พ่ายรักท่านอ๋องตัวร้าย นิยาย บท 223

“ใครต้องการทำร้ายอวี้เอ๋อร์?”

ดวงตาของฮ่องเต้เปลี่ยนไปอย่างหวาดกลัว เหลิ่งอวี้ถูกกล่าวหาอย่างไม่เป็นธรรมมาสามปีแล้ว และตอนนี้เขายังถูกปล้นและลอบฆ่าระหว่างทางก่อนที่เขาจะกลับถึงเมืองหลวงด้วยซ้ำ ใครกันที่สามารถทำเรื่องแบบนี้ได้

หลิวเวยก้มหน้าลงและไม่กล้าที่จะพูดอะไรอย่างด่วนสรุป

ดวงตาของฝ่าบาทหรี่ลง มีแววของความกังวลซ่อนอยู่ในส่วนลึกของดวงตาของเขา

ฮ่องเต้รู้ดีว่าเหลิ่งอวี้เพิ่งจะฟื้นฟูสถานะของเข้าได้ แต่กลับถูกปล้นและลอบฆ่า ต้องมีใครสักคนที่ไม่อยากให้เขาถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย

เมื่อเช่นนี้ เขาก็หลับตาครึ่งหนึ่งและครุ่นคิด จากนั้นก็ตบมือลงบนโต๊ะมังกรแล้วตะโกน

“หลิวเวย ข้าขอสั่งให้เจ้า เลือกองครักษ์หลวงที่เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้สักสองสามคนแล้วพาพวกเขาไปด้วยเพื่อคุ้มกันอวี้อ๋องระหว่างทาง”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ใบหน้าของหลิวเวยก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เมื่อไม่กี่วันก่อนฝ่าบาทสั่งให้เขาไปฆ่าคน แต่ตอนนี้กลับสั่งให้ไปคุ้มกัน

นี่...

เขากำหมัดทำความเคารพ

“ฝ่าบาท จากที่สังเกตดู หากสุ่ยลั่วหลานไม่กลับมาที่เมืองหลวง อวี้อ๋องก็คงจะไม่ออกจากเมืองหนิงลั่วไปสักพัก เราควรเฝ้าที่นั่นหรือไม่ ฝ่าบาทโปรดสั่งการ”

คำพูดของหลิวเวยทำให้ฮ่องเต้นึกขึ้นได้ ใช่แล้ว เมื่อพวกเขาได้พบกันที่นั่นแล้ว อวี้เอ๋อร์ไม่มีทางจะกลับมาได้ง่ายๆ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ขมวดคิ้วและพูดอย่างเย็นชาอีกครั้ง

“ครั้งนี้เจ้าทำหน้าที่ไม่ดี ข้าจะให้โอกาสเจ้าแก้ตัวสำหรับความผิดพลาด นางคนนั้นไม่สามารถกลับเมืองหลวงได้ นางไม่เหมาะสมที่จะเป็นอวี้หวังเฟย แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม เจ้าต้องหาทางพาอวี้เอ๋อร์กลับมาให้ได้ ส่วนจะทำอย่างไรก็ตัดสินใจเอาเอง”

เมื่อถึงจุดนี้ เขาโบกมือโดยไม่รอให้หลิวเวยพูดอะไร "ไปเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว"

แม้ว่าหลิวเวยจะรู้ว่าการพาอวี้อ๋องลับวังเพียงลำพังนั้นเป็นเรื่องยากยิ่ง แต่เขาก็ไม่กล้าโต้แย้งคำพูดของฝ่าบาท นอกจากนี้ เขายังไร้ความสามารถ ไม่เช่นนั้นเขาคงฆ่าสุ่ยลั่วหลานไปแล้ว และคงหลีกเลี่ยงเรื่องนี้ได้

ดูตอนนี้สิ นางอยู่กับอวี้อ๋อง ทักษาะของผู้คุ้มกันรอบๆ ก็ดี คงเป็นเรื่องยากสำหรับเขาหากต้องลอบสังหารนางอีกครั้ง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รู้สึกเสียใจที่ก่อนหน้านี้เขาระมัดระวังมากเกินไป หากเขาทำไปก่อนหน้านี้ ก็คงไม่จำเป็นต้องทำเช่นี้

แต่ตอนนี้มันสายเกินไปที่จะถึงเรื่องที่ผ่านา เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกัดฟันและปฏิบัติตามคำสั่งของฮ่องเต้

“น้องสว เจ้ามักจะชอบปลูกต้นไม้ดอกไม้ในสวนลี่หย่วนเสมอ ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาหาพี่ได้ล่ะ”

ลี่เฟยยกผ้าเช็ดหน้าในมือขึ้น เม้มริมฝีปากแล้วพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“ข้าได้ยินมาว่าอวี้เอ๋อร์กำลังจะกลับมา ดังนั้นข้าจึงอยากจะมาแสดงความยินดีกับพี่หญิง เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นท่านอ๋องอีกครั้งซึ่งเป็นเรื่องน่ายินดียิ่ง ข้าแน่ใจว่าฝ่าบาทจะต้องชดเชยให้เขาอย่างสาสม อย่างไรก็ตามนี่เป็นเรื่องง่ายเกินไปสำหรับเขา เขาทำเรื่องเลวร้ายเช่นนี้ แต่ฝ่าบาทลงโทษเขาเบา ดูเหมือนว่าเขายังคงมีตำแหน่งสูงมากในใจของฝ่าบาท”

เมื่อถึงจุดนี้นางก็ถอนหายใจยาวๆ มองไปที่ฉางกุ้ยเฟยด้วยความกังวลเล็กน้อย

“ซีเอ๋อร์เป็นองค์ชายที่ขี้เล่นที่สุดในบรรดาองค์ชายทั้งหมด และสนใจบัลลังก์น้อยที่สุด อวี้เอ๋อร์ไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของท่าน อุปนิสัยของเขาถูกขัดเกลามาหลายปีแล้ว ดังนั้นข้าไม่คิดว่าเขาจะแข็งกร้าว ข้าคิดว่าหมิงเอ๋อร์ลูกชายของข้าค่อนข้างเหมาะสมกับตำแหน่งนี้ แต่ข้าไม่รู้ว่าทำไม หลังจากเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ฝ่าบาทก็ยังไม่ปลดรัชทายาท นี่มันไม่ยุติธรรมกับพี่หญิง ท่านดูแลวังหลังมาหลายปี ท่านควรได้แต่งตั้งเป็นฮองเฮา ขอแค่รัชทายาทมีปัญหา ตำแหน่งนั้นก็จะตกเป็นของหมิงเอ๋อร์ ดูเหมือนว่าตอนนี้ฝ่าบาทจะลำเอียง”

คำพูดของลี่เฟยเปรียบเสมือนหนามที่ทิ่มแทงใจฉางกุ้ยเฟย หมิงเอ๋อร์คือความหวังทั้งหมดของนาง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นางได้รวบรวมคนของนางในราชสำนัก ทั้งหมดก็เพื่อจุดประสงค์ในการผลักดันหมิงเอ๋อร์ให้ขึ้นสู่จุดสูงสุดในสักวันหนึ่ง

ขณะนี้เหลิ่งอวี้และรัชทายาทคืออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุด หมิงเอ๋อร์จะมีความหวังก็ต่อเมื่อคนสองคนนี้ถูกกำจัด

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ นางก็ยิ้มให้ลี่เฟยและพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“ขอบคุณน้องหญิงที่เตือน ข้าเหนื่อยมาก หากน้องหญิงไม่มีเรื่องอะไรแล้วก็กลับไปเถอะ”