือในอีกไม่กี่วันเพื่อพาตัวต้าจื้อ เสี่ยวจื้อ และคนอื่นๆ ออกมา หากเขารู้ว่ามีคนร้ายไล่ตามนาง เขาจะไม่ทำแบบนี้แน่นอน

เรื่องนี้ได้รับการแก้ไขและพวกเขาก็ทำทันที เสี่ยวหลิงจื่อปฏิบัติตามคำสั่งของลั่วหลานทันที และนำเงินสองร้อยชั่งไปจ่ายค่าเช่าหนึ่งปี เหลิ่งอวี้และลั่วหลานพาคนกลุ่มหนึ่งมาและมาที่เมืองหลวงอย่างรวดเร็ว

ที่นี่มีคานประตูที่กว้าง แต่ด้านบนแผ่นโลหะกลับมีตัวอักษรเพียงสองตัว คือคำว่า บ้านอวี๋ ตัวอักษรนั้นแตกสลายราวกับโดนทำพัง

เหลิ่งอวี้ชี้ไปที่แผ่นโลหะแล้วพูดว่า “ถอดอันนี้ออกแล้วใส่อันใหม่เข้าไปแทน ชื่ออะไร”

เมื่อถึงจุดนี้ เขาหันไปมองลั่วหลาน “หลานเอ๋อร์ เจ้าคิดว่าควรเขียนอะไรบนแผ่นป้ายนี้?”

ลั่วหลานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลับตาลงและยกมุมปากขึ้น

“ทำไมไม่เรียกมันว่าโรงยาหุยชุนล่ะ ทักษะของข้าจะไม่สูญเปล่า มาเปิดโรงยาที่นี่กันเถอะ ทุกคนจะได้มีอะไรทำ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อาโฮ่วเป็นคนแรกที่พยักหน้าอย่างมีความสุข “ได้ พวกเราทำแบบตอนแรกกันเถอะ ข้าสนับสนุน”

อาไฉ่เม้มริมฝีปากและจ้องมองเขาอย่างเคียดแค้น "การสนับสนุนของเจ้าไร้ประโยชน์ เราต้องการความยินยอมจากท่านอ๋อง”

เหลิ่งอวี้ไพล่มือไว้ข้างหลัง ร่างอันเพรียวบางของเขาสะท้อนลงบนพื้น ทำให้เขาดูสูงขึ้นไปอีก